На­валь­ні­ца ў го­рад­зе

Gomelskaya Pravda - - ГОМЕЛЬСКОЕ ВРЕМЯ -

Цём­ная з сі­ня­ва­тым ад­лі­вам хма­ра аб­ха­пі­ла паў­не­ба. Яна быц­цам за­сты­ла над дзе­вя­ці­па­вяр­хо­вы­мі ка­мяні­ца­мі, на да­хах якіх вы­сіц­ца лес ант­эн. За­г­ры­меў па­гроз­лі­ва гром. І адра­зу жах­ну­ла ма­лан­ка. Быц­цам во­стра­ка­неч­нае бліску­чае кап’ё зла­ма­ла­ся на небе і па­лас­ну­ла па на­ва­кол­лю.

...Адра­зу пры­пом­ніла­ся, як сяд­зелі мы ў вёс­цы з Іва­нам Ці­ма­фе­еві­чам пад­час та­кой на­валь­ні­цы, і я за­пы­таў­ся ў сяб­ра:

— Ці на­га­д­вае та­бе гром ва­ен­ную ар­ты­ле­рый­скую ка­на­на­ду?

— Ця­пер не, — прызнаў­ся ён. — Ста­ра­ю­ся хут­ч­эй вы­клю­чы­ць тэлеві­зар ці ха­лад­зіль­нік.

І праў­да. У вёс­цы, дзе мне да­вод­зіла­ся ча­ста ле­та­ва­ць, ча­мусь­ці зніклі баг­ры, што дзе-нід­зе ві­селі на глухіх сце­нах хат. Крый бо­жа, сма­ляне ма­лан­ка ў дах ці ў тую ж тэле­ант­эну — не буд­зе чым ту­шы­ць па­жар... За­пом­ніла­ся, як да­вя­ло­ся не­калі яго ту­шы­ць (та­ды ў вёс­цы дахі бы­лі па­кры­ты са­ло­май). Муж­чы­ны ад­зін ад­на­му пе­ра­да­валі вёд­ры з ва­дой, а агонь бу­ша­ваў, хо­ць дождж і ліў­ся сця­ной з ня­бё­саў. Зда­ва­ла­ся, чым больш лілі ва­ду, тым мац­ней шу­га­ла по­лы­мя.

...Вось ужо тр­эці год, як Іван Ці­ма­фе­евіч па­е­хаў у Мас­к­ву да дач­кі (га­ды бяру­ць сваё). Жы­ве ле­там на да­чы за шмат кіла­мет­раў ад го­ра­да. Ці­ка­ва, ці за­ў­ва­жае ён у тым ме­га­полі­се, як у на­валь­ні­цу амаль бес­пе­ра­пын­на жа­ха­ю­ць ма­лан­кі, гры­мі­ць гром, хлеш­чу­ць па бал­кон­ных вок­нах стру­мені даж­д­жу?

Наўрад. А мо­жа, на­па­мі­на­ю­ць ча­ла­ве­ку тыя гры­мо­ты тое, што чуў ён у страш­ную мі­ну­лую вай­ну?

Мі­хась ДАНІЛЕНКА

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.