Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier

“Ik be­sef­te met­een dat ik in de fout was ge­gaan”

Agen­te die Hit­ler­groet bracht praat voor het eerst

- ELINE BERGMANS, MARK EECKHAUT

“Ik wil­de een grap­je ma­ken. Twee se­con­den la­ter be­sef­te ik al dat ik in de fout was ge­gaan.” De agen­te die de Hit­ler­groet bracht tij­dens de in­ter­ven­tie op de lucht­ha­ven van Char­le­roi ver­telt voor het eerst haar ver­haal.

“De beel­den van die dra­ma­ti­sche avond staan op mijn net­vlies ge­brand. Ik heb er al­tijd re­ke­ning mee ge­hou­den dat de be­wa­kings­beel­den in de open­baar­heid kon­den ko­men, maar het was een schok toen dat de­ze zo­mer ook ef­fec­tief ge­beur­de, ter­wijl het ge­rech­te­lijk on­der­zoek nog be­zig was. In­eens had ie­der­een een oor­deel over mij, zon­der dat ik me kon ver­de­di­gen. Na en­ke­le da­gen ben ik ge­stopt met het le­zen van de ar­ti­kels. Het leek te gaan over ie­mand an­ders.”

De 25-ja­ri­ge agen­te wil ano­niem blij­ven. Ze vreest voor nog meer ne­ga­tie­ve re­ac­ties. Te­ge­lijk is ze vast­be­ra­den om haar ver­sie van de fei­ten te ver­tel­len.

“Het was een uit­zon­der­lijk moei­lij­ke in­ter­ven­tie”, ver­telt de agen­te. “Dat durf ik te zeg­gen, al werk­te ik op dat mo­ment min­der dan een jaar bij de po­li­tie. Me­neer Cho­vanec was ex­treem sterk en leek van per­soon­lijk­heid te wis­se­len. Dan weer was hij aan het roe­pen en tie­ren, dan weer be­gon hij te la­chen en te zin­gen, een mi­nuut la­ter was hij ons op­nieuw aan het be­le­di­gen. Het was erg stres­se­rend. Over­al zat bloed en la­gen uit­werp­se­len. Nu be­sef ik dat we te ma­ken had­den met een man die een Ex­ci­ted De­li­ri­um Syn­droom door­maak­te, maar dat wist ik toen niet. Zo’n si­tu­a­tie had­den we nog nooit mee­ge­maakt in Char­le­roi.”

Op de be­wa­kings­beel­den is te zien hoe de Slo­vaak­se man die nacht met zijn hoofd te­gen de muur en de cel­deur bonkt, tot veer­tig keer toe. Na­dat een po­li­tie­man aan de ba­lie alarm ge­sla­gen had, gin­gen vijf col­le­ga’s de cel bin­nen. “We moesten die man te­gen zich­zelf be­scher­men. Hij was in ge­vaar”, zegt de agen­te uit Hoei.

Hu­mor om te ver­wer­ken

De agen­te be­ves­tigt dat er in de po­li­tie­cel ook ge­la­chen werd, maar dat was vol­gens haar een re­ac­tie op het ge­drag van Jo­zef Cho­vanec. “Het was heel zwaar om hem in be­dwang te hou­den. Als po­li­tie­agent krijg je te ma­ken met hef­ti­ge si­tu­a­ties. Hu­mor is een ma­nier van ver­wer­ken, om je emo­ties te ka­na­li­se­ren. Dat zal ie­de­re col­le­ga be­a­men.”

Ter­wijl haar col­le­ga’s Cho­vanec in be­dwang hiel­den, is op de be­wa­kings­beel­den te zien hoe de agen­te, op dat mo­ment 23 jaar, de Hit­ler­groet brengt: ze strekt haar rech­ter­arm en imi­teert met haar lin­ker­hand een snor­re­tje on­der haar neus. Wat was de aan­lei­ding voor dat ge­baar? “Die man sprak Duits, soms heel luid. Een col­le­ga in de gang vroeg wat hij al­le­maal zei. Ik wil­de als ant­woord een grap­je ma­ken. Twee se­con­den la­ter be­sef­te ik al dat ik in de fout was ge­gaan, al had ik geen en­ke­le be­doe­ling met dat ge­baar. ‘Ver­geet niet dat daar een ca­me­ra hangt’, riep een col­le­ga. Maar ca­me­ra of niet: ik had dat nooit mo­gen doen. Het was fout en ik heb met­een mijn ex­cu­ses aangeboden.”

Be­seft ze hoe kwet­send het is voor de na­be­staan­den? “Nog­maals: toen ik mijn arm strek­te, be­doel­de ik daar niets mee.” Ze be­na­drukt dat ze nooit eer­der de Hit­ler­groet heeft ge­bracht.

Lood­zwaar

Even la­ter ar­ri­veer­de het mug­team en kreeg Cho­vanec een in­jec­tie in de bil, waar­op hij een hart­stil­stand kreeg. “Dat was ook voor ons een shock. Toen ik thuis­kwam, heb ik al­les aan mijn fa­mi­lie ver­teld. Over de in­ter­ven­tie, het dra­ma­ti­sche ein­de, maar ook over de Hit­ler­groet. Twee da­gen la­ter ben ik weer aan het werk ge­gaan, maar ik heb nog re­gel­ma­tig met het stress­team ge­praat over wat er ge­beurd is.” Ze be­na­drukt dat ze met­een na de fei­ten haar over­ste heeft ge­con­tac­teerd om zich te ver­ont­schul­di­gen. “Ik schaam­de me en ik wil­de ook dat mijn over­sten wis­ten dat hier geen an­ti­se­mi­ti­sche in­ten­ties ach­ter za­ten.”

De agen­te en haar col­le­ga’s wer­den door het Co­mi­té P ver­hoord. Nie­mand van de col­le­ga’s werd ge­sanc­ti­o­neerd of in ver­den­king ge­steld voor be­trok­ken­heid bij de dood van Cho­vanec. De agen­te werd over­ge­plaatst naar een bin­nen­dienst in Brus­sel, waar ze sinds­dien een ad­mi­ni­stra­tie­ve func­tie uit­oe­fent.

Of ze bij de po­li­tie wil blij­ven wer­ken? “Ab­so­luut. Als kind droom­de ik al van een job bij de po­li­tie. Als het kan, wil ik ook te­rug­ke­ren naar Char­le­roi. Ik werk­te er in een fan­tas­tisch team. Het is lood­zwaar ge­weest, maar op­ge­ven staat niet in mijn woor­den­boek.”

Agen­te

‘‘‘Ver­geet niet dat daar een ca­me­ra hangt’, riep een col­le­ga. Maar ca­me­ra of niet: ik had dat nooit mo­gen doen.’’

 ?? FOTO RR ??
FOTO RR

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium