Lied van pre­mier is de­fi­ni­tief uit­ge­zon­gen

De Standaard - - Vooraan -

Ter­wijl pre­for­ma­teurs Eg­bert La­chaert en Con­ner Rous­se­au ex­cel­leer­den als ont­snap­pings­ko­nin­gen in een he­mel­ter­gen­de deu­ren­ko­me­die, strom­pel­de pre­mier Sop­hie Wil­mès naar de eind­streep. Op 1 ok­to­ber legt haar op­vol­ger in de Ka­mer (ho­pe­lijk) een re­geer­ver­kla­ring af. Nooit gaf ze echt te­ke­nen van vecht­lust of da­den­drang, te­gen­woor­dig heerst de be­rus­ting. Haar rest­re­ge­ring was een de­mo­cra­ti­sche ano­ma­lie. Na de jong­ste Vei­lig­heids­raad dreigt ze ook een ge­zond­heids­ri­si­co te wor­den.

De bood­schap klonk op zijn minst ver­war­rend. De be­smet­tings­cij­fers ne­men steeds meer toe, Bel­gië loopt stil­aan aan de Eu­ro­pe­se kop. Het aan­tal tes­ten kan niet lan­ger als een ver­zach­ten­de om­stan­dig­heid wor­den ge­han­teerd. De stel­ling dat het voor­al om jon­ge­ren gaat die nau­we­lijks last heb­ben van co­vid-19 even­min. De zie­ken­hui­zen ne­men steeds meer pa­ti­ën­ten op, de stij­ging van het aan­tal sterf­ge­val­len is een kwes­tie van tijd.

Daar zijn best ver­kla­rin­gen voor: de her­o­pe­ning van de scho­len, de start van het aca­de­mie­jaar, pu­bliek in de voet­bal­sta­di­ons, te­rug­ke­ren­de rei­zi­gers uit het bui­ten­land ... Tel daar­bij de krim­pen­de mo­ti­va­tie om en­ke­le vei­lig­heids­re­gels na te le­ven. Wie in zo’n ex­po­nen­ti­ë­le con­text de maat­re­ge­len de fac­to ver­soe­pelt, ge­draagt zich licht­zin­nig.

Som­mi­ge be­slis­sin­gen – scherp­stel­len van de quarantain­e, ver­soe­pe­len van de mond­mas­ker­plicht – zijn ver­de­dig­baar. Ook de bub­bel van vijf had zijn bes­te tijd ge­had: een in­di­vi­du­a­li­se­ring ge­ne­reert meer per­soon­lij­ke ver­ant­woor­de­lijk­heid. Toch ver­baast het dat het ‘re­fe­ren­tie­cij­fer’ voor nau­we con­tac­ten met­een in de hoog­ste schaal start.

Te­recht wil Wil­mès over­scha­ke­len naar een vorm van risicobehe­er. De ko­men­de maan­den zijn we niet van het co­ro­na­vi­rus ver­lost. Dat vergt de ont­wik­ke­ling van een tool die bur­gers met­een dui­de­lijk maakt, naar­ge­lang de pro­vin­cie, on­der welk ge­stern­te ze le­ven en wel­ke hou­ding dat im­pli­ceert. Dan is het pijn­lijk dat net die ba­ro­me­ter om di­ver­se re­de­nen niet klaar is. Niet al­leen loopt de re­ge­ring ach­ter de re­a­li­teit aan, er dreigt ook een vorm van ont­ken­ning.

De over­heid kan het niet al­leen. Ie­der­een draagt zijn ver­ant­woor­de­lijk­heid. Maar zwal­pen­de be­leids­ma­kers ge­ven een slecht voor­beeld. Op een mo­ment dat het vi­rus om zich heen grijpt, ver­dampt de ur­gen­tie. De toe­komst zal uit­wij­zen of dit neer­komt op schul­dig ver­zuim. Vi­val­di krijgt al­vast geen dag in­loop­tijd en moet er van bij het be­gin staan in het be­strij­den van de­ze pan­de­mie.

Wie in de­ze ex­po­nen­ti­ë­le con­text het be­leid ver­soe­pelt, ge­draagt zich licht­zin­nig

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.