Dritës që shpon boshësine tonë!

Intervista - - POEZI -

Drita po afron, shpon boshësinë tonë, çudi si nuk pushon, duke ardhur pa zë, as psherëtin në errësirën e pashpresë, Horizonti ndizet me dritën në arrati, muzgu i ëndrrës së rreme luhatet në sy, gjersa perëndon butë, duke ardhur te Ty. Sa e trazuar errësira e zemrës sonë, edhe rrethi i ftohtë i hënës ka pak dritë, ne rrimë në padritësi, si qielli pa një yll, Zot, botën tonë të mpirë, merre në dorë Ti. Drita mbaron kur dashuria pushon...

ISIDOR KOTI

Newspapers in Albanian

Newspapers from Albania

© PressReader. All rights reserved.