Ruim­te is géén luxe­goed

De Standaard - - Opinie - Stads­ge­o­graaf, ruim­te­lijk plan­ner.

Tom Dumez

OPEN RUIM­TE Het ge­brek aan groen viel veel men­sen zwaar tij­dens de lock­down. Vol­gens Tom Dumez zou mas­saal naar het plat­te­land ver­hui­zen het pro­bleem al­leen ver­gro­ten. ‘Geef ons de ruim­te’: die kop in de week­end­krant trok met­een mijn aan­dacht (DS 19 sep­tem­ber). Be­roeps­mis­vor­ming, want als ruim­te­lijk plan­ner ben ik el­ke dag met het on­der­werp be­zig. Ruim­te in co­ro­na­tijd is een luxe­pro­duct ge­wor­den, stond in de in­lei­ding. Het ar­ti­kel ging in op de he­len­de en rust­ge­ven­de wer­king die na­tuur en open ruim­te op ons heb­ben. Land­schaps­ar­chi­tect Pe­pijn Ver­hey­en trok dat door: ‘Het blijft te­gen­na­tuur­lijk om in de stad dich­ter op el­kaar te gaan wo­nen’, zei hij. Hij ver­ge­leek stads­be­wo­ners zelfs met ge­kooi­de die­ren. Op­nieuw in het groen gaan wo­nen lijkt dan een sim­pe­le op­los­sing: te­rug naar het plat­te­land.

Zo­als het ar­ti­kel te­recht aan­stipt, speel­de het ge­brek en voor­al ge­mis aan na­tuur en groe­ne ruim­te veel men­sen par­ten de voor­bije maan­den. Maar juist daar­om mo­gen we on­ze open ruim­te niet ver­tui­nen en pri­va­ti­se­ren, dro­men we be­ter niet van een ver­ge­zicht van­uit de woon­ka­mer en mo­gen we ze­ker niet met zijn al­len (of toch de be­mid­del­den on­der ons) naar het plat­te­land trek­ken. Want als we dat doen, is er geen groe­ne ruim­te

In de con­cur­ren­tie om on­ze be­perk­te ruim­te is de mens de win­naar: ego­ïs­me stuurt on­ze ruim­te­lij­ke wan­or­de

meer over.

Toen ik daar­na de foto’s van het ‘Huis zon­der re­gels’ in DS Ma­ga­zi­ne zag, werd ik een beet­je boos. Het valt mij op dat veel van de ‘droom­hui­zen’ die soort­ge­lij­ke ma­ga­zi­nes pro­mo­ten, af­ge­le­gen en om­ringd door groen zijn. Ze cre­ë­ren het beeld dat er ruim­te in over­vloed is.

Vlaan­de­ren is, zo­als ze hier plach­ten te zeg­gen, een scheet groot, en met 6,6 mil­joen men­sen ook zeer dicht­be­volkt. 6,6 mil­joen men­sen die wil­len wo­nen, wer­ken, ont­span­nen en win­ke­len. Ook dier­soor­ten zoe­ken hun plek. En dan zwij­gen we nog van al­le an­de­re func­ties die de na­tuur moet op­ne­men: lucht zui­ve­ren, wa­ter buf­fe­ren en voed­sel pro­du­ce­ren voor mens en dier. In de con­cur­ren­tie om on­ze be­perk­te ruim­te is de mens de gro­te win­naar (of de ver­lie­zer?), en dan voor­al de ge­goe­de mens. Ego­ïs­me stuurt on­ze ruim­te­lij­ke wan­or­de.

Geen om­heind pri­vé­be­zit

De eni­ge op­los­sing is om niet meer te

bou­wen in de open ruim­te, maar in te zet­ten op de stad en het dorp als op­los­sing. We moe­ten de ste­den ster­ker, in­no­va­tie­ver, au­to­vrij en groe­ner ma­ken, de dor­pen leef­baar en com­pact. We moe­ten zo veel mo­ge­lijk ruim­te als ge­meen­goed be­schou­wen en niet als om­heind pri­vé­be­zit. Vlaan­de­ren heeft vol­doen­de goe­de en cre­a­tie­ve ont­wer­pers die bin­nen de be­bouw­de ruim­te leef­ba­re, groe­ne, rus­ti­ge en ge­zon­de plek­ken kun­nen cre­ë­ren. Ho­pe­lijk de­len ook steeds meer po­li­ti­ci dat ge­loof. Al­leen zo zal dat rest­je na­tuur over­blij­ven waar ook min­der ge­goe­de men­sen tot rust kun­nen ko­men.

En nee, de me­dia zijn niet de schul­di­gen, maar toen ik de krant open­sloeg af­ge­lo­pen week­end, werd ik toch een beet­je boos. Boos op de krant voor het ge­brek aan nu­an­ce en on­der­bou­wing en om­dat ze het ne­fas­te ide­aal­beeld van af­ge­le­gen wo­nen be­ves­tig­de. Maar ik was ook be­zorgd om de toe­komst van mijn kin­de­ren.

‘Wo­nen in het groen’ kan dan op kor­te ter­mijn een op­los­sing lij­ken om on­ze stress te ver­min­de­ren, voor het stress­ni­veau van de we­reld is het pro­ble­ma­tisch. Ruim­te is géén luxe­goed, het is het be­lang­rijk­ste goed dat we heb­ben om de uit­da­gin­gen van de toe­komst te kun­nen op­los­sen. Maar ook die uit­spraak zal mis­schien be­roeps­mis­vor­ming zijn.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.