Gui­ne­ve­re Wou­ter Clae­ys Je­prez

De Standaard - - Vooraan -

Mijn moeder geeft me het kris­tal­len ser­vies van haar moeder mee. Schit­te­rend ge­sle­pen gla­zen, zil­ve­ren rand. Voor rood en wit, voor li­keur, cou­pes voor cham­pag­ne. Het mo­ment voelt plech­tig. We wik­ke­len de voor­ou­der­lij­ke broos­heid zorg­vul­dig in. Glas voor glas. De ge­wij­de be­hoed­zaam­heid in­tri­geert mijn zoon. Met twee han­den heft hij het kristal op, met twee han­den zet hij het weer neer. Hij zoekt zijn leef­we­reld af naar an­de­re zo breek­ba­re din­gen. Hij denkt aan zijn Lego­bouw­sels, gis­te­ren nog, uren werk ver­lo­ren. Maar hij kon op­nieuw be­gin­nen, dat is ge­luk. Hij be­sluit dat hij niet zo veel zo breek­baars kent, en dat kan klop­pen. Zijn tijd van nu is van plas­tic. Dit is al lang niet meer die tijd van broos en kost­baar. Din­gen zijn buig­zaam ge­wor­den, of ver­vang­baar.

Níét zo men­sen, fluis­ter ik stil. Wij men­sen blij­ven ra­di­caal bro­ze we­zens. Wij men­sen blij­ven, in die woor­den van de fi­lo­soof, on­ein­dig be­dreigd. Niet met twee han­den te be­hoe­den. Nu ben je er, nu was je er. Ik zei tot mor­gen, ik zei vaar­wel. Dit be­staan van kristal. Niet op­nieuw te be­gin­nen en niet te ver­van­gen. Het kwets­ba­re glas blijft mijn zoon fas­ci­ne­ren. Hij heeft een ver­band ont­dekt, zegt hij. Hoe gro­ter de schit­te­ring, hoe bro­zer. ‘Toch?’

Ik zeg dat dit he­laas lijkt te klop­pen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.