“On­ze band is nu nóg ster­ker”

Der­tien jaar na va­der Rik (55) schenkt zus Eve­lien (30) nier aan Ma­rie­ke Nys (23) uit Arendonk

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - News -

EVE­LIEN NYS Zus en do­nor “Op een vrij­ge­zel­len­feest vo­ri­ge week heb ik maar één glas ca­va ge­dron­ken. Ik wil die nier pro­per af­ge­ven.”

Eve­lien Nys (30) uit Arendonk staat eind de­ze maand een nier af aan haar zus Ma­rie­ke (23). Der­tien jaar ge­le­den kreeg Ma­rie­ke al een nier in­ge­plant van haar va­der Rik (55). “Maar die nier is stil­ge­val­len”, zeg­gen de zus­sen. “De nieu­we in­greep maakt on­ze ge­zins­band al­leen maar ster­ker.”

Maan­dag 25 sep­tem­ber wordt ● een spe­ci­a­le dag voor de fa­mi­lie Nys uit Arendonk. Ma­rie­ke en Eve­lien wor­den dan al­le­bei ge­o­pe­reerd in het UZ Ant­wer­pen.

“Zus­ter­lief­de, daar draait al­les om. Ik be­sef dat ik met twee ge­zon­de nie­ren bin­nen ga en ho­pe­lijk een week la­ter ge­zond en wel het zie­ken­huis mag ver­la­ten met één nier”, zegt Eve­lien, die ani­ma­tri­ce is in een woon­zorg­cen­trum. “Maar die nier neemt vol­gens de dok­ters met­een 25% van de wer­king van de ver­wij­der­de nier over. ‘Als je wil, kun je la­ter nog een ma­ra­thon lo­pen’, zei de spe­ci­a­list.”

Ma­rie­ke is al­tijd al nier­pa­ti­ën­te ge­weest. Ze kamp­te met groei­ach­ter­stand en toen ze drie jaar was, stel­den dok­ters bij haar een af­wij­king vast. Haar nie­ren werk­ten maar voor 30%. Het meis­je volg­de een ei­wit­arm di­eet en kreeg me­di­ca­tie. Op haar tien­de was de wer­king van haar nie­ren tot 10% ge­daald. Na maan­den on­der­zoek bleek va­der Rik de ge­schik­te kan­di­daat om een nier af te staan.

Geen se­con­de ge­twij­feld

Op 4 ok­to­ber 2004 werd in het UZ Leu­ven bij Rik een nier weg­ge­no­men, die bij zijn doch­ter werd in­ge­plant. “Ik heb toen geen se­con­de ge­twij­feld. Een kind is een stuk van je­zelf. Het was de bes­te ma­nier om haar le­vens­kwa­li­teit te ver­ho­gen”, ver­telt hij. “Bij mij werd toen een rib weg­ge­no­men. Ik heb een lit­te­ken van 25 cen­ti­me­ter. Ei­gen­lijk heb ik wei­nig hin­der on­der­von­den. Vijf we­ken na de in­greep stond ik op de ski­lat­ten en op 15 de­cem­ber trad ik weer aan als li­be­ro in on­ze zaal­voet­bal­ploeg.”

“In­tus­sen zijn we der­tien jaar la­ter. Bij mijn oud­ste doch­ter Eve­lien wordt nu via een kijk­ope­ra­tie een nier weg­ge­no­men.”

Rik heeft het er moei­lijk mee ge- had dat zijn doch­ter een nier af­staat. “Ik vind het een zeer moe­di­ge be­slis­sing, maar ik was geen voor­stan­der. Tja, aan een doch­ter van der­tig jaar heb je niets te zeg­gen. Maar ik steun haar vol­le­dig”, zegt hij.

RIK NYS Va­der en eer­de­re do­nor “25 sep­tem­ber wordt een van de moei­lijk­ste da­gen uit mijn le­ven. Mijn twee doch­ters lig­gen dan op de ope­ra­tie­ta­fel.”

Twee doch­ters op ope­ra­tie­ta­fel

“De wacht­tijd als je op een trans­plan­ta­tie­lijst staat, is im­mers twee tot vijf jaar. So­wie­so wordt 25 sep­tem­ber een van de moei­lijk­ste da­gen uit mijn le­ven. Mijn twee doch­ters lig­gen dan op de ope­ra­tie­ta­fel.”

Na de in­greep in 2004 on­der­vond Ma­rie­ke nooit af­sto­tings­ver­schijn­se­len. Een ge­trans­plan­teer­de nier gaat ge­mid­deld twin­tig jaar mee, had­den de dok­ters ge­zegd. Maar in ju­li 2016 viel de nier­ac­ti­vi­teit plots zo goed als stil.

“We wis­ten dat een vi­rus in 2007 voor scha­de had ge­zorgd. Maar na­dien ging al­les weer goed”, zegt Rik. “In ju­li vo­rig jaar zou­den mijn vrouw An­ne­mie, Ma­rie­ke en ik naar New York rei­zen. ‘Ver­trek ge­rust. Na­dien trek­ken we bloed en wordt al­les nog eens gron­dig on­der­zocht’, zei de spe­ci­a­list. Tot ie­ders ver­ba­zing was de nier kort na thuis­komst zo goed als stil­ge­val­len. Op 16 au-

MA­RIE­KE NYS

Nier­pa­ti­ën­te “In 2018 be­gint mijn der­de le­ven. Ik hoop dan met on­ze bas­ket­bal­ploeg mee op sta­ge te kun­nen naar Ame­ri­ka.”

gus­tus vo­rig jaar ging Ma­rie­ke voor het eerst naar de dia­ly­se.”

Ge­ne­ti­sche af­wij­king

“De dag dat het zwa­re ver­dict was ge­val­len, ver­geet ik nooit meer. Ma­rie­ke zat toen luid te we­nen aan de keu­ken­ta­fel. Ze wil­de niet aan de dia­ly­se. ‘Ik ga er al­les aan doen om jou te hel­pen’, be­loof­de ik haar”,

zegt Eve­lien. “Sa­men met ons ma en een neef liet ik me een maand la­ter tes­ten, maar al­leen ik be­schik­te over de juis­te bloed­groep. Ons ma­ma had haar zo graag ge­hol­pen, maar dat kon niet.”

De scree­ning en bij­be­ho­ren­de psy­cho­lo­gi­sche, me­di­sche en fy­si­sche tests na­men bij­na een jaar in be­slag.

“De nier­af­wij­king bij Ma­rie­ke is ge­ne­tisch be­paald. Ik wil­de 100% ze­ker zijn dat mijn doch­ters Fé­li­ne (4) en Ca­mil­le (2) ge­zon­de nie­ren heb­ben. Er wer­den echo’s ge­maakt en bloed ge­prikt. Er werd geen aan­doe­ning vast­ge­steld. Mijn man Nick, on­ze kin­de­ren en ik heb­ben al­le­maal de­zelf­de bloed­groep. Als er ooit iets met hun nie­ren ge­beurt – wat niet te ho­pen is – dan kan Nick een kan­di­daat-do­nor voor hen zijn.”

Bee­tje ze­nuw­ach­tig

Op 8 ju­ni van dit jaar zet­ten de dok­ters van het UZ Ant­wer­pen het licht op groen. “Of we er al veel over heb­ben ge­praat? Niet echt. We ver­staan el­kaar per­fect en we wil­len de druk niet ex­tra op­voe­ren”, zegt Ma­rie­ke. “Maar ik tel af. De dia­ly­se is zwaar. Op maan­dag, woens­dag en vrij­dag lig ik tel­kens vier uur aan de dia­ly­se. Na­dien ben ik vaak uit­ge­put.”

“De jong­ste da­gen be­gin ik toch wat ze­nuw­ach­tig te wor­den”, ver­telt Eve­lien. “Op een vrij­ge­zel­len­feest van een goe­de vrien­din vo­ri­ge week heb ik maar één glas ca­va ge­dron­ken. Ik wil die nier pro­per door­ge­ven aan mijn zus. Dat flitst voort­du­rend door mijn hoofd.”

Ma­rie­ke en Eve­lien we­ten wat hen te wach­ten staat. De in­greep is hen vo­ri­ge maand he­le­maal uit­ge­legd. “We lig­gen in twee ope­ra­tie­ka­mers naast el­kaar. Om 8 uur ’s mor­gens bren­gen ze me on­der nar­co­se. De ope­ra­tie bij mij duurt zo’n 3,5 uur. De weg­ge­no­men nier wordt he­le­maal ge­spoeld en een uur op ijs ge­legd”, zegt Eve­lien. “Als ze met mij bij­na klaar zijn, gaan de spe­ci­a­lis­ten met Ma­rie­ke aan de slag. De in­greep bij haar duurt on­ge­veer drie uur.”

Vier nie­ren

Na de ope­ra­tie heeft Ma­rie­ke vier nie­ren in haar li­chaam. “De stil­ge­val­len nier van mijn pa­pa, die rechts in mijn on­der­buik zit, wordt niet ver­wij­derd. De nier van mijn zus krijgt een plaats­je aan de lin­ker­kant. Daar­naast be­schik ik nog over twee ver­schrom­pel­de nie­ren van me­zelf. Ei­gen­lijk hoop ik in 2018 aan mijn der­de le­ven te be­gin­nen. Mijn gro­te droom is om in ju­li vol­gend jaar met ons G-team van het bas­ket, aan­ge­vuld met va­li­de spor­ters, mee op sta­ge te kun­nen naar Port­land in Ame­ri­ka, op de hoofd­ze­tel van Ni­ke. Ik wil ook graag weer op ski­va­kan­tie gaan en mijn werk her­vat­ten in een lo­ka­le druk­ke­rij.”

Na de in­greep moe­ten Ma­rie­ke en Eve­lien res­pec­tie­ve­lijk min­stens tien da­gen en ze­ven da­gen in het zie­ken­huis blij­ven. “Maar we lig­gen niet sa­men op één ka­mer”, zegt Eve­lien. “Ma­rie­ke mag geen be­zoek van kin­de­ren krij­gen. En ik wil­de het mijn doch­ters niet aan­doen dat ze hun ma­ma nog lan­ger moe­ten mis­sen. Maar Ma­rie­ke en ik lig­gen wel op de­zelf­de gang.”

“Suc­ces, hé”

Aan Fé­li­ne heeft Eve­lien al ver­teld wat er gaat ge­beu­ren. “Ma­ma gaat een nier­tje af­ge­ven aan tan­te Miek, zei ik. ‘Ah, dan moet tan­te Miek nooit meer naar het zie­ken­huis’, was het iets te en­thou­si­as­te ant­woord.”

De fa­mi­lie Nys heeft maar één gro­te wens. “En dat is dat de in­gre­pen zor­ge­loos ver­lo­pen en er zich geen com­pli­ca­ties voor­doen”, zegt Eve­lien. “We zul­len echt ge­luk­kig zijn als ie­der­een ge­zond weer thuis is en we weer een nor­maal le­ven kun­nen lei­den, al wach­ten Ma­rie­ke nog ve­le con­tro­les. Wat het laat­ste is wat we vlak voor de ope­ra­tie te­gen el­kaar gaan zeg­gen? ‘Suc­ces, hé’. Meer moet dat niet zijn.” IVO MEULEMANS

FO­TO BERT DE DEKEN

Der­tien jaar ge­le­den her­stel­de Ma­rie­ke van de in­greep in het UZ Leu­ven.

FO­TO LILY LEYS

Ma­rie­ke en pa­pa Rik en­ke­le maan­den voor de eer­ste trans­plan­ta­tie in 2004.

FO­TO BERT DE DEKEN

FO­TO BERT DE DEKEN

FO­TO BERT DE DEKEN

FO­TO BERT DE DEKEN

Ma­rie­ke (mid­den) kreeg in 2004 een nier van haar va­der Rik (rechts). Op 25 sep­tem­ber krijgt ze een nieu­we nier in­ge­plant van haar zus Eve­lien (links).

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.