Faqe nga ditari i Ilir Metës: Petrit Vasili donte të priste damarët

Intervista - - HUMOR -

Ka qënë një javë e ngjeshur kjo, o javar. Nuk po të thërras më ditar, se nuk po shkruaj çdo ditë te ty. Festova Pashkët. Në fakt nuk e kuptoj se përse i themi në numrin shumës « Pashkët » dhe jo në numrin njejës « Pashkun ». Kam vrarë mendjen atë ditë që ishte festa e Pashkut, se pë ë themi Pashkët. Ja thashë edhe Petritit këtë. U zverdh i tëri kur më pa të shqetësuar. «Çfarë ke shef!», më tha. «Mos nuk je i kënaqur me shumën e parave që të ë. Mua aq më japin ministrat, më ët. Për kokën tënde që nuk të gënjej», thoshte

E pë ë ë, ta kam thënë, o javar. Është i sinqertë. I papërtuar. Por jo, mo, Petja i thashë, nuk jam i mërzitur me thesin që më jep ti. Kur i thashë kështu, u qetësua. Po vrisja mendjen se përse themi “Gëzuar Pashkët!” dhe nuk themi “Gëzuar Pashkun!” MOS E MERR NI SER IOZ ISH T, MI! LUTE JU

Kur i thashë këtë gjë edhe drejtë me këtë konstatim, o shef, më tha. Po deshe ti dhe Monika sigurisht, e fusim në rend të ditës “ditën e Pashkëve”. E bëjmë “dita e Pashkut”.

E pashë njëherë. “Po pse me këto gjëra do merremi ne tani në prag të zgjedhjeve”, i bërtita. Kot i bërtita. Ku i bërtitet atij njeriu. Është besnik dhe i kujdesshëm. Por puna më streson, o javar dhe nxehem ndonjëherë edhe unë. Petja është nje pashku, në ngjyrën e partisë time - - desshëm për detaje. I paparë është.

E di ti ku e kishte marrë vezën? Nga ta dish kur nuk ta kam thënë. Në një fshat të Bregut ki- shte shkuar dhe e kishte marrë. I forte është, për Zotin. Kishte hyrë vetë në kotec dhe kishte marrë dhjetë vezë. Kur e pyeta se përse kishte marrë kaq, më tha: « ti meriton notën dhjetë». Ja, kështu.»Po përse nuk i more vezët në ndonje fshat kë T’i merrje për ë, i thashë. Ose në Ndroq.» E di ç’më tha? O shef, më tha, po unë doja të ë fshati. Farka dhe Ndroqi tani nuk janë fshat. Ato janë qytet, se i bë ndarjen e re administrative. Është i kujdesshëm në çdo detaj.

E pastaj më tregoi se desh e kishte që kotecit. Edhe ajo na duhej të kishte ngrënë ndonjë saçmë bythevë Petja. Jo se nuk gjej tjetër që të më bëjë dorëzimin e parave, por unë njerëzit nuk i hedh poshtë si ai huri i gjatë.

Më tha njëherë para ca kohësh, Luani. Ai Luan Rama, pra. «O shef, më tha, a të bëj unë punën që të të që - trat tanë?»

E pashë njëherë. Po ti vetëm emrin ke Luan, se për të qënë ërita. Atë punë që bën grua nënë dhe babe që e bën.

Është i madh për zotin. E di ti o javar..., o ditar domethënë, se si donte të ngjyente vezën me të kuqe? Nga ta dish kur nuk ta kam thënë.

Erdhi te unë dhe më 10 kokrra vezë ë, ato nuk ishin tamam në ngjyrë të kuqe. Kur ja thashë Petritit këtë konstatim timin, ai u egërsua tamam si petrit. U qorrofsha unë që nuk i kam parë, bërtiste. Më rroftë që e kam emrin Petrit dhe nuk i kam sytë si petrit që të shikoj. E që mos ta zgjas. Me ç’më tha, vezët i kishte ngjyer te një më ë vend që t’ja ngjyente në të kuqe, ë rozë ë ë s’merr vesh. Ishte gati Petriti të priste damarë të ërinte. Vetëm ti shef, mos u më - koi te bufeja, rrëmbeu një gotë dhe donte ta thyente. I bërtita. O gomar ç’bën? Ajo gotë kushton 1 mijë euro.» Gjej gotë tjetër po do të presësh damarët. Ku të gjentë gotë tjetër Petja. Unë çdo gotë që kam, 1 mijë euro më kushton. Nejse, u qetë ësoj atë azgan.

Ika tani se do vijë Petja do bëjë dorëzimin e thesit.

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.