Pas mallkimit tim...

Intervista - - HISTORI NGA JETA -

shte e dielë. Anja si çdo të dielë po gatuante diçka të veçantë për familjen e saj. Bënte punët e shtëpisë dhe ndërkohë dëgjonte muzikë që i pëlqente aq shumë dhe që e shoqëronte në çdo hap të ditës. Papritur një tingull u dëgjua nga telefoni i saj. Mesazh nga Nikita. Një buzëqeshje rrëshkiti nga buzët e saj. “Mirmëngjes, shkruante ai shoqëruar me një fytyrë që qeshte. Anja u ul për një moment në karrike tek guzhina, ku po gatuante dhe ju përgjigj: “Mirmëngjesi”. Kështu ndodhte çdo ditë. Kishte ë lidhje me Nikitën, një lidhje që nuk e dinte si do të përfundon ë dilte me të disa mbrëmje dhe ndihej e lumtur. Kështu edhe sot…

Sapo u err, Nikita erdhi dhe e mori me makinë te vëndi i takimit dhe ndaluan te lokali ku shkonin gjithmonë buzë detit, tek e njëjta tavolinë, tek të njëjtat karrike. Uleshin pranë njëri tjëtrit, shikoheshin sy më sy dhe çdo gjë ishte kaq e ëmbël,kaq e ngrohtë saqë dukej sikur njiheshin prej kohësh. Bisedonin gjatë, tregonin histori nga jeta e tyre dhe koha ikte pa e kuptuar. Nikita afrohej e puthte e përkëdhelte, por Anja ndihej pak keq duke thënë se kishte njerëz përreth, dhe i lutej të mos e bënte më, por Nikita këmbëngulte dhe thoshte se bënte atë që ndiente, se i pëlqente që ishte bashkë me të .Pastaj çoheshin dhe shëtisnin buzë detit. Ecnin aq pranë njëri-tjetrit. Nikita i kapte dorën dhe e puthte në supin a saj, e përkëdhelte dhe e përqafonte. Anja ndihej pak e ndrojtur dhe largohej. Nuk ndihej mirë kur kishte njerëz përreth saj. Megjithatë brënda vehtes e ndiente se e donte, se i pëlqente ajo ngrohtësi dhe duhej të jetonte çdo moment. Deti zhurmonte dallgët e tij sikur t’i thoshte “jeto momentin Anja!”. Hapat dëgjoheshin tak- tak dhe, të kapur për dore, ata shkonin diku atje ku ishte pak errësirë që të jepnin puthjet e tyre të zjarrta, të preknin trupat e njëri tjetrit, të ndjenin atë zjarr që po i përvëlonte aq shumë. Hëna në qiell ishte e plotë, ju buzëqeshte nga lart,kryeneçe, xheloze. Anja kishte një trup të gjatë, këmbë të gjata, një fytyrë dhe buzëqeshje të ëmbël. Sytë e saj kafe të theksuar shkëlqenin kur buzëqeshte. Kishte një qafë të gjatë që prehej në dy supet e saj të bëshëm, gjoksin e saj të ngritur, të rrumbullakët që formonte bustin e përkryer të Anjës ku varej një varë buzë të bukura mishtore me formë të përkryer, që kur e shikoje doje t’i puthje menjëherë. Vishej bukur dhe me gusto dhe nga mënyra e të ecurit të jepte përshtypjen e një femre klasi dhe me kulturë…

Ata ndalojnë për një moment dhe shkëmbejnë puthjen e tyre të zjarrtë,shkrihen në puthjen e njëri tjetrit.Anja e lë vehten të lirë në krahët e tij, në puthjen e tij dhe ndjehet e lumtur.Në një moment shkëputet dhe i thotë Nikitës të shkojnë më pranë detit. Afrohen pranë detit që duket i errët, por përballë tij shkëlqejnë dritat e qytetit. Mbrëmja sapo ka rënë dhe ka një pamje përrallore.Qyteti shtrihet ne krahun tjetër të rrugës dhe të magjeps me pamjen e tij. Sipër një aeroplan. Nikita nxjerr telefonin dhe donte t’i bë - planit. Drejtoi telefonin nga pamja e qytetit për të bërë një mrekulli një pikturë e vërtetë origjinale. Shikoje i tha , por krejt papritur në ekranin e telefonit pa dashje u shfaq ëshortes së tij. E dinte që edhe Nikita kishte familjen e tij. Në një moment i thotë se bashkëshortja e tij i ngjan me një shoqen e saj që kishte pasur në shkollë në gjimnaz. Nikita sa hap e mbyll sytë ë e bashkë ër të. Anja nuk ndihet mirë dhe i lutet të mbyllë telëfonin,por Nikita vazhdon. “E do shumë?!” e pyet Anja. .Shikohen sy më sy. Nikita ka dy sy të vegjël jeshil që kur të shikojnë tretesh në shikimin e tyre. Nikita e mbylli tele - te me zjarr dhe me një epsh të cmendur.Anja u çudit dhe e pyeti se ç’pati kështu. Të lutem ikim, i tha ajo. Nikita u nevrikos dhe ju kthye me nervozizëm: Vetëm kur do ti të puthim, kur do ti të dalim, çdo gjë vetëm kur do ti.!...Të lutem, nuk e di se ç‘pate, por nuk më pëlqen që kur jemi bashkë të më ë e bashkëshortes.Të lutem ikim. E ke gabim të lutem mos fol kështu, tani e prishe fare po bën si fëmijë, ja ktheu ai. Eja të të jap një pë ë lutem Anja ju afrua ta përqafonte, por Nikita e shtyu aq fort sa që Anjës ju morën mentë. Më lër të qetësohem i tha asaj. Anja u çudit aq shumë nga ajo sjellje, nuk dinte çfarë të thoshte. Eci pak më tutje dhe u ul në një beton që ishte aty pranë. Ju errësuan sytë, ndjeu të bëhej ujë në djersë. Nikita i tha të mos ulej aty se mund të ndotëte pantallonat e saj të bardha.Anja nuk e dëgjoi i tha se nuk i bëhej vonë, le të bëheshin , dhe po të bëheshin do ti hiqte dhe do t’i merrte në dorë duke ecur ashtu lakuriq. Pas pak u çua dhe i tha të largoheshin.Filluan të ecnin bashkë pa folur si dy të huaj, me hapa të shpejtë.E gjithë ajo mbrëmje e bukur që kaluan u përmbys përpara syve të saj. Anja nuk e ndiente tokën nën këmbë donte të vraponte,të ajo që ndodhi. Si e kishte lejuar të ndodhte një gjë të tillë?! Donte të vraponte buzë detit pa e kthyer kokën pas pa pyetur nëse Nikita ecte një hap afër saj.Hapi çantën nxori vuri muzikë.Nuk donte të ndihej vetëm. Muzika e qetësonte. Ndonëse ecte pranë me Nikitën, ai nuk ishte më aty për të…

ë vesh, nxitoi hapat dhe eci përpara saj, ndaloi dhe u ul që ta priste. Anja ecte ngadalë dhe kur arriti afër tij u ul dhe ju lut të mos sillej më kështu… Nuk ndihej mirë, ndjente këmbët e këputura dhe një marrje mendësh të lehtë. Në moment donte të ikte vetë - kitës të largohej se donte të vazhdonte vetëm, do merrte taksi për të shkuar në shtëpi. Nikita ju përgjigj se bashkë erdhën dhe bashkë do të iknin. Atëherë u ç - an të ecnin drejt makinës. Kur ju afruan Nikita hyri në makinë, kurse Anja u ul në një cep të rrugës dhe nxorri shishen e ujit nga çanta. Nuk ndihej mirë. Nikita nuk e kishte kuptuar ,ose nuk donte ta kuptonte. U qetësua pak dhe u ngrit dhe hyri në makinë, me zor vuri rripin e sigurimit dhe u nisën. Nuk folën përgjatë rrugës. Ndihej e humbur e lënduar. Mori guximin dhe e pyeti Nikitën nëse u qetësua sado pak, por ai vetëm sa e pa me ata sytë e tij të vegjël. Kishte marrë një pamje tjetër në fytyrë, të egër, nuk kishte më atë ëmbëlsinë e mëparshme. Guxoi dhe e pyeti përsëri nëse do ta mbyllnin kështu këtë mbrëmje pa një puthje , a pë Por ai prapë e pa me ata sytë e tij të vegjël jeshil dhe tundi kokën lehtë sikur donte të thoshte se nuk kishte ç’bënte. Anja mori guximin dhe e pyeti përsëri. Do ta mbyllim një herë e përgjithmonë?? Nikita e vështroi përsëri dhe ju përgjigj. “Jo nuk dua të mbarojë kështu”. Ndërkohë makina ishte afruar diku afër shtëpisë së Anjë ë zbriste nga makina pa dhënë një puthje ashtu siç bënin dhe herë të tjera kur ndaheshin. Zbriti nga makina duke ecur drejt shtëpisë së saj me shpirt të plagosur. Hëna në qiell e shikonte kryeneçe dhe xheloze.

Pergatiti: ANILA KARAPIDOU, Selanik

Unë që po ju shkruaj në familjen e vet. Dashuria quhem Armina. Historinë jonë zgjati deri në momentin time po e bëj publike për kur ne mbaruam shkollën të vetmen arsye sepse nuk dhe Eri i kërkoi familjes së dua që ndonjëri prej jush tij që të fejohej me mua. Në ta pësojë ashtu sikur më ka ndodhur mua. U them se sepse ai ishte i vogël për t’u më ka ndodhur mua, por fejuar dhe ata kishin plane ajo që u brengos më shumë të tjera për të. Por injoranështë familja e djalit që unë ca tyre e arriti kulmin kur dashurova. Është një shpreata morën vesh se prindërit hje e bukur popullore që e mi, në të vërtet nuk ishin gjen vend në historinë time, prindërit e mi biologjik, ata “Kush luan me zjarrin bie më kishin marrë që të vogël vet brenda”. Kështu ndodhi në jetimore dhe më kishin dhe me familjen e djalit, e rritur vetë. Këtë gjë, unë cila më ndau nga dashuria as Erit, nuk ia kisha thënë, ime e parë... sepse nuk e kisha menduar

Me Erin u njoha kur isha kurrë se një gjë e tillë do të në vitin e parë në gjimnaz. bënte problem për familjen Të dy vinim nga fshatra e tij. Prindërit e Erit pasi e të ndryshëm, dhe e bënim kishin marrë vesh për lidhshkollën në qytetin që ne jen tonë - kishim më afër. Eri ishte timet për mua, dhe sigurisht shumë mirë në matematikë në fshat vdesin njerëzit për dhe unë shpeshherë konsultë bërë thashetheme dhe për tohesha me të, për detyrat të prishur punë, kështu bënë që na caktonte mësuesi. Të dhe me mua. Ata kishin gjithë ju që keni dashuruar thënë se prindërit e mi të në adoleshencë më kuptoni vërtetë më kishin braktisur. shumë mirë se çfarë është Kur e mori vesh këtë gjë Eri dashuria e parë. Të - u mërzit, por prapë me të luam ta pëlqenim njëri ënë, tjetrin. Konvikti i vajzave se prindërit e mi të vërtetë dhe i djemve ishte pothuajanë ata që më rritën, dhe jse i ngjitur pranë njëri-tjeunë nuk kam pse ju jap trit, dhe kjo gjë na krijonte shpjegime njerëzve për të mundësi më shumë për të kaluarën time. Ai më kupqëndruar bashkë. Në vitin tonte shumë mirë, sepse ai e parë ne vetëm e pëlqenmë donte shumë. Por ajo që im njëri- tjetrin, por asnjëri e prishi lidhjen tonë ishte nuk e kishte marrë guximin mamaja e Erit, ajo nguli që ta shprehte dashurinë, në këmbë që fejesa jonë të mos vitin e dytë, dashuria jonë bëhej. Kjo ishte një tekë e nuk ishte me e fshehtë. Eri saja për të mos e fejuar Erin, për ditën e Shën Valentinit sepse e kishte kuptuar që ai më propozoi që unë të isha më donte shumë mua. Por, e dashura e tij. Dhe unë e duke qenë se ai ishte djalë pranova, ai ishte një djalë i vetëm ajo kishte frikë, se që më respektonte shumë, ai nuk do të kishte më atë dhe kjo bënte që unë ta doja dashurinë që kishte për të akoma edhe më shumë. ëmën, të paktën kështu e Shoqet e mia sa kishin gjekuptoj unë tur të dashur menjëherë nga rasti që ne kishim mbakishin shkuar në krevat me ruar shkollën dhe që secili të, kurse Eri ishte ndryshe, ishte në shtëpinë e tij dhe ai nuk e pranonte këtë gjë. përdori gjithë farë metoAi gjithmonë më thoshte:

HISTORI NGA JETAdash për të na larguar. Ajo Ti je e imja, dhe unë nuk arriti deri aty sa t’i thoshte të kam për një ditë, por të djalit se ishte e sëmurë me kam për gjithë jetën. Kjo kancer, dhe për t’u kuruar i gjë më bënte të ndjehesha duheshin shumë lekë. Dhe më e sigurt me të, dhe të bepër këtë gjë e detyroi djalin soja se ai ishte dashuria ime që të shkonte të punonte në e parë dhe e vetme. Nuk ju Itali te daja i tij, i cili kishte gënjej po t’ju them se nuk marrë një lokal me qira. Ai ndaheshim asnjë sekondë i rregullon dokumente pune nga njëri-tjetri, vetëm në dhe e tërheq në Itali. fundjavë, ku secili shkonte

(Vazhdon javen tjeter)

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.