Koha e sodit

Intervista - - POSTA -

Ne veç lirisë i përkasim, si shpendë pa fjalë, pa fole, e shohim njëri-tjetrin në pafundësi, kur s’gjendemi në tokë, lart jemi të dy. Isidor Koti Qëndroj në një dhomë e vetmuar E mbështetur ne nje cep te dritares ndonjëherë shikoj jashtë, Turma njerëzish qe qeshin, qajnë, perqafohen ndersa unë, kush jam unë? A kam ndjenja, mos valle jam çmendur ? Britmat e njerëzve u dëgjuan deri naten vone ndërsa unë ende qëndroja ne ate cepin e dritares Njerëzit futeshin ne klube të ndryshme nate Humbeshin në kahjet e jetës E unë shikoja me nje dhembshuri Disa prej tyre të dehur e disa të zhveshur A është kjo qe i themi ne civilizim? Po te ishte civilizim, kafshët do të ishin më të civilizuar se ne Nuk gjeja dot përgjigje për pyetjet qe kisha ne koke prandaj vendosa ta mbyll dritaren dhe te shoqerohem me qetesinë e nates A veç sa harrova gjatë këtij përshkrimi isha ulur ne karrige jo sepse isha lodhur por për ta shkruar kete poezi

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.