Faqe nga ditari i Ilir Metës: Më është prishur peshorja e parave

Intervista - - HUMOR -

Eh, o ditar i dashur! Jo çdo periudhë e imja ka qënë e bardhë. Kam pasur edhe unë një periudhë të zezë në jetën time. Kur desh e ma ngopi Saliu, të më fuste në burg, për shembull…

Atëherë edhe buka ishte e zezë. Buka e bardhë sapo kishte hyrë nga Ukraina, por ajo kushtonte dhe njerëzit mezi e blinin. Unë si deputet mezi i merrja 300 mijë lekë në muaj. Të vjetra. Të jetosh me kaq lekë. Turp! Kur e kujtoj atë periudhë që bëja jetë qeni, më vjen turp nga qeni im tani. Mua kaq lekë tani më bën veç kursi për tenis, që bëj çdo javë.

Pa llogaritur raketat që kam blerë. Meqë : Mbaj mend kur isha Kryeministër, vjen njeri dhe më thotë:

“Shef Meta, dua të më shesësh - gullohemi...” E pashë njëherë. Atij nuk i lëviste fare vetulla. E kishte seriozisht kërkesën. Që të sqarohemi: Unë atëherë sapo kisha nisur stërvitjen e tenisit. Ishte koha kur bëja gërr-vërr me Fatosin. Kur s’ishte Fatosi në MOS E MERR NI SER IOZ ISH T, MI! LUTE JU punë, vërr-gërr bëja me Pandeli dhëmbë-përjashtin. Me Fatosin e rregulloja muhabetin, se ai bëhej dhogë në pije dhe s’mbante mend që ishim zënë. Me Pandin e kisha më shumë inatin.

raketa.

“Kur i do raketat?”, i thashë. Sa më shpejt që të jetë e mundur, më tha ai. “Ta prish vëllai ty, ju përgjigja. Merr në telefon tani të vijnë t’i marrin”, i thashë atij.

Për një orë mbërritën te dera e lokalit ku po hanim neve peshqit, pesë kamionë të mëdhenj.

“O shef, o shef, po na sulmon Serbia”, dëgjova të thërrisnin me frikë rojet. Rrëmbeva peshkun dhe u ula poshtë tavolinës. Ishallah nuk më dallojnë këtu poshtë , lutesha. Peshkun nuk e lëshoja nga dora. Kur ndjej një të goditur pas shpine.

« Mos, mendova po më godasin pas shpine. S’ja u mban serbëve të më godasin ballë për ballë”. Ula

Intervistën e kësaj here e realizova dje me zotin Lulzim Basha, kreun e PD-së. E falenderoj publikisht që megjithëse ishte i zënë me përgatitjet për protestën, u tregua i gatshëm t’iu përgjigjej pyetjeve të mia.

Kaso Kosa: -Përshëndetje Basha!

Lulzim Basha: -Përshëndetje Kaso! Hë erdhe ëëë?! Aman mos më mbaj gjatë, se, siç të thashë edhe në telefon, nuk kam shumë kohë. Po përgatitemi për protestën më të madhe që ka parë Ballkani. -Do jetë e madhe? -Sigurisht që e madhe. Më e madhe se në Rumani. Do tundim vendin. Sipas disa llogaritjeve që ka bërë ç Islami, jehona e kësaj proteste do dëgjohet deri përtej detit. - Cilit det? -Detit tonë pra. Atij Adriatik. -Po përtej detit Jon a do dëgjohet? -Atje shumë më shumë, se është det i vogël. Madje po të them një sekret. Unë - sa që një pjesë e detit Jon t’i jepej Greqisë.

-Firmosët me të futur mesa kuptoj unë, zoti Basha. Që Greqia të na jepte liberalizimin e vizave.

-Edhe për këtë Kaso, por më shumë zoti kokën të ruhedha nga ndonjë goditje tjetër. O shef, dëgjova. Nuk qenkan makinat e ushtrisë serbe. Qenkan makinat e këtij që po të paguan peshkun. Aty më hypi damari. Ngrita kokën, por...

Godita tavolinën me kokë. Kokës time nuk i ndodhi gjë sigurisht, ama tavolina u shkatërrua fare.

Ama të madhe kokë që kam pasur edhe unë atëherë. Kur e shikoj habitem se si e kam ngritur.

Tani jam rehat. Kam dobësuar jo vetem trupin, por edhe kokën. Që të kthehem te ngjarja, o ditar. Ore, tani që po e mendoj; Përse të quajnë ditar ty dhe jo natar. natën. Do e ngre si çështje në parti. E di që do më kundërshtojë Shezai Rrokaj fuqishëm. Ai përherë më ka dalë kundër mua. Mbase do kem rast të kthehem te ai rasti që po shkruaja.

O Shef, makinat janë të miat, më tha ai që kisha përsipër. Se unë isha nën tavolinë dhe ai ngritur. I solla që të merrja raketat, vazhdoi të më shpjegonte ai.

“Cilat raketa?”, i thashë. “Raketat pra. Ato të ushtrisë. - kun.

Aty e kuptova. Ky nuk donte raketa tenisi, por raketa luftarake. e pyeta prapë. “Sa më shumë aq më mirë, shef”, m’u përgjigj. Ç’të bëja i kisha dhënë fjalën. Nëse do i thosha “jo”, do më dilte nami që shumë e rrezikshme kur ke parti si e jona. Dhashë urdhër të mblid - menin dhe t’ja jepnin. Ç’kam kishte lënë raketa Pandeli Majko kur ishte Kryeministër përpara meje. Mezi i gjeta me shkruajtur të drejtën.

Që prej asaj dite ai biznesmeni më ka mik për kokë. Sa herë i kërkoj ndonje 1 milionë euro për partinë, ma jep me vrap. Mos të ma japë, po deshi, se e hedh si raketë gjëkundi e mos të dijë ku shkon.

Tani po shkoj të Moni im besoj se e peshoi çantën me para që i solla sot.

Na është prishur edhe peshorja. S’ka bateri dhe unë kam harruar t’iu them shërbueseve që të blejnë të reja. Lodhet Monika e shkrete duke peshuar paratë me dorë. Ama i dallon me sy sa kile para janë në çantë...

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.