Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

Assisen Antwerpen

- MAAIKE FLOOR

fo­to)

Doch­ter Sha­na (voor­aan) leg­de een moe­di­ge ge­tui­ge­nis af.

Het is een un­der­sta­te­ment om te zeg­gen dat Nan­cy De Lands­t­heer een tur­bu­lent le­ven met veel pro­ble­men heeft ge­had. Ze werd als kind mis­bruikt door haar va­der, werd ver­sto­ten door haar moe­der, was al van­af haar 14de aan de drugs, werk­te als pros­ti­tué en had de ene ge­weld­da­di­ge re­la­tie na de an­de­re. Er was één licht­punt­je: in 1996 werd haar doch­ter Sha­na ge­bo­ren. Zij leg­de gis­te­ren een mooie ver­kla­ring af over haar ma­ma. “Ik heb heel hard af­ge­zien van haar dood.”

Sha­na (24) volgt al heel de week het pro­ces over de dood van haar moe­der als bur­ger­lij­ke par­tij. Gis­te­ren mocht ze dan ein­de­lijk zelf op de ge­tui­gen­stoel plaats­ne­men. Heel rus­tig ver­tel­de ze hoe haar band met Nan­cy was. Net als haar moe­der heeft Sha­na het als kind niet ge­mak­ke­lijk ge­had. Ze groei­de deels op in in­stel­lin­gen en woon­de lang bij een ex-vrien­din van haar ma­ma, die een aan­tal jaar een re­la­tie had met Nan­cy De Landts­heer.

“Toen ik daar woon­de, kreeg ik veel brie­ven van mijn moe­der. Ze wil­de me con­stant zien, maar ze hield zich niet aan de af­spra­ken om eerst met de recht­bank te bel­len voor ze me kwam op­zoe­ken. Ik heb haar la­ten we­ten dat ik haar pas wil­de zien als ze van de drugs af was.” De laatste twee jaar had Sha­na een goe­de band met haar moe­der. “Ze was een

su­per­lie­ve vrouw en ze deed al­tijd haar best om mij ge­luk­kig te ma­ken. Als ik wat geld had, ging ik naar haar toe en dron­ken we sa­men iets in de St­ar­bucks of gin­gen we shop­pen. We zorg­den er­voor dat we om 20u thuis wa­ren om sa­men naar Fa­mi­lie te kij­ken. Er­na ging ik naar huis en dat vond ik al­tijd moei­lijk.”

Nan­cy De Landts­heer wil­de graag leu­ke din­gen doen. “Mijn hart smolt als ik haar dan zag ge­nie­ten”, ver­tel­de Sha­na. “Sa­men met vrien­den had ik haar en Car­los eens uit­ge­no­digd in de Lunch Gar­den. Car­los heeft zich daar heel agres­sief ge­dra­gen en gooi­de de gla­zen van ta­fel. Toen was ik wel bang voor hem. Hij kon lief zijn, maar soms ook agres­sief.”

Du­vel als ont­bijt

Toen Sha­na even zon­der on­der­dak zat, lo­geer­de ze een week bij Car­los en haar ma­ma in Deur­ne. “Ik zag toen hoe agres­sief Car­los zich ge­droeg. Ma­ma stond op en be­gon de dag met een Du­vel. Ik heb haar ge­zegd dat ze ’s mor­gens be­ter kof­fie of thee kon drin­ken en van mij nam ze dat wel aan.” Heel wel­kom voel­de Sha­na zich niet in het huis in Deur­ne. “Ik moest weg­gaan van Car­los. Ik sliep op de ze­tel en als hij ’s mor­gens wak­ker werd, maak­te hij mij wak­ker om­dat hij in de ze­tel wil­de zit­ten. Ik kroop dan nog even bij mijn ma­ma in bed, dicht te­gen haar aan. Die her­in­ne­rin­gen koes­ter

Sha­na ik.” Sha­na kan zich niet voor­stel­len dat Nan­cy ooit agres­sief zou zijn te­gen Car­los. “Ze was niet agres­sief, hij was bo­ven­dien gro­ter en ster­ker. Ma­ma was 1 me­ter 60, een spriet­je. Ze zei dat ze niks te­gen hem kon be­gin­nen.” Van Car­los zijn fa­mi­lie kwam er bij­na nie­mand ge­tui­gen. Zijn moe­der woont weer in Por­tu­gal, zijn broer, zijn ex-vrouw en zijn doch­ter wa­ren er ook niet. Al­leen zijn jong­ste zus kwam ge­tui­gen, maar wel pas na­dat de po­li­tie haar thuis was ko­men ha­len, want ze had ei­gen­lijk geen zin. “Op 4 ju­li 2018 bel­de hij mij om te vra­gen of ik op de gro­te hond wil­de pas­sen, het was drin­gend. Nan­cy riep dat de hon­den van haar wa­ren. Ze zei ook dat het ge­daan was tus­sen Car­los en haar. Ik heb in­ge­legd om­dat ik bang was dat het an­ders uit de hand zou lo­pen tus­sen hen”, ver­tel­de Fi­lipa.

Vreemd te­le­foon­ge­sprek

Iets voor half tien ’s avonds bel­de Car­los te­rug. “Hij deed raar, hij was zich­zelf niet. Soms was hij se­ri­eus, soms ween­de hij en soms lach­te hij. Hij ver­tel­de dat hij Nan­cy ge­wurgd had. Ik hoop­te dat hij nog zou zeg­gen dat het een grap was. Hij zei dat haar tong uit haar mond hing, dat ze naar hem keek en dat ze koud was. Ik hoor­de dat hij haar meer­de­re ke­ren kus­te. Ik was in shock en ge­loof­de het niet. Mijn broer kan agres­sief zijn, maar hij heeft een goed hart. Dat weet ik.”

Car­los is al­les­be­hal­ve een mo­del­ge­van­ge­ne. Hij liep meer­de­re tucht­pro­ce­du­res op, viel een me­de­ge­de­ti­neer­de aan (waar­voor hij bin­nen­kort nog te­recht­staat) en dreig­de voort­du­rend met ge­weld on­der het mot­to: ik heb toch niets te ver­lie­zen. Hij be­dreig­de ook de di­rec­teur van de ge­van­ge­nis in Antwerpen en werd door al­le pro­ble­men over­ge­plaatst naar de ge­van­ge­nis van Be­ve­ren. Daar zit hij de­ze week ook, ter­wijl zijn zaak on­der­tus­sen uit­ge­breid wordt be­han­deld in de Antwerpse as­sisen­zaal. Van­daag buigt de ju­ry zich over de vraag of Car­los schul­dig is aan dood­slag of aan moord. In dat laatste ge­val ris­keert hij le­vens­lang.

“We heb­ben nul kom­ma nul be­wijs, maar we gaan uw huis aan de Golf in La­tem af­pak­ken.” Dat is vol­gens ad­vo­caat Hans Rie­der het stand­punt van het Gent­se ar­beids­au­di­to­raat. Rie­der is de ad­vo­caat van een man uit Sint-Mar­tens-La­tem die ver­dacht wordt van groot­scha­li­ge so­ci­a­le frau­de. Er wordt vijf jaar cel ge­vraagd voor de be­klaag­de. “Het gaat om een vil­la van een slor­di­ge 5 of 6 mil­joen eu­ro. Of nu mis­schien 9 of 10 mil­joen, want ie­der­een wil een huis met tuin door co­ro­na”, pleit­te Rie­der voor de Gent­se cor­rec­ti­o­ne­le recht­bank.

De man uit Sint-Mar­tens-La­tem wordt er­van ver­dacht poets­vrou­wen in ho­tels aan het werk ge­zet te heb­ben. Dat zou ge­beurd zijn via een frau­du­leus sys­teem van on­der­aan­ne­mers en ven­noot­schap­pen die tel­kens over de kop gin­gen, waar­bij geen so­ci­a­le bij­dra­gen be­taald wer­den. Het ar­beids­au­di­to­raat be­cij­fer­de het be­drag aan niet-be­taal­de bij­dra­gen op 1,6 mil­joen eu­ro. De ad­vo­caat van de RSZ vroeg aan de recht­bank om dat geld te kun­nen re­cu­pe­re­ren. De ar­beids­au­di­teur vor­der­de de ver­beurd­ver­kla­ring van de vil­la van de be­klaag­de om­dat die bij de mis­drij­ven zou ge­bruikt zijn.

Doch­ter slacht­of­fer “Mijn moe­der was niet agres­sief, Car­los was bo­ven­dien gro­ter en ster­ker. Ma­ma was 1 me­ter 60, een spriet­je. Ze zei dat ze niks te­gen hem kon be­gin­nen.”

Twee­de­ver­blij­vers aan de Bel­gi­sche kust heb­ben zich ver­e­nigd in de vzw TWERES om de ge­meen­te­be­las­ting op twee­de ver­blij­ven in De Pan­ne, Koksij­de, Knok­keHeist en Mid­del­ker­ke aan te vech­ten. De ac­tie blijft niet be­perkt tot de lo­pen­de aan­slag van 2020, maar gaat de vol­gen­de ja­ren door. Dat mel­den de ini­ti­a­tief­ne­mers van de be­lan­gen­ver­e­ni­ging.

Het ini­ti­a­tief richt zich al­leen te­gen kust­ge­meen­ten waar geen aan­vul­len­de per­so­nen­be­las­ting wordt ge­he­ven op de in­ge­schre­ven in­wo­ners of waar die be­las­ting pro­gres­sief wordt af­ge­schaft. Die fis­ca­le prak­tijk is in ho­ger be­roep door de recht­spraak ver­oor­deeld, want ze is in strijd met het ge­lijk­heids­be­gin­sel.

 ??  ?? Car­los Ma­cha­do Lo­pes Cor­rei­ra (43)
Moord Nan­cy De Landts­heer (51, Arends­hof­laan in Deur­ne
4 ju­li 2018
Car­los Ma­cha­do Lo­pes Cor­rei­ra (43) Moord Nan­cy De Landts­heer (51, Arends­hof­laan in Deur­ne 4 ju­li 2018

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium