De laat­ste 24 uur van 54 kas­tan­jes

Buurt­be­wo­ners over­pein­zen een laat­ste keer de pro’s en con­tra’s van om­stre­den bo­men­kap

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - Nieuws Uit Uw Stad -

Vraag het aan de par­keer­wach­ter, bij de kap­per, aan de fiet­sen­ma­ker: ze gaan ze al­le­maal mis­sen, hun kas­tan­jes. Fac­teur Jar­no Aerts (36) rijdt er el­ke dag langs met zijn brie­ven­tas: “Ze ge­ven de straat haar ka­rak­ter, ze zui­ve­ren de lucht… Dat is on­be­grij­pe­lijk, dat ze die wil­len kap­pen. Vraag maar rond in de straat, ie­der­een vindt het spij­tig”, be­weert hij.

Bij de schoon­ste be­nen van de he­le straat moe­ten we ze­ker langs­gaan, al­dus Jar­no. Want daar is het pro­test be­gon­nen. “We wis­ten al even dat de straat heraan­ge­legd zou wor­den en dat het lot van de bo­men on­ze­ker was”, zegt His­ke, die hier naast haar kap­sa­lon The Po­ny Club woont. “Toen in ju­ni de kap werd aan­ge­kon­digd, be­sloot ik een pick­nick te or­ga­ni­se­ren om daar te­gen te pro­tes­te­ren. Dat bracht de ver­schil­len­de be­wo­ners hier sa­men. Een Jood­se man, zo oud dat zijn hand bib­ber­de toen hij on­ze pe­ti­tie te­ken­de, vond ons doel om de kas­tan­jes te red­den door ze bij­voor­beeld ge­fa­seerd te kap­pen en ge­lei­de­lijk aan te ver­van­gen door jon­ge bo­men, niet ra­di­caal ge­noeg. ‘Weg met de au­to’s’, zei hij. ‘Tus­sen de bo­men moet een vij­ver ko­men waar de kin­de­ren van de buurt kun­nen zwem­men in de zo­mer, een park waar ze kun­nen spe­len.’ Ken jij een straat waar meer kin­de­ren door fiet­sen en lo­pen dan de Char­lot­ta­lei? Ik niet.” Kin­der­te­ke­nin­gen om de bo­men te red­den sie­ren ook de ra­men van The Po­ny Club. “Ik heb mijn kap­sa­lon zo ge­noemd om­dat een frou­frou ook een po­ny wordt ge­noemd, en paar­den­staart is po­ny­tail in het En­gels. Ik ben graag cre­a­tief be­zig, kom uit een ar­tis­tiek nest.” “De­ze bo­men zijn de ziel van on­ze straat. Ver­vang die door jon­ge lin­de­bo­men en de straat ziet er veel clea­ner uit, voelt heel an­ders aan, wat ano­nie­mer. Ik vind dit een heel ver­draag­za­me, ge­moe­de­lij­ke buurt om te wo­nen. Toen ik in Bor­ger­hout woon­de, kreeg ik blik­ken en vie­len ze me wel eens las­tig op straat. Hier ge­beurt dat nooit, ook al zal een or­tho­doxe Jood zich nooit kle­den zo­als ik dat vaak doe.”

Ca­chet

De sta­ti­ge kas­tan­jes ge­ven de Char­lot­ta­lei een ca­chet dat de Isa­bel­la­lei niet heeft. “Dit was vroe­ger een van de sjiek­ste stra­ten van de stad. Waar nu mijn kap­stoe­len staan, ston­den vroe­ger drie au­to’s naast el­kaar: een Jood uit New York had hier in 1927 een ga­ra­ge ge­start. Met mooie raam­par­tij­en, ro­set­ten op het pla­fond… Je voelt de ge­schie­de­nis in dit pand.” Door de ra­men van His­ke zie je de kas­tan­je­tak­ken wie­gen in de wind. “Ze zei­den dat de bo­men ziek wa­ren, en dat ze daar­om moesten ge­kapt wor­den. Maar is dat echt zo? Ik ge­loof van niet, en een boo­m­ex­pert die we in­ge­scha­keld heb­ben zegt het­zelf­de: mits goe­de ver­zor­ging kun­nen ze nog ze­ker vijf­tig jaar ver­der le­ven.” “Die pick­nick heeft veel los­ge­maakt in de buurt: het bo­men­co­mi­té werd op­ge­richt, bu­ren die be­ter in ver­ga­de­rin­gen en po­li­tiek zijn dan ik, zorg­den er­voor dat on­ze stem ook op ho­ger ni­veau ge­hoord werd.”

De boom in

De stem­men ver­hie­ven zich zelfs tot in Brus­sel, bij mi­nis­ter Kris Pee­ters. Maar de fluis­te­ren­de rit­sel­stem van de een­za­me kas­tan­je­bla­de­ren die nog aan de tak­ken han­gen, wordt van­daag voor eeu­wig ge­smoord. “Mis­schien moet ik aan mijn zo­nen vra­gen om in de bo­men te klim­men als ze ze ko­men kap­pen”, zegt His­ke. “Voor de laat­ste avond van de kas­tan­jes heeft het bo­men­co­mi­té op­ge­roe­pen tot een wa­ke, an­de­ren men­sen wil­den ’s nachts bij de bo­men blij­ven. Mis­schien zet ik wel twee boxen bui­ten, zo­dat we met klas­sie­ke mu­ziek van de bo­men af­scheid kun­nen ne­men.” De bo­men van de Char­lot­ta­lei zijn het ge­sprek van de dag bij het kap­sa­lon, al volgt niet ie­der­een His­ke in haar stand­punt. “Als de ex­per­ten zeg­gen dat jon­ge lin­de­bo­men plan­ten be­ter is dan de ou­de kas­tan­je­bo­men la­ten staan, dan zou ik me daar bij neer­leg­gen. Ik ben zelf ar­chi­tec­te van op­lei­ding, bij een heraan­leg wordt er zel­den over één nacht ijs ge­gaan, wor­den er on­der­zoe­ken uit­ge­voerd en ex­per­ten ge­raad­pleegd”, vindt Lie­ve. “Over al­les een volks­raad­ple­ging or­ga­ni­se­ren, van­uit het idee dat het volk het al­tijd bij het rech­te eind heeft, dat vind ik niet de bes­te op­los­sing. Of het nu om Lan­ge Wap­per gaat of de­ze bo­men…”

Boe­te

De Jood­se zus­jes Cha­ni (13) en Mal­ki (12) Mos­ko­vits lo­pen el­ke dag on­der de kas­tan­je­bo­men door. “We heb­ben de­ze straat nooit an­ders ge­kend. Wij wil­len lie­ver dat de ou­de bo­men blij­ven. Die nieu­we jon­ge bo­men, die gaan veel klei­ner zijn. En die ge­ven min­der zuur­stof aan de lucht om in te ade­men”, zeg­gen de zus­jes. Een Jood­se buur­vrouw die over­steekt, treedt hen bij: “De he­le buurt is er te­gen, en toch luis­tert geen en­ke­le po­li­ti­cus naar ons. Dit heeft mijn ge­loof in waar po­li­ti­ci mee be­zig zijn heel sterk aan­ge­tast”, zegt Ta­mi Stren­ger (46). “Ik heb mijn ver­trou­wen in hoe on­ze stad be­stuurd wordt ver­lo­ren.” Ook de twee par­keer­wacht­sters die boe­tes aan het uit­schrij­ven zijn, vin­den de kap zon­de. “We con­tro­le­ren lie­ver in stra­ten waar mooie gro­te bo­men staan”, zeg­gen ze. “Zo­als aan het Stads­park, of hier in de Char­lot­ta­lei. Het is niet al­leen aan­ge­na­mer om in

De fel­be­spro­ken kas­tan­jes van de Char­lot­ta­lei: een beeld van gis­te­ren dat Cha­ni en Mal­ki: “We heb­ben de­ze straat nooit an­ders ge­kend.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.