АФГАНСКІ НАД­ЛОМ

Gazeta Slonimskaya - - СПОРТ -

Тут гу­тар­ка пойдзе не пра асаб­лі­вас­ці той вай­ны і не пра тое, хто і як ва­яваў. Не пра тых ге­не­ра­лаў, якія­бавілітам­свой­час­за­па­ля­ван­нем на сай­га­каў, вы­стаў­ля­ю­чы ў ачап­ленне амаль полк дзе­ля сва­ёй бяс­пе­кі, калі по­бач гі­нулі ша­ра­гоў­цы.Па­гу­та­рым­пра­на­ступ­ст­вы­та­го ча­су, што па­кі­нуў невы­леч­ны ас­ке­пак у ду­шах і сэр­цах юна­коў, якім не да­з­ва­ля­лі да двац­ца­ці­га­до­ва­га ўз­рос­ту вы­пі­ць чар­ку крам­лёўскія ва­жа­кі, але ў ва­сям­нац­ца­ць га­доў пры­му­шалі іс­ці за­бі­ва­ць і гі­ну­ць дзе­ля мі­фіч­най інт­эр­на­цы­я­наль­най да­па­мо­гі. Гу­тар­ка пойдзе­праіх­па­вод­зі­ны­сён­ня.Нія­ка­га аналі­зу, толь­кі фак­ты.

АЛЕГ ВОЛ­ЧАК

Мне дас­па­до­бы на­зіра­ць за бы­лым след­чым пра­ку­ра­ту­ры, бы­лым дэпу­та­там Мін­гар­са­ве­та, ця­пе­раш­нім пра­ва­а­ба­рон­цам і ак­то­рам дру­гіх ро­ляў — іх два дзя­сят­кі — Але­гам Вол­ча­кам. Сці­пла­с­ць, кар­экт­на­сць, уменне вес­ці гу­тар­ку з незна­ё­мым су­раз­моў­цам, на­ват калі той пра­яў­ляе на­хра­піс­тас­ць дзе­ля до­ка­зу сва­ёй неза­кон­най пра­ва­ты. Ад­нак ёс­ць мо­ман­ты ў па­вод­зі­нах Але­га Кан­стан­ці­наві­ча, якія свед­ча­ць пра яго служ­бу ў Аф­ганістане. У яго, як і ў боль­шас­ці “аф­ган­цаў”, аб­во­стра­на па­чуц­цё спра­вяд­лі­вас­ці. Толь­кі ад­зін эпізод, каб па­цверд­зі­ць ска­за­нае вы­ш­эй.

19 лю­та­га 2006 го­да ад­бы­ла­ся рэ­гістра­цыя канды­да­таў у пр­эзід­эн­ты РБ. Аляк­сандр Ка­зулін спя­ша­ец­ца ў На­цы­я­наль­ны пр­эс­ц­энтр, каб су­стр­эц­ца з жур­наліста­мі ды рас­па­вес­ці сваю вы­бар­чую пра­гра­му. По­бач з ім Вол­чак, кіраўнік юры­дыч­най служ­бы канды­да­та ў пр­эзід­эн­ты. Ува­х­од у бу­ды­нак за­чы­не­ны. Ней­кія невя­до­мыя ў чор­ных ша­пач­ках на­ма­га­юц­ца не пус­ці­ць у хол дэле­га­цыю і шмат­лікіх кар­эс­пан­д­эн­таў. Су­мят­ня. Вол­чак пра­яў­ляе на­стой­лі­вас­ць­іра­зам­зКа­зулі­ным­праз­кар­дон невя­до­мых асо­баў пра­ры­ва­ец­ца ў бу­ды­нак. І ка лі а дзін з СОБРаў­цаў пырс­нуў яму ў твар га­зам — на­стаў пік яго ра­шу­час­ці. Так зва­ны ка­ман­дзір атра­да спе­цы­яль­на­га прызна­ч­эн­ня, які пад­час су­ду над ім пат­лу­ма­чыў, што “вы­пад­ко­ва­прый­шоў­сю­ды­па­пі­ць ка­вы” з га­за­вым ба­лон­чы­кам, не змог на­ват пік­ну­ць.

За вочы ў непрад­ка­заль­на­сць дзе­ян­няў мы на­зы­валі Аляк­сандра Ка­зулі­на “тар­на­да”, але я ўп­эў­не­ны, што тое сло­ва пры­дат­на і да Але­га Вол­ча­ка.

АБА­РАНІ­ЦЬ СЯ­БЕ

А вось яш­чэ ад­зін прыклад, які не толь­кі свед­чы­ць пра на­ступ­ст­вы аф­ган­ска­га сін­дро­му, але і па­каз­вае, што ёс­ць у пра­ва­а­хоў­ных ор­га­нах як пра­фесія­на­лы, так і пры­стой­ныя люд­зі.

У свой час бы­лы суддзя Мастоўска­га ра­ён­на­га су­да прай­шоў аф­ган­с­кае пек­ла і цу­дам за­стаў­ся жы­вы. Як сц­вяр­джа­ю­ць да­свед­ча­ныя люд­зі, яго з ма­шы­ны, ахопле­най по­лы­мем, цу­дам вы­ра­та­валі саслу­жы­ў­цы. Ад­но­сі­ны пад­суд­ны­х­да­суддзяў­за­ўж­ды­катэ­га­рыч­ныя, ад­нак мне не да­вод­зіла­ся ні ра­зу па­чу­ць скар­гі ад асуд­жа­ных ім гра­мад­зян на неспра­вяд­лі­вы вы­рак. І я меў з ім ад­но­сі­ны ў ме­жах за­ка­на­даўства.

У 1999 год­зе яго прызна­чы­лі суд­зі­ць тых, хто пра­вод­зіў альт­эр­на­ты­ў­ныя вы­ба­ры пр­эзід­эн­та. У Мастах та­кіх на­бра­ла­ся больш за дзя­ся­так. Апош­нім да ся­бе суддзя, як га­лоў­на­га за­ва­да­та­ра той сму­ты, за­прасіў мяне. Як і астат­нім, вы­нес вы­рак—па­пяр­эд­жанне,але­да­даў: “Што вы аба­ра­ня­е­це ін­шых — цу­доў­на! Ад­нак тр­э­ба ўме­ць аба­ра­ня­ць ся­бе!”

Экс­т­рым, пе­ра­жы­ты ў ма­ла­до­с­ці, заўж­ды мае на­ступ­ст­вы ў ста­лым уз­рос­це. У спра­вяд­лі­ва­га суддзі калі-нікалі ўз­нікалі ся­мей­ныя праб­ле­мы. Пра ад­ну з іх да­ве­далі­ся ўсе га­ра­джане. Я зай­меў мно­ства тэле­фа­на­ван­няў, на­ват з патра­ба­ван­ня­мі хціў­цаў агучы­ць гэты факт у ме­жах краі­ны. (У нас лю­бя­ць­чу­жы­міру­ка­мі­пры­сак­ва­ро­ча­ць.) Па ка­мен­тар пат­эле­фа­на­ваў та­га­час­на­му пра­ку­ро­ру ра­ё­на Юрыю Васілеўс­ка­му. Ка­за­ць у той час пра на­шы доб­рыя ад­но­сі­ны не вы­па­да­ла. Я мітын­га­ваў, ён вы­носіў мне папярэджанні ці штра­фы. Ад­нак ад­каз: “Зра­зу­мей, зняве­ча­нае вай­ной па­ка­ленне! А сіст­э­ма рэа­біліта­цыі ад­сут­ні­чае”, — пры­мусіў мяне змяні­ць на­конт яго, як асо­бы, дум­ку. У пра­ку­ро­ра ёс­ць яш­чэ ча­ла­веч­на­сць.

ДЭСАНТНІК

Вось­што­рас­па­вя­даўзна­ё­мы,які быў свед­кам та­ко­га вы­пад­ку. Мінск. Бу­доў­ля. На пя­тым па­вер­се з чар­каю вяч­э­ра­ю­ць ра­бочыя. Ся­род іх Мі­хаіл С., са­ра­ка­га­до­вы (на той­час)муж­чы­на­па­мя­нуш­цы­Д­э­с­ант­нік.Па­д­вы­піў.Па­чы­на­е­рас­па­вя­да­ць пра свае аф­ган­скія па­ход­жан­ні. Ма­ла­дыя яму не ве­ра­ць. Каб да­ка­за­ць, што ска­за­нае ім — праў­да, раз­бя­га­ец­ца і ска­ча з ак­на. Пад­час па­лё­ту групу­ец­ца і патрап­ляе ў пры­ч­эп са смец­цем. Устае. Уз­ды­мае га­ла­ву ўверх, гляд­зі­ць на зня­ме­лых та­ва­ры­шаў ды для ся­бе спа­кой­на за­зна­чае: “Крыху вы­са­ка­ва­та”.

Пра тое, як па­вод­зя­ць ся­бе за­раз люд­зі, якія ў ма­ла­до­с­ці прай­шлі аф­ган­скі­экс­т­рым,прыкла­даўм­но­ства: хтось­ці ха­па­ец­ца за нож, нех­та аб­лі­вае ся­бе бен­зі­нам і пад­паль­вае або ве­ша­ец­ца. Ці вяд­зец­ца­ста­ты­сты­ка­па­доб­ны­хучын­каў воі­наў-інт­эр­на­цы­я­налістаў — ска­за­ць цяж­ка. Ад­но толь­кі вя­до­ма, што гэтыя люд­зі ў экс­тр­э­маль­ных сіту­а­цы­ях па­вод­зя­ць ся­бе як на вайне, але па-роз­на­му.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.