Re­gels moe­ten kun­nen bre­ken

De Standaard - - Cultuur & Media - NICK DE LEU

Er heerst con­ster­na­tie in de bord­spel­we­reld. De Brit­se Scrab­blekoning Al­lan Sim­mons is van zijn voet­stuk ge­val­len. Niet om­dat hij zich vol­prop­te met con­cen­tra­tie­be­vor­de­ren­de ri­la­ti­ne, of om­dat hij on­der ta­fel een woor­den­boe­kapp raad­pleeg­de. De man zon­dig­de tij­dens de Bri­tish Mas­ters – die be­staan echt – te­gen een nu­an­ce in de spel­re­gels.

Sim­mons zou het te­gel­zak­je niet op schou­der­hoog­te ge­hou­den heb­ben (waar­door hij mis­schien de in­houd kon zien) en zou zijn hand­palm voor­af niet vol­le­dig ge­strekt heb­ben (waar­door hij mis­schien te­gels te­rug kon la­ten glip­pen). De aan­tij­gin­gen lij­ken tri­vi­aal, de straf is dat niet. On­danks een ge­brek aan con­cre­te be­wij­zen van vuil spel, wordt Sim­mons drie jaar ge­weerd uit com­pe­ti­tie.

Het nieuws moet voor een schok­golf zor­gen in me­nig huis­ka­mer: er zijn men­sen die de let­ter­zak ge­woon uit­stor­ten op ta­fel, en er zijn er zelfs die het oké vin­den om ver­voeg­de werk­woor­den op het bord te leg­gen. Daar­mee is Scrab­ble geen uit­zon­de­ring: ook de re­gels van Mono­po­ly wor­den lus­tig aan de laars ge­lapt. Zo meldt het of­fi­ci­ë­le re­gle­ment niets over een pot voor al­le boe­tes die te win­nen valt door te lan­den op ‘Vrij par­ke­ren’ – die prak­tijk zorgt voor on­heu­se cas­hin­jec­ties die de Pa­ra­di­se Pa­pers klein bier la­ten lij­ken. En wist u dat elk kaartje waar­op een spe­ler landt of­wel met­een ge­kocht moet wor­den, of­wel ge­veild wordt on­der de an­de­re spe­lers? Dat maakt het spel noch­tans snel­ler, tac­ti­scher en in­te­res­san­ter.

Ver­moe­de­lijk ver­dwe­nen die spel­re­gels gaan­de­weg om fa­mi­li­a­le re­de­nen. Met het vei­ling­sys­teem kun­nen spe­lers me­kaar mak­ke­lij­ker een hak zet­ten door de prij­zen kunst­ma­tig op te drij­ven. Als dat si­tu­a­ties op­le­vert waar­in va­ders hun kin­de­ren stra­ten door de neus bo­ren, zorgt dat ge­ga­ran­deerd voor hom­me­les.

Dat was ook de re­den waar­om ik ja­ren­lang het Poké­mon­kaart­spel be­wust fout speel­de. Mijn ge­woon­lij­ke te­gen­stre­ver had een set re­gels uit­ge­dok­terd die pas­ten bij haar spe­ci­fie­ke stra­te­gie. Ik ver­loor keer op keer, maar vond het sa­men­zijn te fijn om het boek­je er­bij te ha­len. Re­gels zijn na­tuur­lijk re­gels. Maar als je nie­mand hebt om mee te spe­len, ma­ken ze niets uit.

Scrab­ble is geen uit­zon­de­ring: ook de re­gels van Mono­po­ly wor­den lus­tig aan de laars ge­lapt

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.