Ka­rel Thijs (89) meest er­va­ren kerst­stal­knecht van het land

Meest er­va­ren ‘kerst­stal­knecht’ van Vlaan­de­ren kent ge­va­ren van le­ven­de die­ren in her­berg

Gazet van Antwerpen Kempen - - VOORZIJDE PAGINA - ED­DY MEU­LE­MANS

Een os en een ezel. Dat zijn vol­gens de Bij­bel de vas­te be­wo­ners van de kerst­stal. “Maar wij kie­zen al­tijd voor ezels en scha­pen. Eén keer had­den we een os, maar die brak het kot af”, zegt Ka­rel Thijs (89) uit Re­tie, stal­knecht met meer dan vijf­tig jaar er­va­ring.

Boe­ren­zoon en ex-bouw­vak­ker Ka­rel Thijs werd gis­te­ren in Re­tie ge­hul­digd als de meest er­va­ren ‘kerst­stal­knecht’ van Vlaan­de­ren. Liefst vijf­tig jaar dienst heeft hij als ver­zor­ger van de ezels en scha­pen in de kerst­stal van Re­tie. “Wat on­ze kerst­stal zo bij­zon­der maakt, is dat er al sinds 1963 le­ven­de die­ren in staan”, zegt de be­kroon­de stal­mees­ter. “Wat de die­ren te eten krij­gen als kerst­me­nu? ’s Mor­gens ver­se bie­ten, kor­rels en wa­ter. En ’s avonds nog wat hooi.”

De gro­te af­we­zi­ge in de Re­tie­se kerst­stal is… de os. “Eén keer heb­ben we een os in de stal ge­zet”, zegt Ka­rel. “Hij heeft toen de he­le zij­wand van de stal ka­pot­ge­stampt. Een rund moet vrij kun­nen rond­lo­pen. In een klei­ne stal wordt hij on- rus­tig. En ze­ker wan­neer kin­de­ren, mee­stal goed be­doeld, hem nog wat eten toe­gooi­en en zot ma­ken.”

Ezels voe­len zich wel al­tijd pri­ma in hun sas in de her­berg op de Markt in Re­tie. “Ik heb drie ezels: moe­der Ju­li­ze en haar zo­nen Juul en Quin­ze”, zegt Leo Bosch (68), die thuis een hob­by­boer­de­rij runt met ezels, koei­en, gei­ten en kip­pen. “Ezels zijn heel rus­ti­ge die­ren, maar je mag ze niet schei­den. Want dan mis­sen ze el­kaar en be­gin­nen ze te roe­pen. Daar­om breng ik ze al­tijd al­le drie sa­men naar de kerst­stal.”

Of Ju­li­ze, Juul en Quin­ze dan geen kop­pi­ge ezels zijn? “Als je hun ver­trou­wen wint, zijn ze heel ge­wil­lig. Maar trek­ken of du­wen? Dat heeft geen zin bij ezels. Dan blij­ven ze kop­pig staan en gaan geen me­ter meer voor­uit of ach­ter­uit. Mijn klein­kin­de­ren zijn er dol op. Wat ze er­mee doen? Er­op rij­den, er­mee wan­de­len en… knuf­fe­len. Dat heb­ben ze graag. Als je een ezel met lief­de be­han­delt, krijg je er al­les van ge­daan.”

Bal­da­dig­he­den

Voor Ju­li­ze, Juul en Quin­ze is het ver­blijf in de Re­tie­se her­berg hun jaar­lijk­se va­kan­tie. Ze ge­nie­ten er vier we­ken lang van vol pen­si­on: sla­pen, eten en drin­ken op kos­ten van de ge­meen­te. Het va­kan­tie­adres is ook goed be­vei­ligd. Zo gaat de stal­deur el­ke dag om 22u op slot. “Met een een­vou­dig hang­slot”, zegt stal­knecht Ka­rel Thijs. “Hier in Re­tie wor­den nor­maal geen bal­da­dig- he­den uit­ge­haald. In vijf­tig jaar is er zel­den iets ge­beurd. Zo werd er in het week­end ooit een on­der­lijf­je over het hoofd van de ezel ge­trok­ken. En ook het of­fer­blok, waar­in de be­zoe­kers klein­geld ach­ter­la­ten voor een goed doel, werd al eens open­ge­bro­ken.”

Be­hal­ve le­ven­de die­ren lo­ge­ren er in de kerst­stal van Re­tie nog drie voor­na­me gas­ten: Jo­zef, Ma- ria en kind­je Je­zus. Het gaat om le­vens­gro­te hou­ten beel­den van kun­ste­naar Bert Ver­caig­ne. De Re­tie­se beeld­hou­wer maak­te de beel­den in de ja­ren 60: de glo­rie­tijd van The Be­at­les. En dat is er­aan te zien. Zo heeft Jo­zef een ty­pisch kap­sel van de gol­den six­ties. De Re­tie­se Jo­zef ziet er­uit als een coo­le hip­pie. Ger­da Ver­caig­ne, de jong­ste doch­ter van Bert, staat ove­ri­gens tot van­daag in voor de kle­ding van de ex­clu­sie­ve kerst­pop­pen van haar va­der.

Kerst­stal­bud­get

De eer­ste kerst­stal met le­ven­de die­ren in Re­tie werd in 1963 ge­bouwd door le­den van to­neel­kring De Brug, een ver­e­ni­ging die let­ter­lijk en fi­guur­lijk de brug slaat tus­sen va­li­den en min­der­va­li­den. Zo schenkt De Brug jaar­lijks al haar in­kom­sten weg aan lo­ka­le ini­ti­a­tie­ven voor men­sen met een be­per­king. Voor de op­bouw van de stal krij­gen de Re­tie­se vrij­wil­li­gers sinds en­ke­le ja­ren hulp van een werk­ploeg van de ge­meen­te. “We ma­ken er elk jaar een spe­ci­aal ‘kerst­stal­bud­get’ van 400 eu­ro voor vrij”, zegt sche­pen van Toe­ris­me Koen Claessens (NR). “Met het geld wor­den on­der meer de her­stel­lin­gen en het vee­voe­der be­taald. We vin­den dat een goe­de in­ves­te­ring. De kerst­stal maakt vast deel uit van de ein­de­jaars­fees­ten in ons dorp. Zon­der kerst­stal is het geen Kerst­mis in Re­tie. Zo­wel de han­de­laars als de in­wo­ners zijn er na al die ja­ren aan ge­hecht ge­raakt.”

Lin­de­boom

Een kerst­boom wordt er al ve­le ja­ren niet meer ge­zet op de Markt. “Ten eer­ste om­dat je daar­voor al­tijd een gro­te boom moet kap­pen, maar ook om­dat we tel­kens een hoog­te­wer­ker moe­ten hu­ren om de boom te plaat­sen en te ver­sie­ren”, zegt de toe­ris­me­sche­pen. “In plaats daar­van han­gen wij nu kerst­ver­lich­ting in on­ze lin­de­boom. De lin­de is hét sym­bool van Re­tie. Als je zo’n mooie lin­de­boom hebt als wij, heb je geen kerst­boom meer no­dig.”

FOTO BERT DE DEKEN

FOTO BERT DE DEKEN

Liefst vijf­tig jaar is stal­knecht Ka­rel Thijs al ver­zor­ger van de ezels en scha­pen in de kerst­stal van Re­tie.

FOTO ED­DY MEU­LE­MANS

De Re­tie­se Jo­zef ziet er­uit als een coo­le hip­pie.

FOTO EMA

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.