Ach­ter­neef van JFK is de­mo­cra­tisch ant­woord op Donald Trump Ken­ne­dy zon­der dra­ma

Gazet van Antwerpen Kempen - - BUITENLAND - KIM CLEMENS

Voor de ene is hij de vol­gen­de president Ken­ne­dy, voor de an­de­re rijk, saai en te voor­zich­tig. Een ding is ze­ker: de De­mo­cra­ten ver­wach­ten veel van Jo­seph P. Ken­ne­dy III. Af­ge­lo­pen nacht mocht het Ame­ri­kaans con­gres­lid president Donald Trump van ant­woord die­nen na diens Sta­te of the Union. Klein­zoon van Bob­by en ach­ter­neef van JFK, maar tóch geen klas­sie­ker in de Ken­ne­dy-clan.

“Ik hoop ge­woon dat ik van het po­di­um geraak zon­der te strui­ke­len, te de­hy­dra­te­ren of mijn car­ri­è­re ten gron­de te rich­ten.” Joe Ken­ne­dy (37) pro­beer­de voor­af de ver­wach­tin­gen laag te hou­den voor zijn re­pliek op de eer­ste Sta­te of the Union van Donald Trump. Het is een tra­di­tie dat na de speech van de president ook de op­po­si­tie even aan het woord ge­la­ten wordt, maar dat ver­loopt niet al­tijd even vlot. Re­pu­bli­kein Mar­co Ru­bio maak­te zich­zelf in 2013 bij­voor­beeld on­ster­fe­lijk door com­pleet uit­ge­droogd bui­ten beeld naar een glas wa­ter te grij­pen. Een jon­ge Bill Clin­ton kreeg in de ja­ren 80 het ver­wijt dat zijn speech meer leek op een re­cla­me­film­pje. Maar hoe het ook zij: het is een he­le eer om de re­pliek te mó­gen ge­ven, ook al noe­men ana­lis­ten het al eens “de vre­se­lijk­ste job in de Ame­ri­kaan­se po­li­tiek”. En te­ge­lijk ook een te­ken dat de par­tij Joe Ken­ne­dy naar vo­ren wil schui­ven als mo­ge­lijk nieuw boeg­beeld.

On­tem­baar haar

Met zo’n ach­ter­naam is dat ook voor­be­stemd, zou je den­ken. Jo­hn F. Ken­ne­dy en Ted Ken­ne­dy wa­ren de groot­ooms van Joe – of­fi­ci­eel Jo­seph Patrick Ken­ne­dy III – en Bob­by Ken­ne­dy was zijn groot­va­der. Zijn va­der Jo­seph P. Ken­ne­dy II ze­tel­de meer dan tien jaar in het Huis van Af­ge­vaar­dig­den. En toch zag het er aan­van­ke­lijk naar uit dat Joe niet in de fa­mi­li­a­le voet­spo­ren zou tre­den. Staat zijn fa­mi­lie ge­kend voor klei­ne en gro­te schan­daal­tjes, is Joe al van jongs af een on­be­schre­ven blad. “Een ge­wo­ne jeugd”, zo om­schrijft hij het zelf. Het eni­ge dra­ma op zijn pad kwam er door de schei­ding van zijn ou­ders. Als stu­dent was het zijn twee­ling­broer Matt die be­kend­stond als feest­beest, ter­wijl Joe het stee­vast hield bij en­ke­le gla­zen melk. Hij was al­tijd aan het le­zen en stu­de­ren, “zon­der daar­om een nerd te zijn”, zo om­schrij­ven vrien­den hem in het ma­ga­zi­ne Town & Coun­try. “Hij leek een ou­de ziel.” Als ze dan toch een punt­je van kri­tiek moesten ge­ven, kwa­men ze niet ver­der dan dat het ros­se haar van Joe nog­al on­tem­baar was.

Ook na zijn tijd aan Stan­ford Uni­ver­si­ty bleef Joe een voor­beel- dig le­ven lei­den. Hij werk­te twee jaar als vrij­wil­li­ger voor het Pea­ce Corps – een in­stan­tie op­ge­richt door Jo­hn F. Ken­ne­dy – in de Do­mi­ni­caan­se Re­pu­bliek. Hij leer­de er in wat voor een ge­pri­vi­le­gi­eer- de po­si­tie hij was op­ge­groeid, zei hij daar la­ter over. Daar­na werk­te hij een stu­die rech­ten af op Har- vard en ging hij aan de slag als open­baar aan­kla­ger. Ook pri­vé ging het hem voor de wind. Hij trouw­de met zijn vrien­din Lau­ren Bir­ch­field, die hij op Har­vard had le­ren ken­nen. Maar in 2011 be­gon het po­li­tiek dan toch te krie­be­len. Hij stel­de zich kan­di­daat voor een vrij­ge­ko­men zit­je in het con­gres voor het vier­de dis­trict van de staat Mas­sa­chu­setts. Hij haal­de het met gro­te voor­sprong en won sinds­dien ook met ge­mak twee her­ver­kie­zin­gen, maar be­sloot zijn werk in al­le stil­te doen. In­ter­views gaf hij de af­ge­lo­pen ja­ren am­per. Hij staat bij vriend en vij­and ge­kend “traag en me­tho­disch” te werk te gaan. Van­uit Re­pu­bli­kein­se hoek noe­men ze dat “te voor­zich­tig en af­ke­rig van ri­si­co”.

Geen ge­na­de

Al­leen lijkt er sinds Trumps pre­si­dent­schap iets ver­an­derd in de jon­ge Ken­ne­dy. On­der­wer­pen als ge­zond­heids­zorg en im­mi­gra­tie lig­gen hem na aan het hart. Zo na dat hij er­voor in het voet­licht wil tre­den. Zo­als in maart, toen Re­pu­bli­kein Paul Ry­an het af­schaf­fen van Obam­a­ca­re in het Huis van Af­ge­vaar­dig­den een “daad van ge­na­de” noem­de. Joe Ken­ne­dy nam toen het woord en dien­de Ry­an pun­tig van ant­woord. Dat het geen “ge­na­de” was maar veel­eer “boos­aar­dig­heid”. De speech duur­de am­per een mi­nuut, maar ging vi­raal. Meer dan drie mil­joen men­sen be­ke­ken het film­pje. Ge­noeg voor voor­ma­lig voor­zit­ter van de De­mo­cra­ten Ho­ward Dean om te twit­te­ren dat dit “een Ken­ne­dy die president zou kun­nen wor­den” is.

Sinds­dien post Ken­ne­dy ge­re­geld vi­deo’s op zijn Fa­ce­book­pa­gi­na. Over de be­spa­rin­gen bij mi­li­eu-in­stan­tie EPA, tot ho­mo­rech­ten of Trumps be­gro­ting. De af­ge­lo­pen maan­den pro­fi­leert hij zich steeds dui­de­lij­ker als te­gen­han­ger van de president. “Van ge­zond­heids­zorg tot eco­no­mi­sche recht­vaar­dig­heid tot bur­ger­rech­ten: de De­mo­cra­ti­sche agen­da staat in krach­tig con­trast tot de ge­bro­ken be­lof­tes van president Trump te­gen­over Ame­ri­kaan­se fa­mi­lies”, liet hij zich on­langs ont­val­len te­gen de Bos­ton Glo­be. Hij neemt het ook op voor de rech­ten van trans­gen­ders, en dan voor­al te­gen de door Trump voor­ge­stel­de ban voor trans­gen­ders in het le­ger. Het is geen toe­val dat hij ser­ge­ant Pa­tri­cia King, een trans­vrouw die al ne­gen­tien jaar dient in het le­ger, heeft uit­ge­no­digd als zijn gast tij­dens de Sta­te of the Union. Zelf sprak hij van­uit een tech­ni­sche school in zijn thuis­streek, om de fo­cus te leg­gen op “hard­wer­ken­de Ame­ri­ka­nen”, zo luidt het.

Tel dat al­le­maal sa­men en dan ver­won­dert het niet dat in De­mo­cra­ti­sche hoek al luid­op wordt ge­droomd van het nieu­we Ken­ne­dy­won­der­jong. Maar Joe Ken­ne­dy zelf blijft ste­vig met de voe­ten op de grond. “Als er in de toe­komst een zit­je in de Se­naat vrij­komt, dan zou ik het mis­schien wel over­we­gen”, zei hij te­gen Po­li­ti­co. “Maar de ti­ming moet goed zijn voor mij en mijn fa­mi­lie”. Voor­lo­pig lijkt hij het met dat laat­ste be­hoor­lijk druk te heb­ben. Sa­men met zijn vrouw Lau­ren heeft Joe een doch­ter­tje El­lie van twee en sinds eind de­cem­ber een zoon­tje, Ja­mes. En toch. Dat zijn ster da­nig aan het rij­zen is, staat bui­ten kijf.

JOE KEN­NE­DY III Ach­ter­neef JFK

“Ik hoop ge­woon dat ik van het po­di­um geraak zon­der te strui­ke­len, te de­hy­dra­te­ren of mijn car­ri­è­re ten gron­de te rich­ten.”

FOTO ISOPIX FOTO ISOPIX

Af­ge­lo­pen nacht mocht Joe Ken­ne­dy III de Ame­ri­kaan­se president Trump van re­pliek die­nen na diens Sta­te of the Union. Een te­ken dat de de­mo­cra­ten hem naar voor schui­ven als boeg­beeld. Joe lijkt op­val­lend hard op zijn groot­oom Jo­hn F. Ken­ne­dy.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.