De Ben­de van de Beer in het Bos

Gazet van Antwerpen Kempen - - VRIJUIT - (js) (js)

pre­si­dent te ver­kie­zen. De film ba­lan­ceert op het rand­je van uit­la­chen, maar uit al­les blijkt dat So­der­berghs sym­pa­thie bij zijn per­so­na­ges ligt.

Da­niel Craig schudt het keurs­lijf van Ja­mes Bond van zich af en komt uit- zon­der­lijk ko­misch uit de hoek, als een ba­jes­klant die wordt in­ge­huurd voor de over­val. Bij het he­le com­plot hoort ook een ver­jaar­dags­taart, ge­lak­te kak­ker­lak­ken en de mys­te­ri­eu­ze ‘Beer in het Bos’.

De op­sta­pe­ling van bi­zar­re plot- wen­din­gen pik je al­leen maar om­dat het zo gees­tig is. Dit moet zo­wat de ge­zel­lig­ste mis­daad­film ooit zijn. Van: Bülent Öz­t­ürk

Met: Teo­man Kum­bara­ci­ba­si, Ro­da Ca­ni­o­glu 93 min.

Se­con­den­lang zit een man on­der­in het zwem­bad, tot hij zich ge­luid­loos schreeu­wend en in pijn­lij­ke slow mo­ti­on naar boven laat drij­ven. Wat een knap beeld voor de psy­cho­lo­gi­sche ter­reur die de­ze ve­te­raan met post-trau­ma­tisch stress­syn­droom ver­stikt. Het snijdt ook bij de kij­ker de adem af. Zo zit­ten er wel meer knap­pe beel­den in de­ze eer­ste lang­spe­ler van de Koer­disch-Ant­werp­se Bülent Öz­t­ürk.

Blue Si­len­ce speelt zich in Tur­kije af. Ha­kan wordt uit het mi­li­tai­re hos­pi­taal ont­sla­gen met een me­dail­le, maar zijn hoofd is nog niet op or­de. Weer thuis pro­beert hij de band met zijn tie­ner­doch­ter aan te ha­len. Een fram­bo­zen­taar­tje kan ech­ter niet de scha­de her­stel­len die hij haar heeft aan­ge­daan.

Wat een pa­thos. Ha­kan lijdt aan een trau­ma, maar de­ze film lijdt aan een ge­brek aan do­se­ring en rit­me. Öz­t­ürk deinst er ook niet voor te­rug om knap­pe vond­sten twee keer te ge­brui­ken; zo­als die her­in­ne­ring waar­in een ven­ti­la­tor voor de sol­daat klinkt als een he­li­kop­ter.

Blue Si­len­ce is niet ge­woon een mis­troos­ti­ge film, het is een film die de kij­ker met een dweil in het ge­zicht slaat. Ter­gend traag shot na ter­gend traag shot. Als je je scè­nes dan niet op­laadt met span­ning, wordt het een zwa­re zit.

De film heeft dus ge­bre­ken, en toch: hier en daar zit­ten flit­sen van een re­gis­seur die iets an­ders kan en wil ver­tel­len. Bülent Öz­t­ürk kan een ver­rij­king zijn voor de va­der­land­se film. La­ten we ho­pen dat de stil­te hier­na niet te lang duurt.

FOTO RR

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.