“Brussel lijkt ons ver­ge­ten”

Sy­risch ge­zin na an­der­half jaar nog al­tijd niet uit­ge­no­digd voor in­ter­view

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - News - KRISTIN MATTHYSSEN

Amar (25) en Wa­lid Ham­za (28) vlucht­ten eind 2015 uit Sy­rië. An­der­half jaar na hun asiel­aan­vraag wer­den ze nog niet uit­ge­no­digd voor een in­ter­view in Brussel. Zo­lang dat niet ge­beurt, kun­nen ze geen her­e­ni­ging met hun zoon­tje Adam (3) aan­vra­gen.

Ze­ker drie keer per dag gaat Amar Wa­lid-All Ja­l­oud naar de brie­ven­bus in de Ko­ren­bloem­straat in Mas­sen­ho­ven, waar ze woont in het Lo­kaal Op­vang Ini­ti­a­tief van het OCMW van Zand­ho­ven. Het kop­pel spreekt al een mond­je Ne­der­lands en heeft een pri­ma re­la­tie met de bu­ren. Ne­gen maan­den ge­le­den werd hun zoon­tje Ka­rim ge­bo­ren. Al­les lijkt goed te gaan, maar het ge­zin wordt ver­teerd van ver­driet.

Bij hun vlucht uit Raq­qa, het IS­bol­werk in Sy­rië, lie­ten ze hun zoon­tje Adam ach­ter bij de moe­der van Wa­lid in Li­ba­non. “In de­cem­ber 2015 zijn we ge­vlucht om­dat de si­tu­a­tie in Raq­qa on­houd­baar werd. De gol­ven op zee zijn op dat mo­ment heel wild. We durf­den Adam, toen twee jaar, niet mee in een boot ne­men”, ver­telt Wa­lid. “Mijn moe­der, een we­du­we van 67, zou tij­de­lijk voor hem zor­gen. We na­men af­scheid en be­loof­den hem zo snel mo­ge­lijk te ko­men ha­len.”

Al­tijd maar wach­ten

Ruim an­der­half jaar na hun asiel­aan­vraag in Bel­gië wer­den Wa­lid en Amar nog al­tijd niet uit­ge­no­digd voor een in­ter­view bij het Com­mis­sa­ri­aat-ge­ne­raal voor de Vluch­te­lin­gen en de Staat­lo­zen in Brussel. Ter­wijl hun pa­pie­ren voor hun dos­sier al lang in or­de zijn. Zo­lang ze niet op gesprek kun­nen en daar een po­si­tief of een ne­ga­tief ad­vies krij­gen, kun­nen ze ook de her­e­ni­ging met hun zoon­tje Adam, die nu drie jaar en ze­ven maan­den is, niet aan­vra­gen. Zo’n aan­vraag tot ge­zins­her­e­ni­ging duurt ook meest­al nog maan­den, maar dan heb­ben Amar en Wa­lid ten­min­ste iets om naar uit te kij­ken. “Soms den­ken we dat ze ons in Brussel ver­ge­ten zijn”, zegt Amar.

Ook het OCMW van Zand­ho­ven, dat het ge­zin be­ge­leidt, drong al aan op een ver­snel­ling door de spe­ci­fie­ke om­stan­dig­he­den met zoon­tje Adam. “We kre­gen te ho­ren dat het niet ging. Om­dat we maar blij­ven wach­ten, heb­ben we drie we­ken ge­le­den van­uit het OCMW en met de ad­vo­caat van het ge­zin een aan­ge­te­ken­de brief ge­richt aan het ka­bi­net van staats­se­cre­ta­ris voor Asiel en Mi­gra­tie Theo Fran­c­ken, die prat gaat op snel­le pro­ce­du­res en een hu­maan be­leid”, zegt Jas­min Schel­le­kens, die van­uit het OCMW van Zand­ho­ven het Sy­ri­sche vluch­te­lin­gen­ge­zin be­ge­leidt. “Wij zien hoe dit ge­zin ka­pot gaat aan het ge­mis. Adam lijdt hier ook erg on­der. Er zijn pe­ri­o­des dat hij am­per praat. Soms wil hij Amar geen ma­ma meer noe­men, als ze via het in­ter­net bel­len. Het voor­uit­zicht dat ze hun zoon­tje waar­schijn­lijk dit jaar niet meer gaan zien, maakt hen ra­de­loos.”

Ge­mis met de dag er­ger

Amar is Sy­ri­sche, Wa­lid komt uit Li­ba­non, maar het ge­zin woon­de in Raq­qa sa­men met Amars ou­ders, broers en zus­sen. Die ont­vlucht­ten sa­men het oor­logs­ge­weld en wor­den sinds­dien op­ge­van­gen in een Lo­kaal Op­vang Ini­ti­a­tief van het OCMW van Zoer­sel. Ook zij ont­vin­gen nog geen uit­no­di­ging om op in­ter­view te ko­men bij het Com­mis­sa­ri­aat-ge­ne­raal voor de Vluch­te­lin­gen en de Staat­lo­zen. “Waar­schijn­lijk om­dat hun aan­vraag als één dos­sier wordt be­schouwd”, zegt Schel­le­kens.

Amar en Wa­lid kwa­men eerst in Turn­hout aan. “Daar­na wer­den we naar Leu­ven over­ge­plaatst en ver­vol­gens ging het naar een op­vang­cen­trum in Bin­che. Sinds vo­rig jaar wo­nen we in Mas­sen­ho­ven. In ok­to­ber 2016 werd Ka­rim ge­bo­ren”, zegt Amar. “Ik had he­le­maal niet de be­doe­ling om weer zwan­ger te wor­den, maar om­dat ik Adam niet kon ver­ge­ten, dacht ik dat een ba­by mij mis­schien zou hel­pen. Sinds Ka­rim er is, ver­ge­lijk ik hen voort­du­rend. Adam is een prach­tig kind. Het ge­mis lijkt nog er­ger te zijn ge­wor­den. Adam re­a­geert ook erg ja­loers op Ka­rim. Om­dat hij wel knuf­fels krijgt van ons, en hij niet. Soms zegt hij dat wij zijn ou­ders niet meer zijn. Dan breekt mijn hart. Of hij vraagt of we Ka­rim mee­bren­gen als we hem ko­men op­ha­len in Li­ba­non. Dan pak ik Ka­rim naar bui­ten en duw ik hem on­der een au­to, zegt Adam.”

On­draag­lijk

Amar huilt als ze het ver­telt. Ook Wa­lid heeft het moei­lijk. “Had­den we hem des­tijds toch moe­ten mee­ne­men in het boot­je? Nu leeft hij ten­min­ste nog, troost ik me­zelf, maar het wordt stil­aan on­draag­lijk. Ik kan Ka­rim wel knuf­fe­len, maar er zit voort­du­rend een krop in mijn keel die ik niet weg­ge­slikt krijg. In no­vem­ber wordt hij vier. Hij zou hier naar school kun­nen, nu krijgt hij geen les.”

Amar toont foto’s van Adam op haar gsm. Op som­mi­ge is een blin­ken­de vloer te zien en mooie, wit­te mu­ren met kunst. De ver­trek­hal van de lucht­ha­ven, zo blijkt. “Waar­om moet je dat kind daar al­tijd mee naar­toe sleu­ren?”, vraag ik mijn schoon­moe­der soms. “Blijk­baar wil Adam al­tijd naar de vlieg­tui­gen gaan kij­ken, in de hoop dat een vlieg­tuig hem ooit mee­neemt naar Bel­gië.”

FOTO MIA UYDENS FOTO RR

Amar, Wa­lid en hun ne­gen maan­den ou­de zoon­tje Ka­rim. Hij heeft zijn

broer­tje nog nooit ge­zien. De foto van Adam, die moe­der Amar op het haar gsm laat zien.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.