МА­ЛЕНЬ­КІЯ БЫ­ЛІ

Клум­ба

Gomelskaya Pravda - - ГОМЕЛЬСКОЕ ВРЕМЯ -

Бы­ло гэта ле­там. Ма­лад­зень­кая вы­ха­ва­цель­ка вад­зі­ла групу дзя­цей ад ад­ной да дру­гой кве­тка­вай клум­бы. Узо­ры кве­так, што цвіту­ць тут з са­май­вяс­ны,раз­на­стай­ныя.Ві­да­ць, вы­са­дж­валі іх люд­зі з ад­мыс­ло­вым гу­стам: уга­д­ва­юц­ца пун­со­выя, шы­за­ва­тыя зо­рач­кі, пры­го­жыя ава­лы, ром­бікі. Квіт­не­ю­ць гва­зд­зікі, аню­ці­ны воч­кі, маль­вы, на­стур­цыі. Мусі­ць, не ха­пае толь­кі вяр­гі­няў. Дык за­цвіта­ю­ць яны, як вя­до­ма, во­сен­ню.

Ка­ля ад­ной клум­бы (на бліж­ніх слу­пах тут пры­ма­ца­ва­ны і ме­таліч­ныя ко­шы­кі з квет­ка­мі) дзяўчын­ка ў бла­кіт­най ша­па­ч­цы за­ў­ва­жы­ла нешта дзіў­нае.

— Ой, Свят­ла­на Пятроў­на! Гляд­зі­це! — кры­чы­ць яна.

Дзе­ці пры­ся­да­ю­ць, як гу­ся­нят­кі, ля сяброўкі, нешта ўваж­лі­ва раз­гля­да­ю­ць. Вы­ха­ва­цель­ка так­са­ма пры­гі­на­ец­ца і тлу­ма­чы­ць:

— Гэта — пра­ца­ўні­цы-пчол­кі. Ба­чы­це, як шчы­ру­ю­ць.

Свят­ла­на Пятроў­на — га­ра­джан­ка — дзівіц­ца: ад­куль тут, ледзь не ў са­мым цэн­тры го­ра­да, пчо­лы?

Між тым, дру­гая дзяўчын­ка ў зя­лё­най су­ке­на­ч­цы па­ве­дам­ляе:

— Га­рык зноў саш­чык­нуў цве­цік.

Свят­ла­на Пятроў­на просі­ць Га­ры­ка расшча­пі­ць да­лонь­ку.

— Ну і што? — над­зь­му­та ад­каз­вае па­доб­ны на ма­лень­ка­га мяд­звед­зя хлоп­чык.

Свят­ла­на Пятроў­на (мо ў дзя­ся­ты раз) тлу­ма­чы­ць дзе­цям і Га­ры­ку, што кве­так нель­га зры­ва­ць: гэта ж та­кое ха­рас­тво! Вунь пчол­кі з іх нек­тар збі­ра­ю­ць, а мяд­ком дзет­кі ж лю­бя­ць ла­са­вац­ца. “Тр­э­ба буд­зе зноў на­пом­ні­ць Га­ры­ка­ва­му ба­ць­ку”, — ду­мае вы­ха­ва­цель­ка. Яна пры­па­мі­нае пад ну­лёўку стры­жа­на­га (мо­да!) пу­за­цень­ка­га муж­чы­ну, які зр­эд­ку пры­язд­жае па Га­ры­ка ў са­док на се­раб­ры­стай

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.