Dat gru­wel­scè­nes géén da­ge­lijk­se kost zijn

Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier - - Reportage -

rec­te be­han­de­ling van de var- kens. En het Fe­de­raal Agent­schap voor de Vei­lig­heid van de Voed- sel­ke­ten (FAVV) be­kroon­de hen vo­rig jaar met de hoog­ste ran­king op ba­sis van een on­aan­ge­kon­dig- de con­tro­le.

“Ik wil graag aan­to­nen dat slach­ten ook op een def­ti­ge, dier­vrien- de­lij­ke ma­nier kan”, geeft CEO Dirk Ne­len aan. “Ons per­so­neel is niet goed van de­ze schan­daal- sfeer. Ze heb­ben ook kin­de­ren en die ho­ren nu al­le­maal le­lij­ke din­gen over het be­roep van hun va­der. Ter­wijl die­ren­wel­zijn in ons be­drijf pri­o­ri­tair is.”

Geen elek­tri­sche prik­ke­laar

We star­ten on­ze tocht bij Greg, een ex­ter­ne chauf­feur, die net be­zig is met de die­ren uit zijn vracht­wa­gen naar het be­drijf te lei­den. Er komt geen ge­roep of druk­doe­ne­rij aan te pas. “Je moet het zo rus­tig mo­ge­lijk doen. Als je de die­ren op­jaagt, doen ze het te­gen­over­ge­stel­de van wat je wil. Het kost soms moei­te om kalm te blij­ven als je voor de der­de keer om­ver wordt ge­lo­pen door een var­ken. Maar het is de eni­ge ma­nier. Soms denk ik zelfs dat ik rus­ti­ger kan blij­ven bij die­ren dan bij men­sen. En als er eens een dood var­ken in mijn ca­mi­on ligt om­dat er bij­voor­beeld ge­voch­ten is, ben ik echt slecht­ge­zind en voelt het als­of ik ge­faald heb.”

De die­ren van ge­mid­deld 113 ki­lo­gram wor­den aan­ge­spoord om uit de vracht­wa­gen te gaan met een plas­tic ram­me­laar. “On­der be­paal­de om­stan­dig­he­den is een elek­tri­sche prik­ke­laar nog toe­ge­staan, maar die heb­ben we al ja­ren vol­le­dig ge­ban­nen we­gens niet dier­vrien­de­lijk ge­noeg. Als een dier ge­wond of te ver­moeid is om zelf uit de vracht­wa­gen te stap­pen, dan ver­do­ven we het elek­trisch in de vracht­wa­gen, zo ma­ken we er geen on­no­di­ge lij­dens­weg van”, zegt kwa­li­teits­di­rec­teur Car­lo van der Mast.

Speel­goed

Eens ze bin­nen zijn, ko­men de die­ren te­recht in een wacht­plaats, waar ze een twee­tal uren mo­gen

DIRK NE­LEN

CEO Noord­vlees Van Gool Kalmt­hout Kwa­li­teits­di­rec­teur Car­lo van der Mast en CEO Dirk Ne­len. be­ko­men van de rit. “Ze heb­ben vol­doen­de ruim­te. Er han­gen ook ket­tin­gen met wiel­tjes aan waar­op ze kun­nen bij­ten. Dat soort speel­goed geeft hen wat af­lei­ding. Je hoort ze ook wei­nig krij­sen, dat is het te­ken dat ze zich goed voe­len”, al­dus Van der Mast.

In de wacht­plaats houdt Tom Kils­donk al­les in de ga­ten. Hij is een van de vijf zo­ge­naam­de ‘ani­mal wel­fa­re of­fi­cers’ van Noord­vlees Van Gool die aan de ge­spe­ci­a­li­seer­de uni­ver­si­teit van Bris­tol op­ge­leid wer­den. “Wij moe­ten toe­kij­ken dat al­les dier­vrien­de­lijk ge­beurt. An­ders trek­ken wij aan de alarm­bel. De klein­ste in­ci­den­ten wor­den in rap­por­ten ge­no­teerd. We ne­men die­ren­wel­zijn hier heel se­ri­eus. Die beel­den die nu ver­spreid zijn, kan je in dit be­drijf nooit ma­ken, daar ben ik ze­ker van. Maar wij wor­den er wel mee ge­as­so­ci­eerd en dat doet pijn.”

Dan wordt het echt se­ri­eus. De var­kens wor­den in klei­ne­re groep­jes naar een ver­do­vings­lift ge­dre­ven. Die gaat 8 me­ter diep, waar de var­kens in aan­ra­king ko­men met CO2. Als de lift weer bo­ven komt, val­len ze roer­loos op een band en wor­den ze met één poot aan een ket­ting om­hoog­ge­han­gen. “Er ge­beu­ren ook ge­re­geld steek­proe­ven, bij­voor­beeld door de oog­re­flex te tes­ten, om na te gaan of de ver­do­ving wel cor­rect is ge­beurd”, geeft de ‘ani­mal wel­fa­re of­fi­cer’ nog mee.

“Ons per­so­neel is niet goed van de schan­daals­feer. Ze heb­ben ook kin­de­ren en die ho­ren nu le­lij­ke din­gen over het be­roep van hun va­der. Ter­wijl die­ren­wel­zijn in ons be­drijf pri­o­ri­tair is.”

De ‘ke­ler’

Dan is het de beurt aan de ‘ke­ler’, de man die mid­den het bloed staat en het ene na het an­de­re var­ken doodt. Het is geen op­beu­ren­de plek. Al is dat niet echt aan ke­ler Ogyu­su­lu Murp­hy uit Gha­na zelf te mer­ken. “Ik sta er al niet meer bij stil, ik voel me er niet slecht bij. Na twee we­ken ben je het ge­woon. Het is de job van mijn le­ven. Op zich is het ook niet zo moei­lijk, ie­der­een kan het le­ren vol­gens mij. We ge­brui­ken een hol mes, dat ste­ken we in het hart en het eer­ste bloed wordt dan af­ge­voerd via een darm. ’s Avonds eet ik ge­re­geld nog een stuk­je var­kens­vlees”, zegt Ogyu­su­lu.

We zien nog hoe de do­de die­ren in een warm­wa­ter­bad gaan om de huid los te we­ken, ge­was­sen, ge­brand en ge­bor­steld wor­den om na­dien in twee ge­zaagd te wor­den. Maar met het luik die­ren­wel­zijn heeft dat na het werk van de ke­ler niets meer te ma­ken. “Je hebt het ge­zien: de die­ren heb­ben hier geen pijn”, con­clu­deert Dirk Ne­len. “En we sla­gen er­in om hun stress­ni­veau heel goed on­der con­tro­le te hou­den. Bij een lap­je vlees hoort nu een­maal do­den, daar kun­nen we niet bui­ten. Maar we doen het op een def­ti­ge ma­nier. Daar is niks mis mee en dat mag ook eens ge­zegd wor­den.” BERT PROVOOST

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.