‘Een kwes­tie van pas­sie en er­va­ring’

Met de tijd­rit voor vrou­wen eli­te gaan van­daag in het Ita­li­aan­se Imo­la de we­reld­kam­pi­oen­schap­pen wiel­ren­nen van start. Een on­waar­schijn­lij­ke ra­ce te­gen de klok ging er­aan voor­af.

De Standaard - - Sport - Be­ne­dict Van­cloos­ter

Ann-Sop­hie Duy­ck (33), zes jaar ge­le­den vijf­de op het WK tijd­rij­den, en de­bu­tan­te Sa­ra Van de Vel (26) ko­men van­daag als eer­ste Bel­gi­sche deel­ne­mers in ac­tie op de­ze we­reld­kam­pi­oen­schap­pen, die dit week­end hun apo­the­o­se moe­ten be­rei­ken in de weg­rit­ten voor de eli­te vrou­wen (za­ter­dag) en man­nen (zon­dag).

Nooit eer­der had de or­ga­ni­sa­tie van een re­gen­boogstrijd zo­veel voe­ten in de aar­de. Nog voor het spook van corona rond­waar­de, draai­de het al in de soep. Aan­van­ke­lijk zou in 2017 al het WK 2020 wor­den toe­ge­we­zen aan Vi­cen­za, in de Noord-Ita­li­aan­se re­gio Ve­ne­to. Maar toen de lo­ka­le po­li­tiek op de rem ging staan en sub­si­dies ach­ter­we­ge ble­ven, groei­de ook bij de in­ter­na­ti­o­na­le wie­ler­unie de ach­ter­docht en werd de toe­wij­zing uit­ge­steld.

Het mo­tor­ra­ce­cir­cuit in het Ne­der­land­se As­sen (Dren­the) dien­de zich aan als al­ter­na­tief, maar uit­ein­de­lijk zocht de UCI het dich­ter bij huis. Zo werd in de herfst van 2018 de or­ga­ni­sa­tie toe­ge­kend aan Zwit­ser­land, met een klim­par­cours rond Mar­tig­ny en een start van­uit Ai­gle, waar de hoofd­ze­tel van de wie­ler­unie is ge­ves­tigd.

Twaalf maan­den ge­le­den, op het WK in York­shi­re, kwam Bar­ry, de als sint-ber­nards­hond ver­kle­de mas­cot­te voor Ai­gle-Mar­tig­ny, nog de pers­zaal en­ter­tai­nen. Hij rook geen on­raad, laat staan een vi­rus uit Chi­na. En ook daar­na, in co­ro­na­tij­den, bleef het lo­ka­le or­ga­ni­sa­tie­co­mi­té er­voor gaan. Tot de Bonds­raad, de Zwit­ser­se federale re­ge­ring, be­slis­te dat gro­te evenemente­n met meer dan dui­zend be­zoe­kers of deel­ne­mers min­stens tot eind sep­tem­ber niet wa­ren toe­ge­staan. En be­zoe­kers uit 45 lan­den bij aan­komst in Zwit­ser­land ver­plicht in quarantain­e moesten. Aan het WK zou­den 1.200 ren­ners deel­ne­men, van ju­ni­o­ren tot eli­te, uit 90 lan­den. Op 12 au­gus­tus trok Ai­gle-Mar­tig­ny er de stek­ker uit.

Unie­ke troef

Met­een maak­te UCI-voor­zit­ter Da­vid Lap­par­tient zich sterk dat er ‘er­gens in Eu­ro­pa’ een al­ter­na­tief WK zou ko­men. ‘Geef me twin­tig da­gen’, richt­te hij zich tot een denk­beel­di­ge si­re. De Frans­man, in het da­ge­lijk­se le­ven bur­ge­mees­ter van een Bre­toens stad­je, slaag­de er­in twee bon­den voor zijn kar te span­nen – een WK-kan­di­da­tuur moet door een na­ti­o­na­le fe­de­ra­tie wor­den voor­ge­dra­gen.

Op 2 sep­tem­ber kwam er wit­te rook uit de UCI-schouw: de Ita­li­aan­se kan­di­da­tuur was ver­ko­zen bo­ven de Fran­se. Geen WK dus op La Plan­che des Bel­les Fil­les, de Vo­ge­zen­klim waar Ta­dej Pog­a­car de Tour op zijn kop had ge­zet, maar in Imo­la, in de Noord-Ita­li­aan­se re­gio Emi­lia-Ro­mag­na.

Aan­ge­zien Frank­rijk (het Bre­toen­se Plou­ay) al de Eu­ro­pe­se kam­pi­oen­schap­pen van Ita­lië (Tren­te) had over­ge­no­men, en ‘chau­vi­nis­me’ een woord van Fran­se ori­gi­ne is, bood een WK in Ita­lië Lap­par­tient een po­li­tiek cor­rec­te­re uit­weg. Bo­ven­dien kon Imo­la de unie­ke troef van het au­to­cir­cuit En­zo en Di­no Fer­ra­ri uit­spe­len, waar al­le no­di­ge ac­com­mo­da­tie voor­han­den is en pu­blieks­stro­men co­rona­proof kun­nen wor­den ge­ma­na­ged. Al­le wed­strij­den star­ten en fi­nis­hen aan of op de­ze au­to­dro­mo, waar in 1994 for­mu­le 1-cou­reur Ayr­ton Sen­na een do­de­lij­ke crash maak­te en op 1 no­vem­ber op­nieuw een grand prix zal wor­den ge­re­den.

Le­vens­lijn

Ter­wijl aan het WK in Vlaan­de­ren in 2021 drie jaar voor­be­rei­ding zal zijn voor­af­ge­gaan sinds de toe­wij­zing, moesten ze in Imo­la de klus in drie we­ken kla­ren. Hoe kon­den ze die ra­ce te­gen de klok win­nen? ‘Een kwes­tie van pas­sie en er­va­ring’, zegt Mar­co Sel­le­ri, al­ge­meen di­rec­teur van het or­ga­ni­sa­tie­co­mi­té. ‘Pas­sie maak­te het mo­ge­lijk om in en­ke­le da­gen hon­der­den vrij­wil­li­gers op de been te bren­gen. Er­va­ring met een WK had­den we niet, maar des te meer met het or­ga­ni­se­ren van wie­ler­wed­strij­den. We zijn vrij­wil­li­gers, maar heel pro­fes­si­o­neel.’

Sel­le­ri is voor­zit­ter van een lo­ka­le ama­teur­club die en­ke­le ja­ren ge­le­den de ter zie­le ge­ga­ne Ron­de van Ita­lië voor be­lof­ten, de zo­ge­naam­de Ba­by Gi­ro, nieuw le­ven in­blies. De laat­ste rit van de af­ge­lo­pen edi­tie werd nog geen drie we­ken ge­le­den af­ge­werkt. Die­zelf­de club was in ju­li even­eens de mo­tor ach­ter de her­start van de wie­ler­sport in Ita­lië, ook toen al op het au­to­cir­cuit van Imo­la.

Waar ze in Ai­gle-Mar­tig­ny een bud­get van 17 mil­joen Zwit­ser­se frank (15,8 mil­joen eu­ro) had­den be­groot, moest de or­ga­ni­sa­tie in Imo­la naar ver­luidt ‘slechts’ 7 mil­joen eu­ro bij­een­bren­gen. Er is dras­tisch ge­snoeid in het pro­gram­ma: van de elf wed­strij­den over acht da­gen, zo­als in Zwit­ser­land voor­zien, ble­ven slechts vier wed­strij­den over vier da­gen be­hou­den. De ge­meng­de ploe­gen­tijd­rit en al­le wed­strij­den voor de jeugd zijn ge­sneu­veld. Van een ne­ven­pro­gram­ma of vip­ge­beu­ren is nau­we­lijks spra­ke. De lo­gis­tie­ke kos­ten zijn tot een mi­ni­mum be­perkt. En ook de or­ga­ni­sa­tie­rech­ten, te be­ta­len aan de UCI, kon­den ze voor een prik­je bin­nen­rij­ven. Ita­li­aan­se bron­nen spre­ken van een ver­goe­ding van 1,2 in plaats van 4,5 mil­joen eu­ro.

Voor de UCI was het la­ten door­gaan van het WK op de weg van groot be­lang, na­dat ze dit voor­jaar ten ge­vol­ge van de pan­de­mie een on­ge­zie­ne reeks be­spa­rings­maat­re­ge­len moest af­kon­di­gen. De wie­ler­unie, die het jaar be­gon met een re­ser­ve van cir­ca 38 mil­joen eu­ro, haalt jaar­lijks tot een der­de van haar in­kom­sten uit de we­reld­kam­pi­oen­schap­pen. De re­gen­boogstrijd is in het weg­wiel­ren­nen de eni­ge wed­strijd waar ze de rech­ten van in ei­gen­dom heeft. De or­ga­ni­sa­tie­ver­goe­ding ligt dan wel aan­zien­lijk la­ger dan ge­woon­lijk, de spon­sor­in­kom­sten en voor­al de ver­koop van de uit­zend­rech­ten blij­ven voor haar een le­vens­lijn.

Ter­wijl aan het WK in Vlaan­de­ren sinds de toe­wij­zing drie jaar voor­be­rei­ding zal zijn voor­af­ge­gaan, moesten ze in Imo­la de klus in drie we­ken kla­ren

De lij­vi­ge emo­ti­o­ne­le brief waar­mee Han­ne Mau­dens, 23 pas, gis­te­ren op haar web­si­te haar af­scheid van de ze­ven­kamp aan­kon­dig­de was een klein bom­me­tje in de at­le­tiek­we­reld. In de scha­duw van groot­heid Na­fi Thi­am liep, sprong en wierp Mau­dens de voor­bije ja­ren een aar­dig pal­ma­res bij el­kaar: brons op het EK voor be­lof­ten, tien­de op het EK in 2018 en elf­de op het WK in Do­ha in 2019. Met haar per­soon­lijk re­cord van 6.252 pun­ten is ze de op één na bes­te Bel­gi­sche ooit.

Gis­te­ren ver­tel­de Mau­dens voor het eerst het pijn­lij­ke ver­haal ach­ter die be­lof­te­vol­le car­ri­è­re. Over hoe ze die pres­ta­ties neer­zet­te met een ern­sti­ge scheen­been­bles­su­re die ze voor ie­der­een, in­clu­sief haar coach en fa­mi­lie, ver­bor­gen hield om­dat ze hen niet wil­de te­leur­stel­len. Over hoe het van­af af­ge­lo­pen win­ter na fy­siek ook men­taal berg­af be­gon te gaan op sta­ge in ZuidAfri­ka. En het na­dien al­leen maar er­ger werd. Ze­ker in com­bi­na­tie met haar stu­die or­tho­pe­da­go­giek. ‘2020: een olym­pisch jaar dat fan­tas­tisch moest wor­den, werd een hel.’

Ze kreeg pa­nie­k­aan­val­len, huil­bui­en en uit­ein­de­lijk een com­ple­te burn-out. ‘Ik wou ’s mor­gens niet meer op­staan. Ik wou ge­woon zo veel mo­ge­lijk sla­pen om de dag niet be­wust te moe­ten be­le­ven. Als een mens slaapt is hij even dood, zo dacht ik echt. Ik ver­zorg­de mij niet meer, ik had geen ener­gie, ik kocht geen nieu­we kle­ren meer. Het kon mij ei­gen­lijk al­le­maal niet meer sche­len. Ik ver­loor mijn ple­zier, mijn lach, mijn grap­jes. Ik wou vol­le­dig stop­pen met atletiek en school. Ook al had ik al die ja­ren ge­traind, was het een olym­pisch jaar… Ik had geen ge­voe­lens meer.’

Daar­bo­ven­op kwam het da­ge­lijk­se ge­vecht met de weeg­schaal. ‘Ik was ver­ma­gerd in Zuid-Afri­ka, maar thuis was ik 5 ki­lo­gram bij­ge­ko­men. Ik kon dat ge­tal op de weeg­schaal niet aan­vaar­den. Ik woog me ’s mor­gens, ‘s mid­dags en ‘s avonds. To­taal nut­te­loos, na­tuur­lijk. Ik keek 15 tot 20 keer per dag naar mijn buik in de spie­gel. Was hij niet dik­ker ge­wor­den? Ook ma­ma zag dat. Ze maak­te zich zor­gen. Ik be­sef­te: ik doe dwang­han­de­lin­gen.’ In ju­ni was de maat vol. Mau­dens nam con­tact op met coach Tim Mo­ri­au. Ze vroeg hem tot wat hij haar in staat acht­te op de 800 me­ter. ‘Het zal niet ge­mak­ke­lijk wor­den’, was zijn ant­woord. Na ster­ke pres­ta­ties op de 800 me­ter (2.06 mi­nu­ten) en de 400 me­ter (53.70 se­con­den) de­ze zo­mer draai­de ze zelf de knop om: geen ze­ven­kamp meer, van­af nu al­les op het lo­pen. ‘Toen ik de brief op mijn web­si­te on­li­ne zet­te, voel­de ik voor­al op­luch­ting. Het is een lan­ge brief om­dat het een vreem­de be­slis­sing lijkt en ik het be­lang­rijk vind dat men be­grijpt waar­om ik die keu­ze heb ge­maakt. En ik wil an­de­ren be­hoe­den voor de gro­te fou­ten die ik heb be­gaan.’

Door de car­ri­è­res­witch ver­liest ze haar top­sport­con­tract bij Sport Vlaan­de­ren en een ze­ker tic­ket voor de Spe­len. ‘Maar voor geen geld ter we­reld was ik nog ze­ven­kamp­ster ge­ble­ven. Dat loon en die spor­tie­ve car­ri­è­re zijn niets waard als je niet ge­luk­kig bent. Mijn ou­ders heb­ben het er nog al­tijd erg moei­lijk mee, maar ze zul­len het

‘Het was een hel. Voor geen geld ter we­reld was ik nog ze­ven­kamp­ster ge­ble­ven’

wel be­grij­pen. Het is mijn car­ri­è­re, mijn droom, mijn le­ven. Ik kan niet nog eens in die die­pe put val­len. Ik wil mij wel vol­gend jaar op de 800 me­ter kwa­li­fi­ce­ren voor To­kio, maar dat zal moei­lijk wor­den. Al­licht zijn de Spe­len van Pa­rijs re­a­lis­ti­scher. Maar ik liep dit jaar de op twee na bes­te Bel­gi­sche jaar­pres­ta­tie op de 400 me­ter, dus ik hoop dat de Bel­gi­an Cheetahs (de 4x400m af­los­sing, red.) mij kun­nen ge­brui­ken en dan kan ik toch nog mee naar To­kio.’

Tijd­rij­der Vic­tor Cam­pe­naerts ver­kent het cir­cuit van Imo­la. Ter­wijl aan het WK in Vlaan­de­ren in 2021 drie jaar voor­be­rei­ding zal zijn voor­af­ge­gaan sinds de toe­wij­zing, moesten de Ita­li­aan­se or­ga­ni­sa­to­ren de klus in drie we­ken kla­ren. © Vin­cent Ka­lut/photo news

Han­ne Mau­dens: ‘Ik wil an­de­ren be­hoe­den voor de gro­te fou­ten die ik heb be­gaan.’ © belga

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.