Кры­вая до­ля

Gazeta Slonimskaya - - СПОРТ - Ле­а­нар­да ЮРГІЛЕВІЧ Яз­эп ПАЛУБЯТКА

Зол­кай кра­савіц­кай рані­цай вёс­ку Ціш­кавічы аб­ля­це­ла вест­ка: з аф­ган­с­кай вай­ны вяр­нуў­ся Алё­ша Ча­бо­ць­ка. Без рукі…

—Няш­час­ны­хло­пец,ён­жа­да ар­міі вад­зі­це­лем пра­ца­ваў, а ця­пер як? — спа­га­далі люд­зі.

—Ён хо­ць вяр­нуў­ся, а То­ля За­баўскі з Абя­леві­чаў за­гі­нуў без сле­ду…

—І за што на­шым хлоп­цам та­кое?

Вяс­коў­цы ка­за­лі з вя­лікім су­мам, а ма­ці Алё­шы, Гры­пі­на, вы­ці­ра­ю­чы слё­зы, га­рот­на паўта­ра­ла:

—Кры­вы лёс у май­го Алёш­кі. Як нам ця­пер жы­ць, што рабіць?..

Гры­пі­на на­рад­зі­ла сы­на без му­жа, вы­га­да­ва­ла, ра­да­ва­ла­ся, а ця­пер з усёй сі­лы ста­ра­ла­ся не пус­ка­ць у сэр­ца ад­чай, бо, маў­ляў, калі са­мой так мар­ко­ціц­ца, то як жа яму?

—Нічога, Алё­шач­ка, мо­жа, богдас­ць,яш­ч­эа­ж­эніш­ся,дзет­кі бу­ду­ць. Не та­пі ты сваю ду­шу ў гэтым прак­ля­тым віне, — ка­за­ла­коль­кіразоў,ад­бі­ра­ю­чы ў сы­на бут­эль­ку.

Яна са­ма схад­зі­ла да стар­шы­ні кал­га­са Іва­на Ку­пры­ка і па­прасіла­да­ць­Алё­шу­я­ку­ю­ра­бо­ту, па сі­ле.

—Што я, Мак­сі­маў­на, ма­гу яму пра­па­на­ва­ць? Мо­жа, вар­таўніком на фер­му згод­зіц­ца?

Хло­пец згад­зіў­ся, бо вый­с­ця нія­ка­га не бы­ло. Але хі­ба гэта ра­бо­та для ма­ла­до­га? З та­го ча­су, як вяр­нуў­ся, ніх­то не ба­чыў на Алё­ша­вым тва­ры ўсмеш­кі. Не бы­ло ў яго і сяброў. Мно­гія ра­вес­нікі па­жанілі­ся, нека­то­рыя на пра­цу ў го­рад па­е­халі. Ве­ча­рам ён ішоў на ра­бо­ту, а рані­цой браў у мяс­цо­вым ма­га­зіне бут­эль­ку тан­на­га ві­на, вы­пі­ваў за ха­тай у сад­ку і, пе­ра­кусіў­шы, клаў­ся спа­ць. На ва­чах у ма­ці ста­раў­ся не пі­ць, але ж хі­ба ад яе што сха­ва­еш?

—Пра­пад­зеш, га­рот­ны ты мой, — ка­за­ла ў скру­се. — Некалі з вай­ны муж­чы­ны прых­од­зілі і без рук, і без ног, але ж не спі­валі­ся. Жанілі­ся, дзя­цей га­да­валі, за­ня­так сабе зна­ход­зілі ка­рыс­ны. Гэтак ніх­то ад го­ра не ра­та­ваў­ся, як ты…

Сын, нічога не ка­жучы, сы­ход­зіў з ха­ты, а ма­ці днём і ноч­чу ду­ма­ла, чым жа яго за­ня­ць, каб у га­ла­ве бы­лі свет­лыя дум­кі. Ад­ной­чы ў яе з’явіла­ся кво­лая над­зея. Та­кая кво­лая, што ба­я­ла­ся прызна­вац­ца, а зра­бі­ць гэта тр­э­ба бы­ло неад­клад­на.

—Алёш­ка, а пас­пра­буй на­вучыц­ца­шы­ць.Ма­шы­на­ж­швей­ная ў нас ёс­ць. Наж­ная. На ёй мож­на на­вучыц­ца і ад­ной ру­кой шы­ць.

—Ну і пры­ду­ма­ла! — гр­эб­лі­ва скры­віў­ся сын.

—А ты пас­пра­буй. Спа­чат­ку за­рубі прас­ці­ну. Калі і не вель­мі аку­рат­на ат­ры­ма­ец­ца, та- кой бя­ды. Га­лоў­нае, каб у ця­бе жаданне з’явіла­ся, каб быў за­ня­так. А по­тым яш­чэ нешта пры­ду­маю.

Алё­ша сеў за швей­ную ма­шы­ну неха­ця, каб толь­кі ма­ці ад­ча­піла­ся са сваім ныц­цём. Спа­чат­ку­швоі­ш­ло­кры­ва,апо­тым ста­ла раў­не­ць. Як за­кон­чыў спра­ву, то аж­но па­ве­ся­леў. Яму на­ват спа­даб­а­ла­ся, што швей­ная ма­шы­на ста­но­віц­ца пас­лух­мя­най.

На­за­ўт­ра па­шыў дзве на­ва­лач­кі на па­душ­кі. По­тым Гры­пі­на пры­вя­ла ў ха­ту пя­ці­га­до­вую су­сед­скую дзяўчын­ку Ка­цю, зня­ла з яе мер­ку і скроі­ла бе­лы пар­каль у сіні га­ро­шак, ха­це­ла, каб Алё­ша па­шыў ма­лень­кую су­кен­ку. Ён, ба­ча­чы, як дзяўчын­ка ра­ду­ец­ца яш­чэ не іс­ну­ю­чай аб­ноў­цы, узяў­ся за спра­ву. Ма­ма пад­каз­ва­ла, па­праў­ля­ла, калі бы­ло што не так. І для Ка­ці ат­ры­ма­ла­ся та­кая цу­доў­ная су­ке­нач­ка, што хо­ць на па­каз люд­зям вязі.

Дзяўчын­ка бы­ла шчаслі­вая. Вочы Гры­пі­ны свя­цілі­ся ад та­го,што­шыц­цёс­па­даб­а­ла­ся­сы­ну, што пас­ля дзя­жур­ства на фер­ме ён ужо не за­бя­гаў у ма­га­зін па ві­но, а, крыху пас­паў­шы, ся­даў за швей­ную ма­шы­ну.

—Вось ба­чыш, сы­нок, — ка­за­ла ма­ма, — калі вель­мі за­ха­це­ць,то­лю­ба­яс­пра­ва­пад­дас­ца. Даў­ней у ва­колі­цы бы­ло ня­ма­ла­краў­цоў.Іка­жухі­шы­лі,ід­зяў­ча­там ды жан­чы­нам паліто. Гэта ця­пер усё куп­ля­ю­ць.

Вест­ка­пра­тое,штоГры­пінін Алёш­ка мае кра­вец­кі та­лент, хут­ка аб­ля­це­ла вёс­ку. Ды і су­сед­ская Ка­ця ўсім хваліла­ся:

—Ду­ма­е­це, мне ма­ма та­кую пры­го­жую су­кен­ку ку­пі­ла? Не, яе дзяд­зь­ка Алё­ша па­шыў!

Ішлі га­ды. Ма­ла­ды ча­ла­век зволь­ніў­ся з фер­мы і за­раб­ляў на­жыц­цё­швом.Ды­яш­ч­эяк­за­раб­ляў! З ця­гам ча­су ён сам стаў пры­дум­ва­ць фа­со­ны для дзі­цячы­хі­жа­ночы­х­кас­цю­маў, су­ке­нак. Ад за­каз­чыц не бы­ло ад­бою. Неслі ткані­ну не толь­кі з іх­няй вё­скі, але і з су­сед­ніх. А ін­шы раз, бы­ва­ю­чы ў го­рад­зе, сам куп­ляў мат­э­рыю, а по­тым пра­па­ноў­ваўя­е­за­каз­чы­цам­на аб­ноўкі. У яго быў вель­мі доб­ры густ, а май­ст­эр­ства та­кое, што не ў кож­ным га­рад­скім ат­э­лье мод знойдзеш та­ко­га краў­ца.

Алё­ша не­як па­свят­леў тва­рам і ні­бы па­ма­лад­зеў. Яго ма­ма бы­ла на сё­мым небе ад шчас­ця, бо некалі ж ду­ма­ла, што сын сап’ец­ца і буд­зе ця­гац­ца­па­ва­колі­цы­ра­зам­зін­шы­мі апой­ка­мі.

На чар­го­вую га­даві­ну вы­ва­ду са­вец­кіх войск з Аф­ганіста­на ма­ла­до­га чалавека за­прасілі вы­сту­пі­ць з успа­мі­на­мі ў ад­ну са школ рай­ц­эн­тра. Ён не бы­ў­пуб­ліч­нымча­ла­ве­ка­міта­му еха­ць не ха­цеў, тым больш што­бы­ло­вель­міш­мат­за­ка­заў. Ад­нак ма­ці ўга­ва­ры­ла:

—Па­едзь, сы­нок, раз люд­зі про­ся­ць, то тр­э­ба ўва­жы­ць. Па­гу­та­ры з дзет­ка­мі, рас­ка­жы пра­ту­ю­прак­ля­ту­ю­вай­ну.Тр­э­ба, каб яны ве­далі.

І ён па­е­хаў. Калі ра­зам з прад­стаўніком рай­ва­ен­ка­ма­та зай­шоў у на­стаўніц­кую, то знія­ка­веў ад позір­ку вя­лікіх чор­ных ва­ч­эй пры­го­жай ма­лад­зі­цы. Сам аж­но па­чы­рва­неў ад неча­ка­на­сці.

—Буд­зем­зна­ё­мы,яды­р­эк­тар шко­лы Та­ма­ра Але­гаў­на, — пра­цяг­ну­ла яму ру­ку. — Дзя­куй, што згад­зілі­ся пры­еха­ць.

Калі на рэй­са­вым аўто­бу­се даб­іраў­сяў­сва­ю­вёс­ку,ра­да­ваў­ся,што­да­я­гоў­пер­шы­ню­прый­шло ка­ханне. Быў упэў­не­ны, што яно ўза­ем­нае.

Бы­ўлю­ты,алеўак­но­свя­ці­ла па-вяс­но­ва­му цё­п­лае со­ней­ка, на па­лет­ках з’явілі­ся пер­шыя пра­талі­ны. Глед­зячы на ўсё гэта, Алё­ша па-са­праўд­на­му ад­чуў пры­га­жос­ць жыц­ця, і яму зра­біла­ся так свет­ла і хо­ра­ша на ду­шы, як не бы­ло ўжо даў­но.

На­прыклад, аб пры­чы­нах, якія пас­лу­жы­лі ас­но­ваю бан­крут­ства “Мастаў­чан­кі”, рас­па­вя­даў кар­эс­пан­д­эн­ту “СБ” стар­шы­ня рай­вы­кан­ка­ма Аляк­сей­Ша­фар­э­віч.Ёнслуш­на­на­зваў­га­лоў­ну­ю­пры­чы­ну —аб’яд­нан­не­эка­на­міч­на­сла­бых гас­па­да­рак у ад­но цэ­лае. Стар­шы­ня толь­кі наў­мыс­на за­быў ска­за­ць, што апош­няе ўлі­ванне кал­га­са імя Ча­па­е­ва ў хі­лае прад­пры­ем­ства ад­бы­ло­ся пад­час яго кіра­ван­ня ра­ё­нам.

І вось на­пры­кан­цы мі­ну­ла­га тыд­ня тэле­ка­нал АНТ у пра­гра­ме“Па­на­ра­ма”па­ка­за­ў­сю­ж­эт­пра­праб­ле­мы­пла­валь­на­га­ба­сей­на прад­пры­ем­ства “Рай­а­гра­прамт­эхніка”.

У сю­ж­эце, акра­мя ін­ша­га, бы­ло інт­эрв’ю з на­мес­ні­кам стар­шы­нірай­вы­кан­ка­маДз­міт­ры­емБу­ла­ком.Сэн­ста­е­гу­тар­кіўтым, што сён­няш­ні фі­нан­са­вы стан ар­гані­за­цыі і ра­ё­на не да­з­ва­ляе ўт­рым­лі­ва­ць та­кі аб’ект. Неаб­ход­ны но­вы ўла­даль­нік.

У 80-я га­ды мі­ну­ла­га ста­годдзя “Рай­а­гра­прамт­эхніка” бы­ла са­мым­буй­ным­прад­пры­ем­ства­мМастоўш­чы­ны.Тра­пі­ць­ту­ды на пра­цу спе­цы­я­лісту мож­на бы­ло толь­кі па рэ­ка­мен­да­цыі звер­ху, ды і то пас­ля аса­біс­та­га субя­се­да­ван­ня з кіраўніком Васілём Ва­ла­до­сем. На той мо­мант у Мастах прад­пры­ем­ства ме­ла аўта­ном­ны ста­тус: бу­да­ва­ла да­мы для ра­бочых, ме­ла два інт­эр­на­ты, здраў­пункт, ста­ло­вую, дзі­цячы са­док, аддзя­ленне аш­чад­най ка­сы ды ўлас­ны ба­сейн і ін­шыя аб’ек­ты. Ба­сейн на пра­ця­гу двух дзе­ся­ці­годдзяў быў за­патра­ба­ва­ны да­рос­лы­мі і школь­ні­ка­мі.

Пас­ля Васі­ля Ля­вон­цьеві­ча па­са­ду кіраўніка ар­гані­за­цыі за­няў Па­вел Бу­лак, ба­ць­ка ця­пе­раш­ня­га на­мес­ніка стар­шы­ні рай­вы­кан­ка­ма. Да яго го­на­ру, пад­час яго гас­па­да­ран­ня не па­ру­шы­ў­ся ста­тус ар­гані­за­цыі ў скла­да­ныя 90-я га­ды. Пас­ля яго спра­вы прад­пры­ем­ства сталі рэз­ка па­гар­шац­ца. Ка­цель­ня, што аб­слу­гоў­ва­ла не толь­кі да­мы СГТ, ста­ла ўласна­сцю ЖКГ. Апош­няя так­са­ма ста­ла ўла­даль­ні­кам ця­пліц прад­пры­ем­ства, ніколь­кі не спла­ціў­шы яму за ўласна­сць. Некалі ад па­чат­ку но­ва­га го­да ма­стаў­ляне мелі свае гур­кі, па­мі­до­ры ды квет­кі, а за­раз куп­ля­ю­ць­то­е­пры­ваз­ное.Част­ка­зям­ліСГТу­мі­ну­лым­год­зе­ста­лаўласна­сцю “Бел­наф­тахі­ма”, там паўста­ла дру­гая ў Мастах аўта­за­праўка. Ар­гані­за­цыя ця­пер “ля­жа­чая”, як тая ж “Мастаў­чан­ка”. Што да сю­ж­эту, па­ка­за­на­га АНТ, то Дз­міт­рый Бу­лак пад­час пра­мой лініі ў па­няд­зе­лак пра­ка­мен­та­ваў тое так: “Ска­за­на бы­ло бо­лей, чым асве­ча­на ў эфіры. На­мі па­д­рых­та­ва­на каш­та­рыс­ная да­ку­мен­та­цыя на рэ­кан­струк­цыю ба­сей­на. Мы мелі на­мер тра­пі­ць у ад­па­вед­ную фі­нан­са­вую пра­гра­му ў воб­лас­ці, але ў су­вязі з эка­на­міч­ны­мі цяж­кас­ця­мі на дад­зе­ны мо­мант яна спы­не­на. У тым інт­эрв’ю ме­ла­ся на мэце пры­цяг­ну­ць ува­гу гра­мад­с­кас­ці да ўз­ніклай праб­ле­мы. Маю вя­лікую над­зею, што ба­сейн буд­зе іс­на­ва­ць да­лей. У мяне ёс­ць дзе­ці, і я жа­даю іх там ба­чы­ць”.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.