Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier : 2020-10-22

VOETBAL : 26 : 8

VOETBAL

Wielrennen 8 SK DRIEDAAGSE BRUGGE - DE PANNE Pijnlijke nek, misselijk en hoofdpijn: VAN DER POEL seizoen van eindigt in de gracht “Mathieu viel zeker twee meter diep” Het is een Nederlands­e traditie dat gevierde sportlui - zeker voetballer­s - hun campagne beëindigen met een ereronde op de Amsterdams­e grachten. Ook Mathieu van der Poel eindigde zijn seizoen in de gracht, weliswaar in WestVlaand­eren en na een val. Op zestien kilometer van de streep tuimelde de winnaar van de Ronde van Vlaanderen naast de weg. “Hij viel zeker twee meter diep en klaagt van een pijnlijke nek, hoofdpijn en misselijkh­eid.” uit beeld.” Zijn collega Bart Leysen beaamt. “Hij ging over de kop en viel dan zeker twee meter diep.” Hoe de val er kwam, weet niemand. “Bert Van Lerberghe verhoogde het tempo aan de linkerkant van de weg. Iedereen schoof in en dan hoorde ik achter mij een tik”, zegt winnaar Yves Lampaert. “Een aanraking van een voorwiel tegen een achterwiel. Ik keek achterom en zag Mathieu in de beek liggen.” Wie het niet had gezien, was de koersdokte­r. “Die reed gewoon verder zonder omkijken”, aldus Roofdhooft. De ploegleide­r parkeerde de volgwagen en sprong in de gracht, waar hij zich ontfermde over zijn kopman, die op zijn buik lag. Leysen controleer­de de fiets: “De velg van het voorwiel was door de klap volledig gebroken.” Van der Poel zelf verging het beter: een besmeurde linkerscho­uder en evenwichts­problemen, maar in eerste instantie geen breuken. “Mathieu klaagt over een pijnlijke nek, hoofdpijn en voelt zich misselijk. Dat lijkt op een hersenschu­dding”, aldus Roodhooft, die met Van der Poel naar het ziekenhuis reed voor een controle. De schade valt al bij al mee en sowieso zat het wegseizoen van Van der Poel erop. “Dat maakt het minder zuur. Hoewel, tijdens je eerste dagen vakantie op je gemak zijn en je goed voelen, is leuker dan in de zetel moeten liggen zonder lichtprikk­els.” “Had ik op voorhand geweten dat ik de Ronde van Vlaanderen zou winnen, dan stond ik hier misschien niet meer aan de start. Maar ik ben hier zeker niet met tegenzin.” Drie dagen na zijn triomf in Oudenaarde was Mathieu van der Poel al opnieuw in koersmodus. Samen met zijn ploegmaats Jonas Rickaert en Tim Merlier maakte hij deel uit van de eerste waaier. De viering van zondagavon­d - “biefstuk met frieten, wijn en nog andere dranken” - was verteerd. Op de feesttafel van Alpecin - Fenix stonden ook Duvels, Westmalle Trippels en Tequila. “Het feestje was vrij stevig.” Even stevig kwam er gisteren een einde aan het seizoen van Van der Poel. Op zestien kilometer van de streep tuimelde de Nederlands­e kampioen in de gracht. Ploegleide­r Christoph Roodhooft. “Ik heb hem zien vallen. Een vreselijke klap. Hij was helemaal BRAM VANDECAPEL­LE YVES LAMPAERT wint heroïsche koers tegen de wind vóór trainingsm­aatje Tim Declercq “Dit is mijn beste seizoen ooit” Sleutelbee­nbreuk Één: Yves Lampaert, alias John Deere. Twee: Tim Declercq, alias El Tractor. Drie: Tim Merlier, geboren en getogen in de Wortegemse klei. Het waren rasechte flandriens van eigen bodem die een door een helse wind en regenvlage­n geteisterd­e AG Driedaagse Brugge - De Panne naar hun hand zetten. “Fantastisc­he koers”, zei de 29-jarige winnaar van Deceuninck - Quick-Step. de Ronde van Vlaanderen in de sprint met misschien een halve velo verschil de derde plaats.” Ook de 31-jarige Tim Declercq trok met zijn tweede plaats tevreden naar huis. “Een van mijn beste maten maakte het af en zelf kon ik nog zo’n finale rijden. Yves was de beste man van de koers. Ik wachtte tot hij buiten schot was en probeerde het dan. Ik zal altijd de helper blijven en hoop dit nog lang te doen, maar het is toch heel leuk om heel af en toe te tonen dat ik nog iets meer kan dan louter helpen.” Lampaert is niet alleen de man die de volgende generatie Vlamingen leert fietsen tegen alle natuurelem­enten in, hij is ook een authentiek­e West-Vlaming die de nationale en internatio­nale media wat dialectwoo­rdjes leert. Zoals wat zoveel is als blijven stampen op de pedalen tot je niet meer weet van welke parochie je afkomstig bent. Dat is het wat hij en iedereen moest doen om gisteren overeind te blijven middenin een zuidwester die zes beaufort sterk was. “Het was tof, het parcours was goed. Ik vond het zeker te doen. Proficiat aan de organisati­e”, zei Lampaert. Hij pakte in deze afsluiter van het eendagswer­k in de geamputeer­de World Tour zijn eerste zege van het jaar. “Twee jaar geleden werd ik wel kampioen van België - wat ook mooi is - maar dit was beter: tweede in de Omloop Het Nieuwsblad, vierde in de BinckBank Tour, vijfde in de Ronde van Vlaanderen en zevende in Gent - Wevelgem. Ik had ook mijn deel van de tegenslag. Nadat ik zwaar werd aangereden in Kuurne - Brussel - Kuurne bleef ik nog lang sukkelen met de heup. Op 5 augustus brak ik dan mijn sleutelbee­n in Milaan - Turijn, waardoor ik bijna twintig dagen niets kon doen. Ik herbegon in de Ronde van Slovakije, waar ik heb afgezien. Na die ronde zat ik met de handen in het haar. Ik vreesde niet tijdig mijn topvorm te halen. Maar zie: ik miste in skarten, De pret kon niet op toen Lampaert na de finish vaststelde dat zijn vaste trainingsm­aat en beste vriend in het peloton - Tim Declercq - als tweede in zijn armen bolde. “We zaten met vier renners van ons trainingsg­roepje in de kopgroep van zeven. Dat zorgde voor kippenvel. Alleen moesten we bij de pinken blijven. Het was zo’n koers waarbij je elke seconde best alert bleef.” “Met snelle kerels als Trentin, Degenkolb en Merlier erbij moesten we wel zorgen dat we wonnen. Door het helse weer hadden we ook niet veel tijd om uitgebreid te overleggen. Het was meer zeggen van: ik ga dat proberen. De eerste keer lieten ze me niet gaan, de tweede keer was het er knal op. Ook al waren het enorm lange kilometers door die zware tegenwind. Zonde dat we het door de coronamaat­regelen niet kunnen vieren met ons trainingsg­roepje. Maar het is wat het is. Dan doe ik dat maar met mijn Astridje, een bak frieten en een pintje of twee.” In de zetel voor tv Voor de twee komt de afgelastin­g van Parijs Roubaix van zondag uitermate ongelegen. “Ik vloek er enorm om”, gaf Lampaert toe. “Met deze topvorm ging ik een goed resultaat neerzetten. Maar ik moet het aanvaarden. Er zit niets anders op dan zondag in de zetel te kijken naar de laatste rit in de Giro en dan over te schakelen naar de Vuelta. Ik geef mijn lichaam nu een drietal weken de tijd om te resetten. Ik begin ergens tussen 15 en 20 november. Het volgende seizoen zal er rap zijn, maar wat gaat er doorgaan? Gaat het in Australië beginnen? Krijgen we een Ronde van San Juan in Argentinië? We weten nog niet veel, hé. Laten we hopen dat het een normaal wielerjaar wordt.” (door de auto van Trek - Segafredo, red.) HUGO COOREVITS