Lief­ste tan­te van Vlaan­de­ren over­le­den

Vlaan­de­ren ver­liest te­le­vi­sie-icoon Esther Van Gin­de­ren op 86-ja­ri­ge leef­tijd

Gazet van Antwerpen Kempen - - VOORZIJDE PAGINA - TOM LE BACQ, TOM DE LEUR

Z e pre­sen­teer­de al met een plu­chen beest nog voor Gert Ver­hulst ge­bo­ren was, en was een BV nog voor de boek­skes be­ston­den. Ze was een om­roep­ster met heel Vlaan­de­ren aan haar lip­pen. Met het over­lij­den van Esther Van Gin­de­ren-Ver­beeck, zeg maar Tan­te Ter­ry, ver­liest de te­le­vi­sie­we­reld een van haar ab­so­lu­te gran­des da­mes.

“Een gla­mou­reu­ze vrouw. En te­ge­lijk de lie­ve tan­te die we al­le­maal wil­len heb­ben”, zegt col­le­ga Pau­la Se­mer.

Als u het in Keu­len hoor­de • don­de­ren toen het nieuws van het over­lij­den van Tan­te Ter­ry gis­te­ren be­ken­draak­te: niet erg, u bent ge­woon een beet­je te jong. Als u een krop in de keel kreeg, en in uw hoofd beel­den op­kwa­men van le­gen­da­ri­sche woens­dag­mid­da­gen met Tan­te Ter­ry en Kraak­je, Klein Klein

Kleu­ter­tje en Non­kel Bob: ook niet erg. Hon­derd­dui­zen­den Vla­min­gen die ook oud ge­noeg zijn, voel­den net als u de emo­ties op­wel­len.

Tan­te Ter­ry, ge­bo­ren in Ho­boken als Esther Ver­beeck, over­leed gis­ter­och­tend op 86-ja­ri­ge leef­tijd aan de ge­vol­gen van een long­ont­ste­king. Ze was al een paar maan­den ziek.

“Tan­te Ter­ry, dat was de tan­te van ie­der­een”, zegt Pau­la Se­mer, haar col­le­ga in die pi­o­niers­da­gen van de te­le­vi­sie en de open­ba­re om­roep. “Een lie­ve, ge­moe­de­lij­ke, jon­ge vrouw die lied­jes zong, ver­haal­tjes las en op haar gi­taar speel­de, met rond­om haar lie­ve kleu­ter­tjes. On­tel­baar veel men­sen zul­len dat beeld voor al­tijd met zich mee­dra­gen.” Esthè­re

Van Gin­de­ren ging eind 1953 bij de open­ba­re om­roep aan de slag. Het wa­ren de ab­so­lu­te be­gin­da­gen van te­le­vi­sie in ons land: op maan­dag werd niet uit­ge­zon­den en in ju­li werd al­les zelfs ge­woon een maand­je stil­ge­legd. Pau­la Se­mer was de al­ler­eer­ste om­roep­ster ge­weest, Esther (spreek uit op z’n Frans,

Esthè­re) kwam er sa­men met No­ra Steyaert bij.

Maar die Frans klin­ken­de naam vond de di­rec­tie maar niks. Het werd Ter­ry, ge­ko­zen naar het per­so­na­ge van Mar­lon Bran­do uit On The Wa­ter­front, de eer­ste film die ze mocht aan­kon­di­gen.

“Het wa­ren unie­ke ja­ren”, zei ze over de ze­ven jaar dat ze om­roep­ster zou blij­ven. “Er was geen au­to­cue, ik leer­de al­les uit het hoofd. Ie­der­een vorm­de één gro­te fa­mi­lie en we kre­gen veel kre­diet van de kij­ker.”

Co­de­taal

Heel Vlaan­de­ren hing aan haar lip­pen, ook haar man Jos Van Gin­de­ren, ex-voet­bal­ler bij Ant­werp. Die wacht­te thuis el­ke avond ge­dul­dig op de co­de­taal die vrouw­lief op te­le­vi­sie zou spre­ken.

“Er be­stond toen am­per te­le­foon”, zei ze daar­over. “Dus sprak ik af: als ik met het woord ‘goe­de­nacht’ af­sloot, wist hij dat ik de laat­ste trein tot in Ka­pel­len niet zou ha­len en bij mijn ou­ders in Ant­wer­pen zou blij­ven sla­pen. Als ik ‘wel­te­rus­ten’ zei, dan ge­raak­te ik nog thuis.”

Al­les werd an­ders in 1961. Van Gin­de­ren kreeg de vraag om als Tan­te Ter­ry het kleu­ter­kwar­tier­tje te gaan pre­sen­te­ren in het kin­der­pro­gram­ma van Non­kel Bob. Ze zou Klein, Klein, Kleu­ter­tje uit­ein­de­lijk acht­tien jaar pre­sen­te­ren. “Ik heb toch even moe­ten na­den­ken voor ik het deed”, zei ze daar­over. “Je was in die tijd toch een hal­ve de­biel als je voor kleu­ters werk­te.”

Maar ze maak­te zich het pro­gram­ma al snel he­le­maal ei­gen. En ze kwam met het idee op de prop­pen om met een grap­pig eek­hoorn­tje haar show te pre­sen­te­ren. Kraak­je was ge­bo­ren. Tan­te Ter­ry zou met haar si­de­kick fees­ten in heel Vlaan­de­ren af­dwei­len en tien­tal­len pla­ten uit­bren­gen waar­op ze lied­jes zong en ver­ha­len voor­las. “Van­daag heb­ben al­le kin­de­ren hun mond vol over een man met zijn hond. Vroe­ger was dat een vrouw met haar eek­hoorn”, zegt Bart Pee­ters. “Zij was in die tijd K3, Ka­bou­ter Plop en Sam­son & Gert in één.” Pee­ters zelf kwam in 1963 voor het eerst op tv. “Op de schoot van Tan­te Ter­ry”, zegt hij. “Ik was toen vier. En ik heb haar bloe­me­tjes­jurk he­le­maal vuil ge­maakt met vin­ger­verf (lacht).”

In 1979 was het voor­bij: Tan­te Ter­ry werd zon­der veel poes­pas ont­sla­gen bij de BRT. Waar­om werd nooit echt dui­de­lijk. “Ik heb de vui­le was nooit wil­len bui­ten­han­gen”, zei ze daar­over. “Hoe­wel de boek­skes mij dat toen wel vroe­gen.”

Ze ging aan de slag in de be­drijfs­we­reld, deed pre­sen­ta­ties en bleef zin­gen. In de be­gin­ja­ren van VTM was ze ook ge­re­geld daar te zien. En het kind­ster­re­tje Syl­vie Me­lo­die had een tijd­lang Van Gin­de­ren als ma­na­ger.

“Al­tijd be­zig ge­ble­ven”

“Mijn ma­ma is al­tijd be­zig ge­ble­ven”, zegt Ter­ry’s zoon Guy. “Ik heb zelf een con­sul­tan­cy­be­drijf, en daar is ze tot na haar tach­tig­ste blij­ven hel­pen.”

Nu is Tan­te Ter­ry niet meer. Door de stroom aan re­ac­ties gis­te­ren, van mi­nis­ter-president Geert Bour­geois (N-VA) tot zo­wat ie­der­een die wat be­te­kent in de me­dia, zul­len mis­schien wat min­der men­sen het nog in Keu­len ho­ren don­der­den bij de naam Tan­te Ter­ry.

“Ach, ik kan daar wel mee om. Het was ook lang ge­le­den”, zei ze daar zelf over. “Ik stond ooit in Del­hai­ze toen een ou­de­re da­me te­gen haar zoon zei: “Oooh, daar loopt tan­te Ter­ry! Maar die zoon zei: ‘Maar ma toch, Tan­te Ter­ry is toch al lang dood!’ Wel, ik heb daar har­te­lijk om moe­ten la­chen.”

FOTO RR

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.