Ter­wijl zij wach­ten op “su­per­lon­gen”, kijkt heel Vlaan­de­ren mee

Gazet van Antwerpen Kempen - - VRIJUIT - TOM DE LEUR

Noem het glu­ren bij de bu­ren, maar iets zegt ons dat Vlaan­de­ren zich on­weer­staan­baar zal aan­ge­trok­ken voe­len tot Het Ge­zin, een pro­gram­ma waar­in on­be­man­de ca­me­ra’s het doen en la­ten van acht Vlaam­se ge­zin­nen dag en nacht vol­gen. Ook Noé­mi (16) en haar ma­ma Da­niel­le Ver­brugg­hen (50) uit Destel­ber­gen doen mee. Zij ma­ken er het bes­te van, on­danks het lan­ge wach­ten op twee “su­per­lon­gen” voor de zie­ke Noé­mi.

Geen ca­me­ra’s in de slaap­ka­mer of de bad­ka­mer, had­den Da­niel­le en Noé­mi ge­zegd. De woon­ka­mer kon wel. En de keu­ken. Plus de au­to. On­be­man­de ca­me­ra’s, die re­a­ge­ren op be­we­ging en daar­door geen en­kel mo­ment mis­sen. De eer­ste da­gen was het wen­nen, ge­ven ze toe. Maar dan ma­ken de ca­me­ra’s deel uit van

het meu­bi­lair. Als de poets­vrouw niet in beeld wil ko­men, heb­ben Da­niel­le en Noé­mi het maar te zeg­gen. Zij blij­ven baas over hun pri­va­cy.

Maar als heel Vlaan­de­ren bij je kan bin­nen­kij­ken, heb je dan nog wel pri­va­cy? Da­niel­le en Noé­mi lig­gen er niet van wak­ker. Ze heb­ben an­de­re din­gen aan hun hoofd. Noé­mi is ziek. “Al sinds mijn 7de”, zegt ze, zon­der naar me­de­lij­den te vis­sen. “Ge leert daar­mee le­ven. Ik heb min­de­re da­gen, maar over het al­ge­meen ben ik goed­ge­zind. Ik heb geen an­de­re keu­ze.”

Noé­mi heeft een ern­sti­ge hart- en long­ziek­te en kan nog maar der­tig pro­cent van haar lon­gen ge­brui­ken. Ze heeft als ze bui­ten­komt al­tijd een rol­kof­fer­tje bij zich, om de lucht die ze in­a­demt te zui­ve­ren. Als ze wil blij­ven le­ven, heeft ze nieu­we lon­gen no­dig.

“Su­per­lon­gen”, zegt haar moe­der. “Voor de ziek­te van Noé­mi heb­ben ze echt Rolls Roy­ce-lon­gen no­dig. Als ze die lon­gen vin­den, als de trans­plan­ta­tie lukt, als het li­chaam die lon­gen aan­vaardt en als er geen kan­ker woedt om­dat haar im­mu­ni­teit op nul staat, is Noé­mi ge­ne­zen.”

Noé­mi knikt: “Het is een sprong in het die­pe, maar het is de sprong waard.” Da­niel­le kijkt haar doch­ter vol lief­de aan: “Noé­mi is pre­ma­tuur ge­bo­ren en heeft in 2003 een zwaar au­to-on­ge­luk ge­had. Haar dun­ne darm werd af­ge­rukt van haar maag, haar sche­del was ge­bro­ken, maar ze is er door­ge­ko­men.” Noé­mi lacht: “And he­re I am.” Af en toe zul­len we moe­der en doch­ter op tv ru­zie zien ma­ken. Dat doen men­sen die el­kaar graag zien. “En ik moet toch nog een béé­tje de am­be­tan­te pu­ber kun­nen uit­han­gen”, zegt Noé­mi.

Al twee jaar niet naar school

Bang voor ne­ga­tie­ve re­ac­ties zijn ze niet. “Ik ben wie ik ben”, zegt Noé­mi. Op te­le­vi­sie zal te zien zijn hoe ze een paar vrien­din­nen op be­zoek krijgt en hen ver­telt dat ze veel leef­tijds­ge­no­ten niet meer ziet sinds haar ziek­te. “Ze mo­gen dat we­ten”, zegt Noé­mi. “Ik snap dat het voor ie­der­een druk is en ik weet niet wat ik in hun ge­val zou doen, maar het blijft wel pijn­lijk. Ze­ker om­dat ik al twee jaar niet meer naar school kan. Het ri­si­co op in­fec­ties is te groot. Al word ik wel fan­tas­tisch be­ge­leid. On­der meer door School en Ziek­zijn. Maar ik mis de school wel. En de laat­ste rod­dels.”

Voor Noé­mi en Da­niel­le is het nu wach­ten op de ver­los­sen­de te­le­foon, op de bood­schap dat die Rolls Roy­ce­lon­gen er ein­de­lijk zijn. “Ik heb zelfs een twee­de lijn la­ten leg­gen”, zegt Da­niel­le, “en de gsm is ál­tijd op­ge­la­den.” Noé­mi zegt dat ze met elk sce­na­rio re­ke­ning houdt. Ze heeft ook een tes­ta­ment ge­maakt. “Maar we gaan uit van het goe­de sce­na­rio. Het gaat luk­ken. Het móét.”

Het Ge­zin,

FOTO'S DBA, VRT

Noé­mie met haar ma­ma Da­niel­le: “Ik heb min­de­re da­gen, maar over het al­ge­meen ben ik goed­ge­zind. Ik heb geen an­de­re keu­ze.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.