На зы­ход­зе ле­та

Gazeta Slonimskaya - - СПОРТ -

Яш­ч­эна­полі­за­вё­с­кай­А­нош­кавічы ля­жалі вя­лікія цю­кі са­ло­мы, яш­чэ ў ага­род­чы­ках яр­кім­по­лы­мем­гар­э­лі­вяр­гіні,ды ле­та ўжо бы­ло на зы­ход­зе. І ха­лод­ныя рані­цы з буй­ной, як слё­зы Асоль, ра­сой, і ча­ро­ды пту­шак, што рых­та­валі­ся да ад­лё­ту ў цё­п­лы край, га­ва­ры­лі пра тое, што во­сень ужо на па­ро­зе, на­вя­валі сум. А ста­рая Зі­на Пу­ці­шо­нак ме­ла да гэ­та­га су­му і больш важ­кую пры­чы­ну. Да яе па­над­зіў­ся езд­зі­ць па­сы­нак Ры­гор, які жыў у Мін­ску і меў­ся ку­пі­ць са­бе кват­э­ру. Гро­шай у яго не ха­па­ла, і ён вель­мі­ха­цеў,ка­бЗі­на­спла­ці­ла за ха­ту, у якой жы­ла.

—Гэту ха­ту бу­да­валі мае ба­ць­кі, — на­па­мі­наў ён кож­ны раз. —Ма­ма на гэтай бу­доўлі на­дарва­ла­ся, ра­ней ча­су сыш­ла ў ма­гі­лу. Вы прый­шлі на ўсё га­то­вае…

—Ну дык і што? Хі­ба ж я ві­на­ва­та, што твае ба­ць­кі паў­міралі, а я жы­ву? Лёс так рас­па­рад­зіў­ся, і ня­ма ча­го мяне па­пра­ка­ць.

—Яі­не­па­пра­каю,жы­ві­це­са­бе. Ды толь­кі ў гас­па­дар­цы ёс­ць і мая до­ля. Я ж з дзе­ць­мі і жон­кай ужо коль­кі га­доў на пры­ват­най кват­э­ры му­чу­ся, а тут­на­да­ры­ў­ся­вы­па­д­ак­ку­пі­ць са­бе жыл­лё. Што свае гро­шы ма­ем, кр­эдыт узя­лі, што жон­чы­ны ба­ць­кі да­па­ма­глі, але ўсё роў­на не ха­пае. Спла­ці­це нам двац­ца­ць мі­льё­наў, і ра­зыд­зем­ся па-люд­ску. Вам ха­та за­ста­нец­ца да ско­ну дзён, мо­жа­це на­ват яе пра­да­ць або па­да­ры­ць ка­му-небудзь. Я на­ват па­пе­ру ад­па­вед­ную ў на­та­ры­уса за­ве­ру, што пр­эт­эн­зій не маю да вас.

—Да­брад­зей які! А яна і так мая, ба­ць­ка па­да­рыў, так што, га­лу­бок, ты да мяне не ма­еш нія­ка­га да­чы­нен­ня. Па за­коне…

—А па за­коне сум­лен­ня?.. Мне вы з ба­ць­кам і так ні­чо­га не да­па­ма­галі. Вучы­ў­ся са сва­ёй ка­пей­кі: днём на за­нят­кі, а ве­ча­рам на пра­цу. І вя­сел­ля мне не справілі, як ін­шым, толь­кі жон­чы­ны ба­ць­кі на­лад­зілі ве­чар…

Зі­на спа­чат­ку ад­га­во­рва­ла­ся, а калі на­да­кучы­ла, маў­ча­ла як сця­на. На доб­ры толк, то яна і са­праў­ды павін­на бы­ла спла­ці­ць Ан­др­эю. Так і брат яе, Ан­тось, ка­заў не раз:

—Не бя­ры гр­эх на ду­шу, ад­дай хлоп­цу тыя гро­шы, якія просі­ць, бо дзе ж яму яш­чэ ўзя­ць? І так, ка­заў, у кр­эды­тах сяд­зя­ць.Хай­бы­меў­свой­ку­ток, усё ж двое дзя­цей з жон­кай га­ду­ю­ць.

—Ня­ма ў мяне! — зла­ва­ла­ся Зі­на. — Ад­куль у ста­рой бабы гро­шы, каб яш­чэ і раз­да­ва­ць на­пра­ва і на­ле­ва?

—Ой, не гняві Бо­га, Зі­на! Ты ж, па­куль быў жы­вы Ра­ман, пен­сіі сва­ёй з ра­хун­ку не зды­ма­ла, на яго гро­шы жы­лі. Ду­ма­еш,яне­ве­даю?Ра­ман­жа­сам рас­каз­ваў, што там у ця­бе круг­лень­кая су­ма са­бра­ла­ся за столь­кі га­доў. Ды і сві­ней пра­да­валі, ця­лят. Усё ты рас­па­ра­джа­ла­ся. Там не тое што Ан­др­э­юс­пла­ці­ць,аяш­ч­эна­мно­гае хо­пі­ць.

—А ты не лічы мае гро­шы! Калі та­кі до­брань­кі, то сам дай яму.

Ня­ма ў ця­бе сум­лен­ня, Зі­на, ды і ніколі яго не бы­ло, — з го­рыч­чу ка­заў брат і сы­ход­зіў з два­ра.

Гро­шы ў яе бы­лі, праў­да, і не толь­кі каб спла­ці­ць па­сын­ку. Але не маг­ла адар­ва­ць ад сэр­ца тыя мі­льё­ны і ад­да­ць. Мі­льё­наў не бы­ло б, каб яна не­калі не ста­ла пе­ра­вод­зі­ць бе­ла­рус­кія руб­лі ў до­ла­ры. Куп­ля­ла­па­ціху­ды­ў­банк­с­кла­д­ва­ла. Муж пра гэта ведаў, а больш ніх­то. Дык ба­чыш, рас­пляс­каў і бра­ту. Усё роў­на як ба­ба.

У вёс­цы Анош­кавічы, ку­ды Зі­на­прый­шлаз­да­лёкіхРаб­коў, яна асаб­лі­ва ні з кім не сябра­ва­ла. Лічы­ла, што калі па­сяб­ру­еш, то па баб­скай ду­рас­ці рас­ка­жаш усе свае та­ям­ні­цы. А гэта патр­эб­на? Та­му пра яе ва­лю­ту ніх­то і не ведаў. А са­ма ўсім ка­за­ла, што бед­ная, што ледзь сця­г­вае кан­цы з кан­ца­мі.

—Які ця­пер свет пай­шоў! — жаліла­ся ка­бе­там ля ма­га­зі­на. — Га­то­вы з гор­ла вы­р­ва­ць ад­зін у дру­го­га. Вось і мой па­сы­нак: езд­зі­ць кож­ны тыд­зень і ўсё ные: спла­ці гро­шы за ха­ту ды спла­ці. А хі­ба гэта спра­вяд­лі­ва? Ха­та ж мая. Я і па­пе­ры ад­па­вед­ныя маю.

—А сум­ленне ты ма­еш? — пы­та­ла Ван­да Ча­бо­ць­ка, што жы­ла­над­ру­гім­кан­цы­вё­скі.— Хло­пец пай­шоў з ха­ты з пу­сты­мі ру­ка­мі: ні­чо­га вы яму не далі, нічым не да­па­ма­глі. То хо­ць ця­пер зні­мі гр­эх з ду­шы, не на гар­эл­ку ж ён просі­ць. —Як за­ха­чу! — кі­да­ла Зі­на. …У той па­год­лі­вы жнівень­скі дзень Ан­др­эй так­са­ма меў­ся пры­еха­ць, і Зі­на, каб не су­стра­кац­ца з ім, узя­ла ко­шык і пай­ш­ла ў неда­лёкі лес па гры­бы.

—Па­ца­луе ў клям­ку і на­зад па­ед­зе, — буб­ні­ла са­ма са­бе, ідучы туп­кай сця­жын­кай. — Бу­ду яш­чэ тут з ім ней­кую га­вор­ку­вес­ці.Ды­ў­жо­ка­то­ры­раз! За­ха­цеў двац­ца­ць мі­льё­наў... Дык гэта ж дзве ты­сячы до­ла­раў мне тр­э­ба з ра­хун­ку зня­ць. Праў­да, гэта не апош­нія гро­шы, але не дам!..

Яна не ады­ход­зі­ла да­лё­ка ад краю і ба­чы­ла, як ля ва­рот спы­нілі­ся яго стар­э­нь­кія бла­кіт­ныя “Жы­гулі”, як Ан­др­эй хад­зіў па на­двор­ку, гру­каў у дзве­ры. По­тым сеў у ма­шы­ну і па­е­хаў.

Зі­на, яш­чэ трохі па­лазіў­шы па­ле­се,вы­ра­шы­лаіс­ці­да­до­му. Гры­боў асаб­лі­ва не бы­ло, ды і не дзе­ля іх яна сю­ды ва­ла­кла­ся.

Сон­ца, зда­ва­ла­ся, са­бра­ла ўсё сваё ня­вы­ка­ры­ста­нае цяп­ло і аб­ру­шы­ла на зям­лю. Ста­ла душ­на, па ўсім ад­чу­ва­ла­ся, што буд­зе на­валь­ні­ца. Ве­цер сціх, пры­таіў­ся. І толь­кі яна зай­ш­ла на свой на­дво­рак, як па­ча­ла­ся бу­ра. Ве­цер стаў та­кі, што ла­малі­ся др­э­вы, ля­талі ў па­вет­ры ней­кія прад­ме­ты.

Зі­на не раз­гляд­ва­ла, бо бы­ло над­та­страш­на.Яна­не­дай­ш­ла да ган­ку, бо град і дождж збі­валіз­ног.Ірап­там­ве­цер­сар­ваў са страхі некаль­кі лістоў шы­фе­ру. Ад­зін з іх па­ля­цеў про­ста на Зі­ну і з уся­го раз­ма­ху ўда­рыў па га­ла­ве. Ка­бе­та крык­ну­ць не паспе­ла, упа­ла за­мерт­ва.

А бу­ра неў­за­ба­ве сціх­ла. Ні­бы толь­кі для та­го і на­ля­це­ла, каб за­губі­ць Зі­ну…

Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ

У Мастах іс­нуе дзве буй­ныя ка­цель­ні, якія на­ле­жа­ць ААТ “Мастоўдр­эў” і рай­а­гра­прамт­эхні­цы. Яны за­бяс­пе­ч­ва­ю­ць ця­п­лом жы­лы сек­тар го­ра­да. Апош­няе прад­пры­ем­ства, у су­вязі са ска­ра­ч­эн­нем вы­твор­час­ці, бы­ло пе­ра­дад­зе­на ў ва­ло­данне ЖКГ. Пас­ля пе­ра­аб­ста­ля­ван­ня ма­гут­на­сці ка­цель­ні па­вя­лічы­лі­ся. Пры ўз­гад­нен­ні пра­ек­та па­бу­до­вы су­пер­мар­ке­та за­каз­чы­кам пра­па­на­валі пад­клю­чыц­ца да гэтае ка­цель­ні, няг­лед­зячы на тое, што блі­ж­эй­шыя да­мы аця­п­ля­юц­ца “Мастоўдр­э­вам”.

Ніт­ка це­п­ла­тра­сы боль­шая за кіла­метр. Пры ўсім гэтым ві­да­воч­на няўз­год­не­на­сць у пла­нах бу­даўніцтва, бо бу­даўнікі це­п­ла­тра­сы іду­ць па тра­ту­а­ры по­бач з прас­пек­там, дзе ме­сяц на­зад бы­ла ўклад­зе­на пліт­ка.

Па­коль­кі па­бу­до­ва ў гэтым раёне го­ра­да ін­шых аб’ёк­таў у дад­зе­ны мо­мант не прад­ба­чыц­ца, то за ўсё спла­ці­ць “Еўра­апт”. А гэта не мо­жа не ад­біц­ца на бу­дучым кош­це та­ва­раў у гэтай кра­ме.

Яз­эп ПАЛУБЯТКА

Це­мень па­коя ха­вае бла­кіт тваіх ва­ч­эй. Вы­сіл­ківуліч­ны­хліх­та­роў­на­ра­джа­ю­ць­у­па­коі­ць­мя­ны­я­це­ні, і яны кро­ча­ць са столі на пад­ло­гу. Сце­ны, за­п­лям­ле­ныя шпа­ле­ра­мі, ма­ю­ць на­мер зма­гац­ца з імі. Па­мкнен­ні знеш­ня­га свят­ла на­ма­га­юц­ца спы­ні­ць шы­бы. Яны толь­кі дроб­ная пе­раш­ко­да. Про­мень нач­но­га ліх­та­ра рве фіран­кі і хо­ча пры­са­ро­мі­ць нас. Мы ўціс­ка­ем­ся ў ло­жак і пры­па­да­ем ад­зін да дру­го­га. Свят­ло-злад­зю­ка на­стой­лі­ва шны­ры­ць па па­коі з на­ме­рам учы­ні­ць нам непры­ем­на­сць. Мы ўжо ад­но цэ­лае. Хто нам у тым мо­жа пе­раш­код­зі­ць?! Пра­мень скіроў­ва­ец­ца на сця­ну. Ад­нак яе аба­ра­ня­ю­ць та­ню­сень­кія шпа­ле­ры. Яны, як і мы, са сця­ной ад­но цэ­лае.

Так чы­ня­ць тыя, хто ка­хае па-са­праўд­на­му. Поспех — ча­со­вае, ма­ці — веч­нае. Жыц­цё — ім­г­ненне, Рад­зі­ма — на­за­ўж­ды. Ка­ханне — млос­ная неспад­зя­ван­ка, рас­станне — боль ду­шы. Па­рог ба­ць­коўскі — ця­га непе­ра­адоль­ная, чу­жыя бе­ра­гі — пра­га пазнан­ня невя­до­ма­га. Сяб­ры — хто нам ве­ры­ць, во­ра­гі — ка­го мы ненавід­зім. Па­ку­ты — непаз­беж­нае, мілас­ць — жа­да­нае. Ча­со­вае і веч­нае, ка­ханне ды рас­станне, сяб­ры і во­ра­гі — заблы­та­ны клу­бок ма­ёй ду­шы. Ка­мусь­ці тут чу­ец­ца су­гуч­на­сць са сло­вам конь. Су­понь жасім­вал­ня­волі, як­дака­ня, так і для ма­лень­ка­га­поні. За­су­поніў — за­прог у воз, кар­эту, брыч­ку, плуг, ба­ра­ну — зня­воліў. Люд­зям уце­ха ці пра­ца, жы­вёліне — па­ку­ты. Рас­су­поніў — даў глы­ток волі. Су­понь — за­мок на вяз­ні­цы ка­ня. Знясіліц­ца конь, па­мрэ, зд­зяру­ць з яго без шка­да­ван­ня ску­ру і зро­бя­ць но­вую су­понь — ня­во­лю для ін­шых ко­ней. Пар­вец­ца су­понь — за­ме­ня­ць но­вай. Су­понь і конь — за­мкнё­нае ко­ла іс­на­ван­ня жы­вёлі­ны і рэчы. Су­понь — конь — ня­во­ля — смер­ць — су­понь.

Яз­эп ПАЛУБЯТКА

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.