Ка­рані

Над­зея ЦАРАНОК

Gomelskaya Pravda - - ВЫТОКІ -

Маім сва­я­кам — Ца­ран­кам,

Кузь­мен­кам, Вал­ко­ві­чам Мая рад­ня рас­кі­да­на па све­це. Шмат ад­рас­оў у на­шае рад­ні. Ды ёс­ць ад­зін, га­лоў­ны

на пла­не­це:

Амель­каўш­чы­на —

на­шы ка­рані. Па­ч­а­так жа рад­ні вя­лі­кай

на­шай, Як па­мя­та­ем мы з дзі­цячых

дзён,

Па­клалі дзед Ра­ман і ба­ба

Ма­ша, Чые імё­ны пом­няц­ца зда­вён. За­гі­нуў дзед Ра­ман

у со­рак пер­шым... Ня­ма ні фо­та­здым­ка, ні пісь­ма. Па­клонім­ся яму хо­ць

гэтым вер­шам, Бо ні кры­жа, ні пом­ніка ня­ма. Тут спі­ць у хво­ях толь­кі ба­ба

Ма­ша, Што па­ды­ма­ла ўсю сям’ю

ад­на. А по­бач зя­ць Ры­гор,

дач­ка На­та­ша Той сон вар­ту­ю­ць з ночы

да від­на. Адам, На­та­ша, Воль­га,

Лю­ба, Фед­зя Тут сэр­цам і ду­шою на­за­ўж­ды. І кож­ны, хто жы­вы,

да ма­ці ед­зе, Няг­лед­зячы на ста­лыя га­ды. З’язд­жа­юц­ца сю­ды што­год

і ўнукі (А іх — аж ча­тыр­нац­ца­ць

ча­ла­век!), Вя­зу­ць сваіх дзя­цей —

і без пры­нукі, Каб про­ста па­мя­ць

заха­ва­ць на­век. І не за­бы­ць, ад­куль усе

мы ро­дам, І што най­перш усе мы сва­я­кі. Збірац­ца тут што­год усім

на­ро­дам — Бя­да і ра­дас­ць на­ша, зем­ля­кі! Тут жы­ць бы й жы­ць, у гэтым

свет­лым краі... Ды лёс, ві­да­ць, па-ін­ша­му

вяд­зе. І ўсё ж — рад­ней зям­лі

ніх­то не мае, Не буд­зе ме­ць ніколі і нід­зе. Каб не згубі­ць ся­бе

ў жыц­цё­вым тлу­ме, Каб не прай­шлі дар­эм­на

на­шы дні, Вы пом­ні­це —і ў ра­дас­ці,

і ў су­ме —

Амель­каўш­чы­ну—

на­шы ка­рані.

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.