Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

“Blijf kalm en rus­tig! Maar dat is mak­ke­lijk ge­zegd”

LUC IS DE LAAT­STE ANTWERPENA­AR IN ‘HOMO UNIVERSALI­S’

- TOM VETS

Woens­dag ver­liet de Ant­werp­se Ijeo­ma Homo Universali­s. Al­le hoop op een win­naar uit de pro­vin­cie Ant­wer­pen rust nu op de schou­ders van Luc Snoeks (54) uit Ba­len. “Het is een mi­ra­kel dat ik die dans­op­drach­ten over­leef­de.”

“Het was een idee van mijn vrouw om me in te schrij­ven. Ik had er zelf nooit aan ge­dacht”, zegt de mi­li­tair Luk Snoeks uit Ba­len die het als laatst over­ge­ble­ven Antwerpena­ar op­neemt te­gen elf kan­di­da­ten. “Maar ik zat vroe­ger in de jeugd­be­we­ging en hou van spel­le­tjes. Van mijn in­schrij­vings­film­pje maak­te ik dan ook werk. Er wer­den ka­me­ra­den op­ge­trom­meld die voor de ca­me­ra ver­tel­den dat ze on­der an­de­re slim en han­dig wa­ren. Waar­op ik als laat­ste ver­scheen en ver­tel­de dat ik over al­le ei­gen­schap­pen en vaar­dig­he­den be­schik­te. Dat ging niet on­op­ge­merkt voor­bij. Op mijn ver­jaar­dag kreeg ik te­le­foon van Ie­der­een Be­roemd.”

Voor Luc was het soms kant­je boord. “Ik was voor­laat­ste bij de proef met de klei­ne strijk­pa­rels die we in een hart­vorm moesten be­ves­ti­gen. Geen ver­ras­sing, want ik ben niet cre­a­tief. Denk daar­bij mijn ru­we han­den die bib­ber­den in die kou­de fa­brieks­hal, en je weet dat het geen mak­kie was. Eén voor één be­ëin­dig­de ie­der­een de op­dracht. Ik kroop door het oog van de naald. Ik was slechts een se­con­de snel­ler dan de laat­ste. Toen we met pa­pier, lijm en een schaar een dier maak­ten, brak het angst­zweet me ook uit. Mijn sub­tro­pi­sche pot­vis trok op niet veel. Maar bleek dat twee da­mes van me­kaar had­den af­ge­ke­ken, en toen werd dat af­ge­straft.”

Schouw­brand­je

Wat ook min­der evi­dent was voor Luc, wa­ren de dans­proe­ven. “Zo had­den we er een drie­tal. De jo­del­dans, de zum­ba en het rit­misch tur­nen. Mijn fy­sie­ke con­di­tie is niet meer zo goed. Bij dat tur­nen smeet ik de hoe­pel per on­ge­luk bij­na op scheids­rech­ter Aag­je Van­wal­leg­hem.” (lacht)

An­de­re op­drach­ten wer­den tot een goed ein­de ge­bracht door goed sa­men te wer­ken. “Ik denk aan de op­dracht waar­bij we elas­tiek­jes aan el­kaar vast­maak­ten om ver­der­op aan een hoed­je te ge­ra­ken. De men­sen van de Kem­pen sloe­gen met suc­ces de han­den in el­kaar. Ik won ook twee spel­len. Zo moesten we een zo lang mo­ge­lijk woord ma­ken en moch­ten we de let­ters van het al­fa­bet maar één keer ge­brui­ken. ‘Schouw­brand­je’ was meer dan vol­doen­de.”

Kem­pens kliek­je

Tus­sen de kan­di­da­ten ont­staan hech­te vriend­schap­pen. Maar dit jaar bleek ie­mand min­der goed in de groep te lig­gen. Toen de kan­di­da­ten deel­ne­mer Aldo als volks

Luc Snoeks

Deel­ne­mer Homo Universali­s

“Toen we met pa­pier, lijm en een schaar een dier maak­ten, brak het angst­zweet me uit. Mijn sub­tro­pi­sche pot­vis trok op niet veel.”

ver­te­gen­woor­di­ger had­den aan­ge­duid die ei­gen­han­dig de af­val­ler mocht be­pa­len, koos die niet toe­val­lig voor Jes­se. “Ik heb Aldo al­tijd al een snul ge­von­den”, ful­mi­neer­de die.

“Jes­se is een tof­fe gast, maar hij heeft het hart op de tong”, zegt Luc. “Dat komt bij som­mi­gen te di­rect over. Daar­naast had hij bij een an­de­re op­dracht een aan­va­ring met een me­de­kan­di­daat, wat jul­lie niet heb­ben ge­zien. Sinds­dien wa­ren er men­sen die hem lie­ver za­gen ver­trek­ken. De groep van de Kem­pen die een kliek­je vorm­den, tracht­te nog mij als volks­ver­te­gen­woor­di­ger aan te dui­den. Ik had vijf stem­men. Maar de men­sen van West- en Oost-Vlaan­de­ren span­den sa­men, en zo be­ze­gel­den ze het lot van Jes­se.”

De uit­zen­din­gen wer­den door co­ro­na in het voor­jaar tij­de­lijk stop­ge­zet. “Toen we na een dik­ke vier maan­den weer in Schel­le wer­den ver­wacht, was de sfeer toch an­ders. Zo moch­ten we niet meer in groep pen­de­len. Voor­heen werd er ge­knuf­feld en vast­ge­pakt als er ie­mand af­viel. Dat kon ook niet meer. Ook proe­ven doen met een mond­mas­ker op was moei­lij­ker om­dat ade­men moei­lij­ker ging.”

Het streef­doel van Luc was in de eer­ste helft van de groep te ein­di­gen. “Maar ik blijf re­a­lis­tisch. De kans op eind­winst schat ik laag in. De kunst is om bij el­ke op­dracht kalm en rus­tig te blij­ven. Maar dat is mak­ke­lijk ge­zegd.”

Ie­der­een Be­roemd, Eén, 19.40u

 ?? FO­TO RAYMOND LEMMENS ??
FO­TO RAYMOND LEMMENS
 ?? RAYMOND LEMMENS
FO­TO ?? Ba­le­naar Luc Snoeks (54) ver­de­digt de Ant­werp­se eer in Ie­der­een Be­roemd-ru­briek Homo Universali­s. “De kunst is om bij el­ke op­dracht kalm te blij­ven.”
RAYMOND LEMMENS FO­TO Ba­le­naar Luc Snoeks (54) ver­de­digt de Ant­werp­se eer in Ie­der­een Be­roemd-ru­briek Homo Universali­s. “De kunst is om bij el­ke op­dracht kalm te blij­ven.”
 ??  ??
 ?? FO­TO RR ?? Luc is een van de twaalf over­blij­vers in Homo Universali­s.
FO­TO RR Luc is een van de twaalf over­blij­vers in Homo Universali­s.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium