Жоўтыя за­на­вес­кі

Gazeta Slonimskaya - - СПОРТ - Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ

Ужо зда­вён аўта­лаўка ў вёс­цы Мель­нікі спы­ня­ец­ца су­про­ць до­ма Мі­ха­ся Ар­дом­ска­га. Тут і лаўка ёс­ць, каб люд­зі ма­глі пры­сес­ці, па­га­мані­ць пра жыццё-быц­цё.

—Ба­бы, ці вы чулі?.. — за­ін­тры­га­ва­ла­ад­на­сяльч а н а к М а р ы я Ку хцеўская, апус­ка­ю­чы на лаўку сваё грузнае це­ла. — Ка­жу­ць, Юзік Віброўскі ажаніў­ся: ней­кую ка­бе­ту пры­вёз і з ёй рас­пі­саў­ся ды пры­пі­саў да ся­бе.

—Калі? І хто ж та­кая буд­зе? — аж­но пры­ўз­ня­ла­ся з на­седжа­на­га мес­ца Вік­ця Сма­ляк. Ма­лень­кая і чор­нень­кая, як блы­ха, яна павін­на бы­ла ўсё ве­да­ць пер­шая, а тут, ба­чыш, упус­ці­ла та­кую на­ві­ну.

—Ды ў баль­ні­цы, ка­жу­ць, ра­зам ля­жалі аж­но ў Г род не. Та м і пазна­ё­мілі­ся.

— В о -в о, са­ма яму жаніц­ца, — па­дцяў­шы тон­кія вус­ны, гр­эб­лі­ва пра­мо­ві­ла Ван­да Лю­цік з бліз­ка­га ад Мель­нікаў ху­та­ра.—Яму­жу­жо­праз тры га­ды во­семд­зе­сят споўніц­ца. Добра ве­даю, бо ён за мяне стар­эй­шы.

Ван­да бы­ла ста­рой дзеў­кай і ўся­кія раз­мо­вы пра жані­ць­бу не пе­ра­варва­ла ар­ганіч­на, асаб­лі­ва ця­пер, калі ўжо і ду­ма­ць пра тое за­му­ства не вы­па­да­ла. А тут, лічы, з-пад са­ма­га но­са ка­ва­ле­ра спер­лі. У глы­біні ду­шы яна спад­зя­ва­ла­ся, што Юзік та­кі зверне на яе ўва­гу. І да аўта­лаўкі пры­біра­ла­ся ні­бы­та на фэст, і гас­па дарк у ў спраў­на­сці тры­ма­ла. Юзік жа некалі з тан­цаў яе пра­вод­зіў, а ажаніў­ся з Хры­с­ці­най Кун­ц­э­віч. Вось та­бе і спра­вяд­лі­вас­ць. Уго­лас, ка­нешне, яна гэ­та­га не ска­за­ла, але на ду­шы бы­ло так, ні­бы апяк­лі кра­півой.

—І што ж там за кра­ля та­кая? — сха­ваў­шы го­рыч, спы­та­ла ў ка­бет.

—Ат, ні­чо­га асаб­лі­ва­га, — па­да­ла го­лас Ма­рыя. — Мне прый­ш­ло­ся неяк су­стр­эць іх на вяс­ко­вай вулі­цы. Ху­дая, як вуд­зіль­на, і ро­сту ма­ло­га. Юзіку ледзь да пля­ча дастае.

—Ну і вы­браў! — зноў неза­лю­бі­ла Ван­да Лю­цік. — У на­шай мяс­цо­вас­ці ёс­ць і ўдо­вы, і ста­рыя дзеўкі. Пя­ць га­доў ужо, я к аўд а в еў. Мог жа ажаніц­ца, дык не, пры­пёр з-за све­ту.

—Паслу­хай­це, ба­бы, а з ім жа дач­ка з сям’ёй жы­ве. Ці не су­про­ць буд­зе?

—Ну дык і што дач­ка? Ёй жа ад­на па­ло­ва до­ма, і ба­ць­ку дру­гая. Што ён за­хо­ча, тое і зробі­ць. Мае пра­ва і на но­вую жон­ку пе­ра­пі­са­ць, бо як пер­шы па­мрэ, то яе ад­сюль вы­ту­ра­ць.

—Вя­до­ма, вы­ту­ра­ць, але ж па за­коне ёй на­ле­жы­ць па­ло­ва до­ма. Суд, калі што якое, гэтак і ска­жа.

—Вя­до­ма, што ад­суд­зі­ць, але ж гэта неспра­вя д лі в а. Хры­с­ці на з Юзі­кам­бу­да­валі­дом­д­ля сваіх да­чок, а тут прый­ш­ла ней­кая і буд­зе ва­ло­да­ць.

—Ну, ні­чо­га тут не зробіш, — па­да­ла го­лас Казі­мі­ра Ароч­ка. — А мо­жа, у іх ка­ханне?

—А каб ты спру­ця­не­ла з тым сваім ка­хан­нем!

—Ён ужо ледзь пе­рас­ту­пі­ць праз па­рог.

—Ка­жу­ць, дач­ка ця­пер з ім на­ват не віта­ец­ца, гэтак за­зла­ва­ла.

—Вы, мо­жа, не ба­чы­лі, а я іш­ла да аўта­лаўкі ля іх­няй ха­ты, то за­ў­ва­жы­ла, што гэта гас­пады­ня і за­на­вес­кі на вок­ны но­выя па­весі­ла. Брыд­кія, жоўтыя. Цюль, што ві­сеў, зня­ла, а гэтыя па­весі­ла.

—І што, Юзік ёй на гэта ні­чо­га не ка­заў? —А я ў яго пы­та­ла? За га­мон­кай ка­бе­ты не адра­зу і за­ў­ва­жы­лі, што па вулі­цы су­нец­ца аўта­лаўка. Па­куль яны, хто аба­пі­ра­ю­чы­ся на кіёк, а хто тры­ма­ю­чы­ся за хво­рую па­яс­ні­цу, паўста­валі з лаўкі, да ма­шы­ны пер­шай пад­бег­ла новая жон­ка Юзіка Віброўска­га.

—Пахілі­це­ся, бо я і дзвяр­эй не ад­чы­ню, — ад­піх­нуў яе ад ма­шы­ны вад­зі­цель.

—Ты ча­го гэта тут ка­ман­ду­еш?! — абу­ры­ла­ся ка­бе­та. — Твая спра­ва руль кру­ці­ць, а не ка­ман­да­ва­ць, дзе і ка­му ста­навіц­ца.

Ста­рыя жы­ха­ры Мель­нікаў не мелі звыч­кі сва­рыц­ца з-за ўся­кай дра­бя­зы. Пра­жы­ў­шы на ад­ной вулі­цыа­маль­у­сё­жыц­цё, яны бы­лі спа­гад­лі­выя, цяр­плі­выя і да­ра­валі ад­зін ад­на­му, калі што бы­ло і не так.

—А ты ж, па­нен­ка, у чар­зе зусім не ста­я­ла! — на­кі­ну­ла­ся на Юзі­ка­ву жон­ку Ван­да Лю­цік. — Едзь ту­ды, ад­куль пры­еха­ла, і там ка­ман­дуй, а ў нас тут чар­га.

—Як за­ха­чу! Буд­зе­це мне яш­чэ ўказ­ва­ць! — агрыз­ну­ла­ся тая.

Астат­нія ка­бе­ты пра­маў­чалі, ха­ця неза­да­во­ле­ны бы­лі ўсе.

—Ну, ухо­пі­ць з ёй лі­ха Юзік, — ска­за­ла Ма­рыя Кух­цеўская, калі ка­бе­ты, за­та­ва­ры­ў­шы­ся, нета­роп­ка ішлі па вулі­цы. — Я чу­ла, што яны на­ват шлюб у кас­цё­ле ўзя­лі. Во як!

Я шчэ к рых у п а г аманіў­шы, жан­чы­ны ра­зыш­лі­ся па да­мах і на ней­кі час за­бы­лі­ся пра гэту гісто­рыю. Але нена­доў­га.

—Вось дык ція­тар! — п ры­нес ла чарг овым ра­зам да аўта­лаўкі но­вую вест­ку Ван­да, і яе ху­дыя, упа­лыя шчо­кі аж­но па­ру­жа­велі. — Чу­ла, што Юзі­ка­ва­кля­ча­па­да­ла­на раз­вод. Хо­ча ад­суд­зі­ць па­ло­ву до­ма.

—Што вы тут, ба­бы, ка­жа­це?! — не сцяр­пеў Іван Жа­біц­кі, які некалі пра­ца­ваў у ра­ёне. Яны ж ма­ла пра­жы­лі, агуль­най ма­ё­мас­ці не на­жы­лі, дык якія ёй паў­до­ма?

—Не хва­люй­ся, у яе сын ней­кі лі­гарх, ён усіх мо­жа ку­пі­ць, а по­тым пра­да­ць на аўк­цы­ёне, бо та­кія гра­шы­скі мае!

—Фірыст­ка Юзіку тра­піла­ся.

—А няў­жо ж, мая ты кум­ка.

—Так яму і тр­э­ба! — аж­но пад­скочы­ла ад ра­дас­ці Ван­да Лю­цік. — Я так і ду­ма­ла, што гэта даб­ром не скон­чыц­ца. І жоўтыя за­на­вес­кі на ак­но па­весілі… А жоўты ко­лер — гэта ж ко­лер раз­лукі! — яна аб­вя­ла ўсіх позір­кам сваіх зе­ле­на­ва­тых, ні­бы ма­ла­ды га­рох, ва­ч­эй і з над­зе­яй на за­му­ства з Юзі­кам па­крочы­ла па вяс­ко­вай вулі­цы.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.