Monologu i errësirës

Intervista - - POSTA -

Mona Arigoroaie Hidhni vështrimin, horizontit Ndieni sa ëmbël arratiset... Një forcë të bën diku të ulesh E pas vështrimit, shpirti niset! Si humbet ndonjëherë njeriu Pa sjellë fare gjë ndërmend Në tjetër vend jeton “i ziu” Edhe shpirti në tjetër vend. S’pipëtinte fare nata Thua të ish’ një trup i ngurtë Ashtu e fshehur nëpër yje Urtë qëndronte... Urtë… Sa urtë! Frynin ëndrrat edhe sonte Fshehur erës që s’ka ngjyrë Dhe vetmia dialogonte Përballë saj me një fytyrë... Frynte shpirti erës fshehur Ëndrra plot që s’donin gjumë Dhe vetmia që ish’ nxehur

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.