Besoj se Amerika do të më japë atë që nuk ma dha vendi im!

Intervista - - HISTORI NGA JETA -

Unë që po ju shkruaj jam një vajzë 37 vjeçare. Nuk jam martuar asnjëherë, sepse kam patur mamin e sëmurë dhe ia kam kushtuar jetën asaj dhe babait. Përveç prindërve, kam kontribuar në rritjen e vëllait vjeç, i martuar e me një fëmijë. Ai jeton në Itali së bashku me është e martuar e ka një vajzë. Me të dy jam marrë që kur mami u sëmur e babi shkoi në emigrim në Greqi. Babi nuk diskutohet se shkoi për të mirën tonë, por mungesae tij bëri që çdo gjë të binte mbi mua. Nëse babi nuk do të kishte shkuar në Greqi, unë do të kisha ndjekur jetën time e do të kisha një familje tashmë.

Megjithatë ai ka vuajtur shumë për të punuar e për të na mbajtur. Unë nga puna e tij nuk kam patur nevojë kurrë të punoj. Detyra ime e vetme ishte të kujdesem për mamin. Kjo ishte detyra ime e cila me bëri të jem beqare e të mos kem ndërtuar familjen time.

Jeta ka surpriza të cilat mund të vijnë atëherë kur nuk i pret. Para dy muajve u njoha me një burrë. Kisha nxjerrë mamin me karrocë tek kafja pranë shtëpisë sime dhe na u bashkua dhe një fqinjë. Ajo ishte një grua e mirë, vetëm se flet pak si shumë.

- Ka ardhur nipi im nga Amerika për pushime! A do kishe

- Po s’jam në moshë për takime tani!

moshën që duhet njeriu të krijojë familje. Kur je e vogël gjithmonë gabon.- pastaj u kthye nga mami e shtoi: - Po shumë mirë do të bëje! tha ajo.

- mend për burrë! Pastaj ti mami me kë do të rrish nëse martohem

- Po për mua s’ka problem se e gjejmë një zgjidhje.

I kishte rënë ndërmend mamit të më thoshte këto fjalë tani që po shkoja drejt të 40tave. Kisha gjithë jetën që ku- jdesesha për familjen e askujt nuk i kishte shkuar mendja të më thoshte të pija kafe me dikë për njohje, apo për martesë, tani më paskan gjetur, madje dhe një të huaj. Nejse nuk doja ta mërzisja mamin prandaj i mbajta për vete këto fjalë.

- S’e di njëherë! Të pimë këtë kafe e pastaj flasim. – e mbylla shpejt bisedën për atë djalin që të mos më duhej të flisja ndonjë fjalë të keqe.

Të nesërmen erdhi babi nga Greqia. Ai gjithmonë sillte shumë gjëra, por m’u duk se këtë herë kishte sjellë më shumë se herët e tjera.

- Nuk do të shkoj më në Gre

- Sa mirë po bën babi! Ne jemi mirë tani e mund të filloj edhe unë ndonjë punë!

Ai u kthye e pa mamin e më pas tha:

- Ti shiko gjëra të tjera tani, se punë nuk ke ku punon se nuk ke zanat. Për lekë të jap unë që të mos mbetesh keq!

Dyshova se diçka po bënin pas shpinës sime, por e mora si gjithmonë me gjakftohtësi. - çka për hir të familjes. Pasdite dolëm për kafe të tre.

- Tani që unë jam këtu ti duhet të shohësh jetën tënde!- ia nisi bisedën babi.

I kishte rënë ndërmend herët të kujtohej për jetën time. Kur ishte koha të martohesha e të krijoja familje ai krisi e iku e më la mua të gjitha hallet e sëmundjes së mamit.

- Ç’është ky mendim që të ka - tem se si më përmendni gjëra të tilla! Në këtë moshë që jam unë nuk më merr njeri!

- Mos thuaj kështu zemër!tha mami. – ti je një femër e bukur e shumë e veçantë.

çantë martuara , kanë fëmijë, kanë një

- Mos i fol kaq ashpër nënës bijë! Ajo për të mirën tënde po mundohet! Tani është mirë të pish një kafe me atë djalin që të ka gjetur mami e të shikosh se ç’do të bësh! - Cilin djalë Mami nuk e priti që babi ta nxirrte sekretin. Pra, qenka mami ajo që donte të më lidhte me atë djalin nga Amerika.

- Po ja, se babi u nxitua pak! – u shfajësua mami.

- Lëre tani grua se nuk kemi pse t’i ngadalësojmë këto punë. Ta takojë e të vendosë.

Çfarë po më thoni se nuk po kuptoj asgjë

- Atë po themi. Të fillosh kërkimet për jetën tënde.

Një vendim i shpejtë për të më hequr qafe tani që erdhi në shtëpi babai. Nejse, nuk fola se nuk desha si gjithmonë të prish - ta dhe unë kam të drejtë të jetoj jetën time, ndonëse pak me vonesë.

- Mirë, se do ta takoj.- vendosa të mos ua prish qejfin.

si kujdestare e të gjithë familjarëve të filloja me takime djemsh, që të mund të martohesha. U vesha jo fort e pispillosur, sepse e dija se nuk do të më pëlqente sido që të vishesha.

Ai po priste tek kafja dhe kur unë u futa u ngrit në këmbë që të kuptoja se ishte ai.

- Sa mirë më njohët!- i thashë pasi e përshëndeta.

- Po portretin tënd e kam skalitur në mendje!

-

- Në foton që më ka dërguar halla!

punë!

e dëgjoi atë çfarë thashë unë,sepse mërmërita me vete nga inati se gjithçka qenka bërë pas krahëve të mi. - Jo asgjë! Biseduam dhe m’u duk një djalë i mirë, vetëm se ishte pak ç dhe i takonte pak si shumë diferencë moshe, por në kushtet e mia, ku do të gjeja më të mirë.

pëlqyer tipi im, për sa më kishte njohur atë ditë. U takuam dhe nja dy herë të tjera dhe gjithçka shkoi mirë.

Gjatë kohës që ai ndenji në Shqipëri erdhi në shtëpi të kërkonte dorën, ashtu siç e kemi zakon ne, shqiptarët. Gjatë takimeve me të vura re se në përgjithësi ishte djalë i mirë. Nuk diskutohet se mosha e madhe e bënte më të rezervuar dhe nuk po kuptoja shumë gjëra nga ato që mund të ketë kaluar, por e përgjithshmja ishte mirë.

Ai u largua dhe ne e vazhduam korrespondencën. Ai më tregonte çdo gjë që bënte gjatë ditës. Meqënëse nuk i pashë asgjë të keqe, madje asnjë shenjë të ndonjë gjëje që nuk shkonte vendosa që ai të ishte burri i jetës sime.

Tani pres që të iki dhe unë atje. I kam rregulluar të gjitha dokumentet dhe kam blerë biletën e avionit. Tashmë mami e babi janë bashkë dhe kanë një gjendje financiare të mirë e besoj e do t’ja dalin mirë bashkë. - hatuar, kështu që besoj ka ardhur koha të jem edhe unë gati të jetoj jetën time. Nuk pendohem që i kam shërbyer për një kohë të gjatë familjes sime.

Besoj se Amerika do të më japë atë që nuk ma dha dot vendi im!

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.