Gazet van Antwerpen Mechelen-Lier : 2020-10-26

VELDRIJDEN : 30 : 14

VELDRIJDEN

Veldrijden 14 SUPERPREST­IGE RUDDERVOOR­DE Crossen in coronatijd­en: aanpassen of ten onder gaan Van volksfeest naar spookcross “Eén jaar als dit lukt nog net. Maar twee redden we niet. Wie had ooit durven denken dat we al ons geld aan een virus zouden kwijtspele­n?” Geert Pyfferoen Organisato­r “Op deze open vlakte kon je er niet omheen dat er geen fans zijn. Misschien moeten ze net als in het voetbal geluidsbox­en met gejuich plaatsen.” Toon Aerts Ruddervoor­de, zijn topcross, zijn volksfeest, zijn massaambia­nce. Behalve dit jaar. ‘Adapt or die’, schreef Darwin in zijn evolutiele­er. Aanpassen of sterven. En dus heeft de veldrit van Ruddervoor­de zich aangepast in deze coronatijd­en. Wel een cross, maar zonder publiek, en zonder ambiance. Wij gingen kijken en zagen wat ook de organisato­r zag. “Meneer, dit is goed voor een jaar. Maar ik kan het amper aanzien.” nochtans even overwogen, zegt Pyfferoen. “Op een gegeven moment kon het. 200 man, misschien zelfs meer. Tot we hoorden hoe die protocolle­n in mekaar zaten. De mensen moesten in aparte boxen, ze moesten begeleid worden, met aparte wc’s. Och meneer, het zou ons meer kosten dan die paar toeschouwe­rs ons zouden opbrengen. Dan hebben we het maar zo gelaten.” Vooral voor de omwonenden is het wrang. Ze mogen wel hun oprit ter beschikkin­g stellen van de tientallen neergestre­ken campers, maar een blik werpen op de wedstrijd in hun achtertuin? Helaas. Al zijn er zelfs dan creatieve geesten. Als even later de wedstrijd bij de mannen bezig is, zien we dat een omwonende zijn schildersl­addertje heeft buitengeha­ald en zo toch een glimp probeert op te vangen. Een andere is warempel op zijn dak gekropen en zit met een verrekijke­r naar de tweestrijd Iserbyt Aerts te loeren. De man moet een heel slechte tv hebben. tunnel. Dan merk je amper dat er geen volk is.” Al is zelfs dat niet helemaal waar. Alvarado merkt het wel. “Plots reden we ons rondjes vol in de wind. Anders rij je tussen het volk en zit je altijd uit de wind.” En ook Aerts ziet een verschil. “Doorgaans horen we door al dat volk nooit wat onze coach roept. Eindelijk weet ik eens wat hij zegt.” Maar verder willen zij vooral niet zeuren. “We zijn al heel blij dat we kunnen crossen”, knikt Aerts. “Ik ben echt bang geweest dat het deze winter helemaal niks zou worden.” Vanthouren­thout beaamt. “Zelfs vorige week vreesde ik er nog voor. En nog altijd: ik leef van week tot week. Evengoed is het binnenkort toch nog helemaal gedaan. Net daarom kan je de mensen hier in Ruddervoor­de niet dankbaar genoeg zijn.” toegelaten zou zijn? Zeker is: nu staat er niemand, in geen straal van honderd meter. Niet achter het loket, niet ervoor. De grote leegte. Als een tastbare verwijzing naar wat deze cross altijd was en nu niet is. Gemakkelij­k 10.000 toeschouwe­rs, van wie 2.000 vips. Zo kennen we de cross van Ruddervoor­de sinds jaar en dag. Een massa-evenement, waar het publiek, op de weiden achter de huizen, het bier in de hand, rijen dik door mekaar wriemelt. En dan kwam corona, zucht organisato­r Wim Pyfferoen. “Hebben we getwijfeld om dit te organisere­n?”, stelt hij zelf de vraag als we hem aantreffen in de ook al behoorlijk lege kantine aan de finish. “Even wel. Iedereen zou twijfelen. Het is geen toeval dat andere organisato­ren – Koksijde, Diegem – wel afhaken. Kijk om je heen: geen volk, amper sfeer. En dan zwijg ik nog over de financiën. Ik kan moeilijk zeggen dat ik daar gelukkig van word. Maar als iedereen afhaakt, blijft er geen enkele cross over. Dat is nog veel erger. Daarom zijn we toch doorgegaan. We doen dit voor het veldrijden, voor de sport.” renners zorgen voor iets wat je met heel veel goede wil ‘enige bedrijvigh­eid’ zou kunnen noemen. Maar zodra er eentje iets roept en je vervolgens net niet zijn echo hoort galmen, is de fun er snel af. Droever wordt de cross niet. Zelfs Toon Aerts zal het na de wedstrijd beamen. “We hebben de voorbije weken nog crossen gereden zonder volk. Maar dan reed je nog eens af en toe in de bossen. Dan valt het niet zo op. Op deze open vlakte kon je er niet omheen. Misschien moeten ze net als in het voetbal geluidsbox­en plaatsen waaruit opgenomen gejuich klinkt.” Een keer wordt het zelfs pijnlijk. Als de winnares bij de juniores op het podium mag en de speaker voor een lege wei om applaus vraagt, klappen drie mensen in hun handen. Twee zijn van de organisati­e. In de derde menen we de mama van de gevierde te herkennen. Toegegeven: de wedstrijde­n zelf zijn wel het volgen waard. Bij de vrouwen haalt Alvarado het na een ongemeen boeiende cross, bij de mannen is Iserbyt net de betere van Aerts. Het is zoals Sven Vanthouren­thout, bondscoach en dus een van de schaarse gelukkigen die wel ter plekke de cross kan volgen, ons even voordien heeft gezegd: “Zodra de wedstrijd bezig is, zit je als crosser in die 5 euro voor 11 drankbonne­tjes, lezen we op een bord aan een houten ingangslok­et. Het is zaterdagmi­ddag minder dan een uur voor Iserbyt, Aerts en Sweeck aan hun eerste Superprest­igecross op Belgische bodem beginnen. De eerste Vlaamse klassement­scross. Of, met zin voor overdrijvi­ng: de échte start van het crossseizo­en. Verderop zijn de vrouwen hun wedstrijd al volop aan het rijden. Maar aan het loket staat niemand. Je vraagt je af wat het hier überhaupt staat te doen. Drankstall­etjes waar je je bonnetjes zou kunnen inruilen zijn er in geen velden of wegen te bekennen. Een overblijfs­el van een vroegere editie? Opgebouwd in optimistis­chere coronatijd­en, toen er even hoop was dat er wel publiek Verlies van 70.000 euro Maar denkt ook die organisato­r er zo over? Niet eens twintig minuten nadat Iserbyt als winnaar over de streep is gereden, ligt zijn anders zo ambiancevo­lle wei er hopeloos verlaten bij. Pyfferoen weet nu al wat hem te wachten staat als hij straks de rekening zal maken. “8.000 man die anders 12 euro Echo De sfeer tijdens de wedstrijd? Een resem adjectieve­n schieten ons te binnen als we eens om ons heen kijken. Leeg. Akelig. Treurig. Onwezenlij­k. De meegereisd­e begeleider­s van de Tegen wil en dank Een coronavers­ie dus, tegen wil en dank. Nul toeschouwe­rs. Niks. Nada. Personne. Ze hadden het