Bart Aer­nouts en sport­di­ë­tis­te Jo­lien Le­wyl­lie: lief­de is… sa­men Iron­mans win­nen

Top­at­leet Bart Aer­nouts en sport­di­ë­tis­te Jo­lien Le­wyl­lie: lief­de is… sa­men Iron­mans win­nen

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - Sport - MAARTEN DELVAUX

Ach­ter el­ke top­at­leet staat een ij­zer­ster­ke vrouw. En dat mag je bij Bart Aer­nouts (33) en Jo­lien Le­wyl­lie (28) ge­rust let­ter­lijk ne­men. Want in na­vol­ging van haar Iron­man won ze als ama­teu­rat­le­te af­ge­lo­pen zo­mer plots zelf een ge­re­nom­meer­de lan­ge­af­stand­stri­at­lon. “Ik wil­de zelf er­va­ren hoe het voor hem voelt om al die op­of­fe­rin­gen te doen.”

Lief­de is… sa­men Iron­mans win­nen. Al­thans, dat geldt toch voor prof­tri­at­leet Bart Aer­nouts en zijn vrien­din Jo­lien Le­wyl­lie. Na­dat Aer­nouts eer­der dit jaar de we­reld­ver­maar­de Iron­man van Lan­za­ro­te en Chal­len­ge Roth aan zijn pal­ma­res had toe­ge­voegd, kon Jo­lien niet ach­ter­blij­ven en schreef ze half au­gus­tus de Iron­man van Zwe­den op haar naam. To­taal on­ver­wacht, want het was haar al­ler­eer­ste tri­at­lon over de vol­le­di­ge af­stand en bo­ven­dien is ze een ama­teur­t­ri­at­le­te, die haar pas­sie voor sport com­bi­neert met een job als sport­di­ë­tis­te bij Ener­gy Lab. Door die ze­ge in Zwe­den kreeg Jo­lien een fel­be­geer­de start­plaats op het WK Iron­man in Ha­waï in de schoot ge­wor­pen. Aan­ge­zien haar tic­ket en ho­tel naar Ha­waï al ge­boekt wa­ren om haar vriend Bart zo­als elk jaar aan te moe­di­gen, ver­wacht­te ie­der­een dat ze de unie­ke er­va­ring niet zou la­ten lig­gen om za­ter­dag zelf deel te ne­men aan dat WK. Maar: ze wei­ger­de die uit­no­di­ging.

Jo­lien, waar­om liet je je mo­ge­lijk eni­ge kans schie­ten om deel te ne­men in Ha­waï?

Bart Aer­nouts: “Ik denk dat wei­nig men­sen dat zul­len be­grij­pen.”

Jo­lien Le­wyl­lie: “Nee, aan­van­ke­lijk niet. Maar als ik het uit­leg wel. Ten eer­ste: het start­geld be­draagt 1.000 eu­ro, dat is niet niets. Ten twee­de: die Iron­man van Zwe­den is am­per acht we­ken ge­le­den. Ik voel me fy­siek niet in staat om nu al op­nieuw zo’n zwa­re wed­strijd te doen. En ten der­de: ik had he­le­maal niet ver­wacht

Bart Aer­nouts “Ha­waï is een ont­zet­tend zwa­re wed­strijd. Je moet het men­taal he­le­maal zien zit­ten, an­ders blijf je ge­ga­ran­deerd te­leur­ge­steld ach­ter.”

Jo­lien Le­wyl­lie ‘‘Voor de start van de Iron­man in Zwe­den had Bart mij ad­vies ge­ge­ven. Dat heeft mij ge­red. Tij­dens de wed­strijd speel­de ik zijn tips con­stant af als een soort band­je in mijn hoofd.’’

dat ik zou win­nen en had na de Iron­man van Zwe­den enorm veel werk in­ge­pland. Met Ener­gy Lab had ik drie bui­ten­land­se pro­jec­ten op mijn agen­da staan. Als zelf­stan­di­ge sport­di­ë­tis­te kan ik het mij niet per­mit­te­ren om mijn werk plots ze­ven we­ken aan de kant te schui­ven.”

Je hebt haar toch niet ver­bo­den om deel te ne­men om­dat Jo­lien hier in Ha­waï voor jou moet zor­gen, Bart?

Aer­nouts: “Ab­so­luut niet. Ik heb haar

wel ge­zegd: Jo­lien, denk er lang ge­noeg over na voor je een be­slis­sing neemt, zo­dat

je er la­ter geen spijt van hebt. Ha­waï is een ont­zet­tend zwa­re wed­strijd. Je moet het men­taal he­le­maal zien zit­ten, an­ders blijf je ge­ga­ran­deerd te­leur­ge­steld ach­ter. Ik spreek uit er­va­ring, want ik nam hier al vijf keer deel.”

Le­wyl­lie: “En ik wil toch even be­na­druk­ken dat Bart héél goed voor zich­zelf kan zor­gen. Als ik soms lees dat ren­ners­vrou­wen al­les moe­ten doen in het huis­hou­den... Dat is bij ons ab­so­luut niet het ge­val. Bart kookt, gaat naar de win­kel, ruimt mee op...”

Duim om­hoog voor de nieu­we man. Is hij ook jouw per­so­nal coach?

Le­wyl­lie: “Voor de start van de Iron­man had Bart mij ad­vies ge­ge­ven. Dat heeft mij ge­red. Tij­dens de wed­strijd speel­de ik zijn tips con­stant af als een soort band­je in mijn hoofd: Kijk niet naar je uur­werk, denk niet te ver voor­uit, be­gin niet te snel

aan de ma­ra­thon… Ik sloot mij he­le­maal af van de bui­ten­we­reld en luis­ter­de niet naar wat an­de­re men­sen naar mij rie­pen.”

Aer­nouts: “Ie­der­een wil tips ge­ven, maar je moet als at­leet ge­woon je ei­gen ding doen. Dat geldt op al­le ni­veaus.”

Waar­om heb ei­gen­lijk deel­ge­no­men aan die Iron­man, Jo­lien? Om aan Bart te la­ten zien dat jij dat ook kan?

Le­wyl­lie: “Ik heb vroe­ger ook wel veel aan tri­at­lon ge­daan, maar dan voor­al op de kor­te af­stand. Ik voel­de mij ei­gen­lijk nog niet klaar om mij dit jaar al aan een wed­strijd over de vol­le­di­ge af­stand te wa­gen, maar on­der de so­ci­a­le druk van vijf vrien­din­nen die ook gin­gen deel­ne­men (met wie ze de zo­ge­he­ten Kal­girls vormt,

red.) , ben ik ge­plooid. Maar de be­lang­rijk­ste re­den waar­om ik dit ge­daan heb, is om mij be­ter te kun­nen in­le­ven in de we­reld van Bart. Ik wil­de zelf er­va­ren wel­ke op­of­fe­rin­gen het van een at­leet vraagt om op top­ni­veau te pres­te­ren. Nu ik dat zelf heb on­der­von­den, heb ik het ge­voel dat ik Bart be­ter be­grijp: waar­om hij zo vaak van huis is, waar­om hij een week voor een wed­strijd meer ge­stres­seerd is, waar­om hij soms ge­frus­treerd is... Ik hoop dat ik door die er­va­ring hem in de toe­komst be­ter kan hel­pen en steu­nen. En voor­al dat ik mij be­ter zal kun­nen in­le­ven in de pe­ri­o­des dat hij het moei­lij­ker heeft.”

Maakt die ge­za­men­lij­ke pas­sie voor tri­at­lon jul­lie ook een ster­ker kop­pel?

Aer­nouts: “Ik denk wel dat het een voor­deel is. Het is leuk om de­zelf­de in­te­res­ses te de­len. Jo­lien gaat al eens mee zwem­men of fiet­sen. Ik pro­beer mijn zwa­re trai­nings­we­ken voor­al op sta­ge af te wer­ken zo­dat ik, als ik thuis ben, niet te­gen een te hoog tem­po hoef te fiet­sen. Op die ma­nier kun­nen we re­gel­ma­tig sa­men trai­nen.”

Le­wyl­lie: “Al­leen in het lo­pen kan ik hem echt niet vol­gen, zelfs in de meer rus­ti­ge we­ken niet. Maar dan fiets ik bij­voor­beeld naast hem. Dat is voor mij geen op­of­fe­ring.”

Ge­luk­kig maar, want zou de tijd die jul­lie an­ders sa­men door­bren­gen niet erg schaars zijn?

Le­wyl­lie: “We lo­pen el­kaar wel eens mis, maar we fa­ceti­men of ho­ren el­kaar el­ke dag.”

Aer­nouts: “Je wordt het ook ge­woon. En er zijn spor­ten waar het er­ger is, zo­als wiel­ren­nen. Vaak ben ik twee we­ken weg, maar daar­na zien we el­kaar een paar da­gen. Voor Ha­waï heb­ben we el­kaar am­per één dag ge­zien, om­dat we el­kaar net ge­kruist had­den. Maar dat ma­ken we nu goed. Na de wed­strij­den hou­den we hier nog sa­men een week­je va­kan­tie op Ha­waï.”

Een top­at­leet en een sport­di­ë­tis­te: bij jul­lie staat dus al­leen pas­ta, kip, quinoa en ha­ver­mout op het me­nu?

Aer­nouts: “Ab­so­luut niet. We zijn be­wust met on­ze voeding be­zig en eten ge­zond, maar zijn daar al­les­be­hal­ve fa­na­tiek in. Op res­tau­rant zou­den ze ons er niet uit­pik­ken als de ra­re vo­gels. Ik eet re­gel­ma­tig frie­ten en drink al eens een glas wijn. Hier op Ha­waï heb ik de­ze week zelfs nog een beet­je chips ge­ge­ten en we heb­ben hier ook al sa­men een pint ge­dron­ken. Je kan niet in al­les 100 pro­cent fo­cus­sen. Op trai­ning geef ik mij al­tijd vol­le­dig, maar daar­bui­ten ben ik niet zo ex­treem.”

Le­wyl­lie: “Te veel at­le­ten zijn te ex­treem met hun voeding be­zig. Af en toe eens frie­ten eten kan echt geen kwaad. Het is be­lang­rijk om te doen wat je zelf wilt en waar­bij je je­zelf goed voelt.”

Bart, het valt me op dat ik jou in Ha­waï nooit meer re­laxed heb ge­zien dan nu.

Aer­nouts: “Met Lan­za­ro­te en Roth heb ik al twee mooie wed­strij­den ge­won­nen dit jaar, dus dat neemt toch wel wat druk weg. Je ziet dat de ma­nier waar­op we be­zig zijn blijk­baar goed werkt. En ho­pe­lijk blijft dat wer­ken. Ik heb veel ver­trou­wen en am­bi­tie om er za­ter­dag een ster­ke ra­ce van te ma­ken. Waar dat me zal bren­gen, is moei­lijk te voor­spel­len.”

FOTO BELGA

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.