ВЕРАСЕНЬ-МАСТАК

Gomelskaya Pravda - - МОЗАИКА - Ган­на АТРОШЧАНКА

Верасень, азір­нуў­шы­ся на пра­ца­віты жнівень, які пры­сеў ад­па­чы­ць ка­ля шы­ро­кай да­ро­гі, развіталь­на ўз­мах­нуў яму ру­кой. А по­тым жва­ва па­крочыў да­лей. Пры гэтым, ад­чуў­шы во­лю, стаў хут­ка фар­ба­ва­ць у роз­ныя ко­ле­ры ку­сты і др­э­вы. Па-гас­па­дар­ску акі­нуў во­кам ку­ча­ра­вы лес, які від­неў­ся за па­гор­кам. І, узяў­шы вя­лікі пэн­дзаль, ста­ран­на яго раз­ма­ля­ваў. Не аб­мі­нуў і бя­ро­за­вы гай, які так­са­ма адра­зу змяніў свой імідж.

На па­лян­ках, уба­чы­ў­шы ляс­ныя да­ры, крыху па­ве­ся­леў. І ад­зна­чыў пра ся­бе, што прый­шоў сю­ды сво­е­ча­со­ва. Са­праў­ды: дзе-нід­зе від­нелі­ся яш­чэ гры­бы, якія ча­род­ка­мі таўклі­ся ка­ля сце­жак і на па­лян­ках. Заў­ва­жыў і чы­рво­ныя ягад­кі, якія не су­стр­э­лі на сваім шля­ху дый не пад­зяў­балі птуш­кі. Бо за­тулілі­ся пад роз­ны­мі зя­лё­ны­мі зёл­ка­мі.

Мно­гія квет­кі яш­чэ не стра­цілі сваю ад­мет­ную пры­га­жос­ць, а воль­на квіт­нелі! А вось ра­бі­на, бы тая са­рам­лі­вая дзяўчы­на, ча­мусь­ці за­ліла­ся чы­рван­ню. І та­кая ста­ла ваб­ная, што нель­га бы­ло раў­на­душ­на прай­с­ці мі­ма. Вунь і ку­ча­ра­вы клёнік так­са­ма зі­ха­ці­ць на со­ней­ку, як вя­ліз­ны кас­цёр.

А ў са­дах ігру­шы, яб­лы­кі. Дух­мя­ныя, са­кавітыя. Во­дар во­сень­скай са­даві­ны раз­ля­таў­ся па ўся­му на­ва­кол­лю, ка­зы­таў нос. І, быц­цам магнітам, пры­ця­г­ваў да ся­бе пчо­лак, чмя­лёў… Няў­рым­слі­выя пра­ца­ўнікі вілі­ся ў па­вет­ры, дзум­калі на ўсе ла­ды. Гэтая ме­ло­дыя пры­ем­на ўразі­ла. Та­му, Верасень, пры­пы­ніў­шы­ся на хвілін­ку, пас­лу­хаў незвы­чай­ную му­зы­ку пры­ро­ды. За­да­во­ле­ны і ўсмешлі­вы шпар­ка па­крочыў да­лей.

Заў­ва­жыў, што кал­гас­ныя палі, вяс­ко­выя ага­ро­ды апус­целі. У нека­то­рых мес­цах рал­ля ўжо ад­па­чы­ва­ла. І цяр­плі­ва ча­ка­ла зі­му, снег, які бе­лым па­лат­ном на­крые, збе­ра­жэ ад моц­ных ма­разоў.

Верасень, прай­шоў­шы некаль­кі кіла­мет­раў, крыху пры­та­міў­ся. Пры­туліў­шы­ся ка­ля куд­ла­та­га кус­ціка, вы­ра­шыў так­са­ма ад­па­чы­ць. На­пра­ца­ваў­шы­ся ўво­лю за цэ­лы дзень, ад­чу­ваў сто­му і мля­вас­ць. Адра­зу за­плюш­чыў свае жоўтыя воч­кі дый за­ка­лы­хаў­ся ў са­лод­кай дры­мо­це.

А тым ча­сам Ве­чар, які піль­на са­чыў за сваім сяб­ру­ком, вы­ра­шыў крыху па­жар­та­ва­ць. Пад­краў­ся на ды­бач­ках да сон­на­га Ве­рас­ня, ціхут­ка за­спя­ваў яму ка­лы­хан­ку. Мяк­кую, пяш­чот­ную. Та­кую, каб на Ве­рас­ня адра­зу на­па­ла са­лод­кая дры­мо­та. І ён моц­на спаў. Дый не змог яму чым­сь­ці на­шкод­зі­ць.

Зра­зу­меў­шы, што яго­ны ся­бар ужо ні­чо­га не чуе, не рэа­гуе на роз­ныя гукі, стаў па­ці­ху ўла­да­ры­ць у пры­ро­дзе. За­да­во­ле­ны, адра­зу пад­бег да хут­ка­цеч­най ра­чул­кі, каб на крос­нах на­т­ка­ць ха­лад­не­чу. З нізі­ны па­плыў бя­лют­кі ту­ман, які прыб­лізіў­ся да ба­ло­та. А по­тым — раз­ліў­ся, ні­бы­та гу­стое ма­ла­ко, па лу­зе, па прас­тор­ным полі...

Newspapers in Russian

Newspapers from Belarus

© PressReader. All rights reserved.