Faqe nga ditari i Arben Ahmetajt: Ish-ushtarakët ma futën...

Intervista - - HUMOR -

hëngra qafën e patës”, kam vendosur të të mbush me kujtime nga jeta ime. O Zot, nuk ma merrte mendja qe do ma fuste Edi, duke më hequr nga ministër. Edhe kë mua, që i kam qëndruar korrekt. “Dorëzimet” janë kam bërë sipas planit, madje edhe e kam tejkaluar atë.

Më mori në telefon qëparë, e më tha që po më heq se nuk kam rritur pensionet e ish-ushtarakëve. E di që e ka pretekst. Mos u fryfshin ish-ushtarakët ishallah, që ankohen. Ata ma futën mua.

Le që ç’them edhe unë. Edi e ka pretekst këtë punën e pen- MOS E MERR NI SER IOZ ISH T, MI! LUTE JU sioneve të ish-ushtarakëve. Tani që s’kam asnjë post, vendosa të shkruaj edhe unë ditarin tim, si Ilir Meta. Pse vetëm ai të shkruajtur të thaj. Si shkruaj unë, nuk shkruan as Edi Rama që është piktor. Le që ç’piktor është ai.

Mbaj mend që kur isha në klasë të parë, unë i bëja detyrat gjithë klasës. “Ça lënde kemi sot?”, më pyesnin shokët. “Bukurshkrim”, ju thosha unë. “Aman o Beni, më luteshin, qënë pak rebel, me thënë të drejtën. “Jo”, ju thosha. Kisha frikë se harxhoja bojën në kallamar. Në fakt boja ishte e tyre, por si gjirokastrit hesapi që jam, mendoja ta kurseja. Eeeee, kur e kujtoj tani atë kohë. Qanin me pikë të lotit sa o gjigand, na ndihmo, më thoshin. Që të ta them troç, unë që fëmijë - taj paraja më lezetoi. Ja, si ndodhi -

Pas marrëveshjes historike midis zotit Rama dhe zotit Basha, unë isha i pari që intervistova këta të dy. Deklaroj se gjatë intervistës time me këta dy burra, një burrë tjetër telefonoi. Cili ishte ai, do zbulohet më poshtë.

Kaso Kosa : Përshëndetje zoti Basha dhe zoti Rama dhe faleminderit që intervistën e parë sëbashku do ma jepni mua!

Basha: - Së pari, Kaso, në renditje duhet të vendosësh të parin zotin Rama. Ai e meriton...

Rama: - Jo Luli, ti e meriton më shumë se unë. Ndenjte tre muaj nën çadër. Mua nuk ma preu mendja në ë ke kaq këmbëngulje.

Basha: - S’kisha ç’të bëja tjetër Edi. Më thoshte Meta: “Po u largove, të piu e zeza. Do të të fusë Edi në burg për 21 Janarin”.

- Ju shtynte Meta për të qëndruar në çadër?!

Rama: - Po sigurisht Kaso. Këtë e kam ditur unë. Ai donte të ma fuste ujin nën rrogoz. Po unë ja preva ujin fare. - Si ja pretë?! Rama: - Sa të kem Lulin unë me vetë, jo vetëm ujin, por edhe ushqimin do ja pres fare atij. Kujtoi ai se ja kam harruar ç’më bëri në 2009-ën mua. mosura lekë.

Isha në çerdhe. Mund të kem qënë tre vjeç. Madje as tre nuk i kisha mbushur. Edukatorja na dha - cilit prej nesh. Vizatoni çfarë keni dëshirë, na tha.

- va të vizatoja një shtylle telefoni.

ishte e vërtetë. U habitën të gjithë shokët dhe shoqet, kur e panë. “Uuuaaa sa bukur vizaton Beni, thërrisnin. Teta edukatorja, teta edukatorja, hajde shiko sa bukur e ka vizatuar ki Beni shtillën”, bërtisnin. Unë habitesha me faktin që ata habiteshin. Edukatorja erdhi dhe kur ma pa shtyllën, desh i ra të do ta vëmë në Këndin e Punës. Ta shikojnë të gjithë se ç’talent je”. lejoj ta marrësh badjava ».

Edukatorja zgurdulloi sytë. « Po do ta vëmë ta shikojnë të gjithë sa i talentuar që jë mor xhan”, tha. “Joooo, bërtita unë prapë. Kush do të marrë këtë sh- tillë, duhet të paguajë », thërrita.

Në kopësht ra një qetësi olim drejtova një djali të vogël të shëndoshë që ishte pranë meje.

“Ti rrondokop, a ke lekë ta blesh këtë vepër timen?”. Ai qëndroi pak dhe pastaj ja futi vrapit dhe iku përjashta. Edukatorja theu heshtjen, duke më thënë: “Beni, përse vizatove shtyllë dhe jo ndonjë objekt tjetër?”. Po rrinte në këmbë dhe po priste përgjigjen time. Edhe fëmijët e tjerë m’i kishin ngulur sytë mua.

“Se kur të rritem unë do kem kompaninë time me shtylla telefoni, edukatore”, i thashë. Sa dëgjoi këtë gjë, edukatores desh i ra vilani. Desh na iku edukatorja për lesh.

“Po në vendin tonë nuk lejohen kompanitë private telefonike more Beni, tha pasi e kishte mbledhur disi veten. Shoqëria jonë ëshë shoqëri socialiste ku nuk lejohet pronësi individuale për shtyllat e telefonit.”

Sa degjova që tha kështu, u tërbova unë atëherë. “Edukatore, lekë. Ti dhe shteti nesë doni që ta keni tuajën, duhet të paguani 10 lekë. Dakord?”

Edukatorja rrinte si guake. Pse mua do ma hidhte ajo. Në fund më dha 10 lekë për atë shtyllë të vizatuar. S’kishte ç’bënte. Nuk i thoshte dot jo ofertes time.

Ja, kështu, o ditar. Kjo ishte shitja ime e parë. Kur e kujtoj sot, kam një respekt të paparë për veten. Arrita të shisja në vegjëli një shtyllë koti. Jam mjeshtër në shitje. Unë te shes ujin në vend të kosit, pa e kuptuar fare.

Kështu i shita shtetit unë edhe kompaninë time telefonike para disa vitesh. Kompani i thënçin. Kisha ca shtylla telefoni që ja ngopa shtetit dhe i mora disa milionë euro.

ditar. Ika tani se do shkoj të takoj Edin. Do i çoj ca gjëra. Po nuk i çova, më zë belaja më keq. Nga Ministër më hoqi, por më heq edhe nga deputetllëku. Duhet të tregoj se gjasme nuk i mbaj mëri. A mos bëfsh prokopi o Edi, ç’më

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.