Ты буд­зеш шчаслі­вая

Gazeta Slonimskaya - - СПОРТ - Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ

На дварэ бы­ло ха­лад­на­ва­та, ка­ст­рыч­ніц­кі ве­цер зры­ваў з др­эў апош­няе ліс­це. Га­ля Ра­манік за­шпілі­ла паліто на ад­зін гузік, бо астат­ніят­ры­бы­лі­вы­рва­ныя,ісе­ла на лаўку ў га­рад­скім скве­ры. Па­клаў­шы на ка­лені за­шмор­га­ны ц э л афа н а вы п а ке т, х ві л і н у ка­лу­па­ла­ся там у шмац­ці і вы­ва­лак­ла бут­эль­ку таннага ві­на. Не ма­руд­зячы, зу­ба­мі адарва­ла ко­рак і пры­па­ла да гор­лач­ка. У рот палі­ло­ся та­кое жа­да­нае пітво.

Піла­доў­га,ні­бы­бе­дуі­ну­пу­сты­ні ніяк не мог спа­толі­ць сма­гу. Калі адарва­ла­ся, за­ў­ва­жы­ла, што па­ло­вы бут­эль­кі ўжо ня­ма.

—На­сён­ня­бут­эль­кі­хо­пі­ць,ашто ра­бі­ць за­ўт­ра рані­цай, калі чэр­ці бу­ду­ць раз­ры­ва­ць хво­рую га­ла­ву на ка­вал­кі? За ду­шой ні ка­пей­кі… — яна і не за­ў­ва­жы­ла, што га­во­ры­ць пра сваё за­па­вет­нае ўс­лых.

На га­ра­док апус­каў­ся змрок, вы­цяс­няў­свят­ло­за­лей­іскве­ры­ка. Люд­зі пра­ход­зілі мі­ма, але ніх­то не звяр­таў ува­гі на ма­ла­дую бам­жы­ху, бо ў іх­ніх Ка­роль­чы­цах да­я­е­пры­вы­клі,яна,так­бы­мо­ві­ць, ста­ла­част­кай­га­рад­ско­га­пей­за­жу. То збіра­ла ў пар­ку і скве­ры­ках пу­стыя бут­эль­кі, то ка­лу­па­ла­ся ў смет­ні­ках ка­ля рын­ку, то сяд­зе­ла ў мяс­цо­вых за­бя­га­лаў­ках.

—Ча­му­вы­неід­зя­це­да­до­му?Ужо цям­нее. Ды і ве­цер усходж­ва­ец­ца, ма­бы­ць, буд­зе до­ждж, — ска­заў ма­ла­ды ба­ц­юш­ка, які пра­ход­зіў мі­ма. Ён ня­даў­на пры­ехаў у га­ра­док і Га­лю яш­чэ не ве­даў. Тым больш не ве­да­ла яго і дзяўчы­на, бо ніколі не хад­зі­ла ў свя­ты храм — маліла­ся толь­кі бут­эль­цы. Ба­ц­юш­ка пры­сеў по­бач. —Ід­зі­це,ку­ды­і­шлі!—неза­лю­бі­ла яна. А по­тым, па­маў­чаў­шы, з п’яны­мі сля­за­мі пра­мо­ві­ла: — Ня­ма ў мяне нія­ка­га до­ма, ня­ма ба­ць­коў, сва­я­коў. Я з дзі­ця­ча­га до­ма… Зра­зу­мелі? — У яе го­ла­се бы­ло­столь­кіз­лос­ці,пе­ра­ме­ша­най з ад­ча­ем, што ў доб­рым сэр­цы ба­ц­юш­кі ва­рух­ну­ла­ся шчы­рая жур­ба.

—Дык што, з-за гэ­та­га тр­э­ба ад­да­ва­ць д’яб­лу ду­шу? Я ве­даю шмат люд­зей, якія жы­ву­ць на све­це без рад­ні, але ж яны не апус­цілі­ся на са­мае дно. А вы ма­ла­дая, зда­ро­вая і так га­неб­на ся­бе па­вод­зі­це.

На ма­ла­ды пры­го­жы твар ба­ц­юш­кі во­сень­скай хма­рай на­су­ну­ла­ся тры­во­га.

—Вы ж калі-небудзь за­гі­не­це, а тр­э­ба­жы­ць­іра­да­вац­ца­жыц­цю,— пра­мо­віў і рап­там пе­рай­шоў на ты: —Ска­жы,калітыш­чы­рас­мя­я­ла­ся, калі за­ха­п­ля­ла­ся пры­га­жос­цю пры­ро­ды, люд­ской даб­ры­нёй?

Га­ля маў­ча­ла. Маў­чаў і ён, а по­тым ска­заў:

—Усёж­за­ле­жы­ць­толь­кіа­дця­бе. Калі за­хо­чаш, ты яш­чэ буд­зеш шчаслі­вая, а не за­хо­чаш, то па­мр­эш дзе-небудзь пад пло­там і люд­зі бу­ду­ць гляд­зе­ць на гэта з агі­дай, ска­жу­ць, так ёй і тр­э­ба!

Ён узяў Га­лю за мур­за­тую ру­ку, якая ўжо даў­но су­ма­ва­ла па вад­зе, за гл я н у ў у ка­ры я воч ы на пры­пух­лым ад ал­ка­го­лю тва­ры: —Ты пры­го­жая… —Ай… — за­са­ро­ме­ла­ся яна, і па тва­ры­пра­бегла­к­во­ла­яўсмеш­ка.— Якая тут пры­га­жос­ць у ал­ка­галіч­кі…

—А ве­да­еш што? Прых­одзь за­ўт­ра ў гэты ж час сю­ды, ме­навіта на гэтую лаўку. Толь­кі цвя­ро­зая прых­одзь. Я пазна­ём­лю ця­бе з ад­ным ча­ла­ве­кам, і тваё жыц­цё ў па­раў­нан­ні з яго­ным стане та­кім нік­ч­эм­ным, та­бе буд­зе со­рам­на за свае ўчын­кі.

Ба­буль­ка Ган­на Аль­ш­эўская, у я кой ж ы ла Га л я, п ла ц я ч ы пя­цьд­зя­сят ты­сяч у ме­сяц, вель­мі зд­зівіла­ся, што ква­та­рант­ка не вы­ход­зі­ць­з­ран­ку­на­свой­про­мы­сел — збіра­ць бут­эль­кі.

—Ці жы­вая ж ты хо­ць? — пры­чы­ніў­шы ў ба­ко­вач­ку дзве­ры, спы­та­ла стар­э­нь­кая. — Ля­жыш… Хі­ба ма­еш чым пах­мя­ліц­ца?

—Не­маю,пах­мя­ляц­ца­не­бу­ду,— па­чуў­ся з-за кут­ка сла­бы го­лас.

—Ого! — зд­зівіла­ся баб­ка. — Як ка­жу­ць,дай­Бо­гна­ша­му­ця­ля­ці­ды ваўка спай­ма­ці…

Пад ве­чар Га­ля апра­ну­ла сваю ад­зі­ную чы­стую су­кен­ку і пай­ш­ла ў сквер. Ба­ц­юш­ка ўжо ча­каў. Яны на­кіра­валі­ся на даль­нюю вулі­цу га­рад­ка, дзе ў за­сені ста­ро­га са­ду ста­яў невя­лікі да­мок.

—Тут жы­ве ча­ла­век, з якім я ха­чу ця­бе пазна­ё­мі­ць. Ры­гор За­кр­эўскі па­ка­лечы­ў­ся ў аўта­ма­біль­най ава­рыі. Вель­мі цяж­ка па­ка­лечы­ў­ся, не мо­жа ні х а д зі ц ь, н і ся д з ец ь. Тол ьк і ля­жы­ць. Ба­ць­коў у яго так­са­ма ня­ма, ад­на стар­э­нь­кая цёт­ка Ван­да. Яна і ўзя­ла хлоп­ца да ся­бе, да­гля­дае яго, хо­ць і са­мой ужо ня­лёг­ка спраў­ляц­ца з хат­ні­мі кло­па­та­мі. Да­па­мо­жаш ім — зна­чы­ць, да­па­мо­жаш і са­бе.

Дз­ве­ры­бы­лі­не­за­мкнё­ныя,іа­бое праз невя­лікія сен­цы тра­пілі ў па­кой. У кут­ку ля ак­на ста­яў ло­жак, на якім ля­жаў ма­ла­ды ча­ла­век.Насмуг­лымтва­ры­а­дра­зу за­свя­ціла­ся ўсмеш­ка:

—Ба­ц­юш­ка, вы, на­п­эў­на, мне жон­ку знай­шлі? — спы­таў ве­се­ла.

Ба­ц­юш­ка пра­маў­чаў, а Галі ста­ла со­рам­на за сваё жабрац­кае ўбранне, за спіты твар. Так со­рам­на, што хо­ць скрозь зям­лю пра­валі­ся.

—Хто­жг­эта­зва­мі?Не­пазнаю,— вый­шлаз­кух­ністар­э­нь­ка­я­ка­бе­та. Яна­піль­на­па­гляд­зе­ла­на­ба­ц­юш­ку вы­цві­лы­мі ад га­доў і слёз ва­чы­ма.

—Па­моч­ні­ца вам буд­зе. За­ву­ць Га­ляй. Калі не су­про­ць, то і жы­ць стане ў вас.

—Ого, добра, каб мне бы­ла па­моч­ні­ца. І Ры­го­ру ве­ся­лей, — аб­ра­да­ва­ла­ся ка­бе­та.

Ба­ц­юш­ка не на­вед­ваў­ся да За­кр­эўскіх амаль тры тыд­ні, але ад люд­зей ве­даў, што там усё ў па­рад­ку. У суботу ён уба­чыў на рын­ку Га­лю. Яна куп­ля­ла ў вяс­ко­вай ка­бе­ты ма­ла­ко і тва­рог. Па­ды­шоў. І аж­но ва­чам сваім не па­ве­рыў: на дзяўчыне бы­ло пры­го­жае паліто, бо­цікі, гу­стыя чор­ныя ва­ла­сы ўклад­зе­ны ў зграб­ную пры­чос­ку.

—Ну ты, Га­ля, і рас­цві­ла! — пра­мо­віў з за­хап­лен­нем.

—Я ажы­ла… І та­кая шчаслі­вая, што­аж­но­са­мой­не­ве­рыц­ца.Ба­чы­це, цёт­ка Ван­да да­ла мне гро­шай на аб­ноўкі. Ра­да, што ёй да­па­ма­гаю… А Ры­гор ка­жа, каб іш­ла на кур­сы бух­гал­та­раў, якія неў­за­ба­ве ад­кры­юц­ца. Так што ўсё ў па­рад­ку. І дзя­кую вам, ба­ц­юш­ка…

—А я ж ка­заў, што яш­чэ буд­зеш шчаслі­вая…

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.