ДЗЯЎЧЫ­НА НА БЕ­ЛЫМ ДЖЫПЕ

Gazeta Slonimskaya - - НАШ КРАЙ -

Жан­на Кар­пік вы­еха­ла з Бр­э­с­та ў Мінск вель­мі ра­на. Бы­ла няд­зе­ля, л і пен ь с к ае н а д в ор’е спры­я­ла добра­му ад­па­чын­ку, але ў яе бы­лі неад­клад­ныя спра­вы па б і з н е с у. Пр ы п а р к а - ваў­шы свой бе­лы джып ка­ля ад­ной з пры­да­рож­ных ка­вя­рань, яна ўзя­ла су­мач­ку і на­кіра­ва­ла­ся да бу­дын­ку.

Чор­на­ва­ло­сая і чар­на­во­кая, у бе­ла­снеж­ным кас­цю­ме і та­кіх жа ба­са­нож­ках, з ма­лень­кай бе­лай су­мач­кай праз пля­чо, яна ўсім сваім аб­ліч­чам на­га­д­ва­ла ча­роў­ную бе­лую ру­жу. У некаль­кіх кро­ках ад яе ішоў ма­ла­ды ча­ла­век бам­жа­ва­та­га вы­гля­ду: па­мя­тая і даў­но ня­мы­тая во­прат­ка, стап­та­ныя туф­лі, не­калі пры­го­жы твар па­кры­ла ал­ка­голь­ная шэрас­ць. Ён спа­чат­ку ха­цеў пра­пус­ці­ць Жан­ну на­пе­рад, але, ві­да­ць, вель­мі спя­шаў­ся пах­мя­ліц­ца, та­му пра­су­нуў­ся ў дзве­ры пер­шы. Пер­шым стаў і ля пры­лаўка, за якім маж­ная па­жы­лая бу­фет­чы­ца пра­ціра­ла ба­ка­лы.

—Доб­рай рані­цы, Сі­да­раў­на! — павітаў­ся з ка­бе­тай. Го­лас яго быў глухі і ві­на­ва­ты.

—Не над­та яна для ця­бе і доб­рая, як я па­гляд­жу, — за­мест пры­вітан­ня пра­мо­ві­ла тая.

—І не ка­жы­це, — уз­дых­нуў ён. — Не дай­це пра­пас­ці, налі­це сто гра­маў гар­эл­кі, а то па­м­ру…

—Не па­мр­эш! Ты кож­ны дзень па­міра­еш, ад­нак жа не па­мёр. А гар­эл­кі без гро­шай больш не дам, бо ты і так мне за­ві­на­ва­ціў­ся пя­цьд­зя­сят ты­сяч руб­лёў. Ад­да­ва­ць жа не ма­еш чым.

Муж­чы­на пра­маў­чаў. Ён яш­чэ ней­кае ім­г­ненне пас­та­яў ля пры­лаўка, а по­тым на­кіра­ваў­ся да ад­на­го з неш­мат­лікіх столікаў і сеў.

—Па­клон­нік Ба­ху­са? — спы­та­ла Жан­на ў Сі­да­раў­ны.

—А няў­жо ж! А та­кі хло­пец быў: і пры­го­жы, і ра­зум­ны. Пра­ца­ваў га­лоў­ным вет­э­ры­нар­ным док­та­рам у мяс­цо­вым кал­га­се. Спецыяліст якіх па­шу­ка­ць. Спіў­ся, ця­пер вось ход­зі­ць тут і па­біра­ец­ца. Толь­кі ма­ці ў яго бы­ла, і тая з та­ко­га го­ра па­мер­ла. Ад­зін ця­пер. Прападзе, тут ужо і ка­за­ць ня­ма ча­го.

Жан­на зір­ну­ла ў за­лу, дзе, пад­пёр­шы га­ла­ву ру­ка­мі, сяд­зеў няш­час­ны ча­ла­век, і жа­лас­ць ды спа­га­да на­поўнілі ду­шу.

—На­п­эў­на, мой ра­вес­нік, — ска­за­ла Сі­да­раўне. — Мне двац­ца­ць сем га­доў.

—А яму двац­ца­ць ча­ты­ры…

—Налі­це, калі лас­ка, яму сто гра­маў. І коль­кі, ка­жа­це, ён вам за­ві­на­ва­ціў­ся? —Пя­цьд­зя­сят ты­сяч. Жан­на па­кла­ла на пры­ла­вак пя­цьд­зя­сят ты­сяч, раз­лічы­ла­ся за гар­эл­ку і па­кліка­ла ма­ла­до­га ча­ла­ве­ка:

—За­бяры­це, — кіў­ну­ла на чар­ку. — Больш вы тут ні­чо­га не ві­на­ва­ты.

—Дзя­куй… — яго шэ­ры твар за­ліў­ся чы­рван­ню. Пай­шоў і зноў сеў за столік.

Жан­на ўзя­ла са­бе ку­ба­чак ка­вы, бут­эр­брод з каў­ба­сой і так­са­ма се­ла за той жа столік. —Як вас за­ву­ць? —Сяр­гей. —А я Жан­на. —Дзя­куй вам яш­чэ раз… Ча­му вы мяне паш­ка­да­валі?

—А я на­о­гул жа­ласлі­вая. Не спра­ба­валі вы­брац­ца з гэтай ба­г­ны?

Ён ад­ка­заў не адра­зу. Нешта доў­га раз­гляд­ваў на аб­ру­се, якім быў за­сла­ны столік, по­тым позірк скіра­ваў на свае пры­го­жыя рукі з доў­гі­мі, як у піяні­ста, паль­ца­мі.

—Спра­ба­ваў. І не раз. Ма­ма, як бы­ла жы­вая, і кад­зіра­ва­ць ва­зі­ла, і лячы­ць… Мне так со­рам­на за сваю сла­бас­ць… Да­руй­це, калі лас­ка.

Ён нар­эш­це ад­ва­жы­ў­ся і пад­няў на яе вочы. У іх бы­ла смя­рот­ная ту­га. Пры­го­жыя, сінія, яны на­поўнілі­ся сля­за­мі.

—Ні якае л яч­энне і кад­зіра­ванне не дас­ць ра­ды, калі са­мі не буд­зе­це ста­рац­ца.

—Ка­жу­ць, што гэта хва­ро­ба…

—Ага, хва­ро­ба. Толь­кі гэта ад­зі­ная на све­це хва­ро­ба, паз­баў­ленне ад якой за­ле­жы­ць ад са­мо­га хво­ра­га. Зра­зу­мелі? Пастаў­це са­бе мэту: як бы цяж­ка не бы­ло — не пах­мя­ляц­ца. Цяр­пі­це ад­зін дзень, дру­гі, тр­эці. Дзя­ся­ты, нар­эш­це, калі буд­зе патр­эб­на. Гэта буд­зе вель­мі цяж­ка, але, калі за­хо­ча­це, то справі­це­ся. По­тым цвя­ро­зыя дні вы­льюц­ца ў ме­ся­цы, у га­ды. Я ў вас ве­ру.

—Праў­да?! —у яго по­гляд­зе бы­ло за­хап­ленне, а ў го­ла­се ра­дас­ць.

—Праў­да. По­тым вы і ра­бо­ту са­бе знойдзе­це, і па-са­праўд­на­му ад­чу­е­це, які цу­доў­ны бе­лы свет, як хо­ра­ша жы­ць!

—А калі я вас уба­чу зноў? — спы­таў нясме­ла.

—Роў­на праз год, у гэ- ты ж час, на гэтым жа мес­цы. Я аба­вяз­ко­ва пры­еду пе­ра­ка­нац­ца, што не па­мы­ліла­ся ў вас, у тым, што вы муж­ны і цяр­плі­вы ча­ла­век.

—Мо­жа, дас­цё свой тэле­фон?

—Не. Даю вам год на тое, каб вы­бралі­ся з ал­ка­голь­най ба­г­ны. За гэты час мож­на мно­гае па­спе­ць…

Жан­на ўста ла з-за століка.

—Да су­стр­эчы. Спад­зя­ю­ся, што яна буд­зе не та­кой, як ця­пер.

На развітанне яна пра­цяг­ну­ла Сяр­гею ру­ку, і ён з пяш­чо­тай і ўд­зяч­на­сцю па­ца­ла­ваў яе.

—Не тр­э­ба мяне пра­вод­зі­ць. Выйдзе­це ад­сюль пас­ля та­го, як са ста­ян­кі ад’ед­зе мая ма­шы­на. Не шу­кай­це даб­аўкі, ід­зі­це да­до­му. Гэта буд­зе ваш пер­шы крок да вы­зда­раў­лен­ня.

Сяр­гей ба­чыў, як Жан­на сад­зіла­ся ў ма­шы­ну, як вы­ве­ла яе на да­ро­гу.

—Гэта быў анё­лак, які хо­ча вы­ра­та­ва­ць тваю ду­шу, — жа­ласлі­ва пра­мо­ві­ла Сі­да­раў­на, якая чу­ла іх­нюю раз­мо­ву.

—Ве­даю… —Сяр­гей усміх­нуў­ся ўпер­шы­ню за мно­гія га­ды. — Яна па­да­ры­ла мне над­зею на шчас­це…

Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.