De on­be­ken­de kant van

EX­PO LAAT WERELDWIJDE IN­VLOED VAN RE­NÉ MAG­RIT­TE ZIEN

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - Weekend Agenda -

Bol­hoe­den met maan­sik­kels, een spie­gel die niet weer­spie­gelt of een pijp die geen pijp is. Re­né Mag­rit­te (1898­1967) fas­ci­neert zo­wel de man in de straat als de spe­ci­a­list. De Ko­nink­lij­ke Mu­sea voor Scho­ne Kun­sten in Brus­sel pro­be­ren bei­de ca­te­go­rie­ën aan te spre­ken in een gro­te ten­toon­stel­ling die het be­lang van de Bel­gi­sche sur­re­a­list wil dui­den. Mag­rit­te over­leed vijf­tig jaar ge­le­den en sinds­dien na­men zijn faam en in­vloed we­reld­wijd on­ge­zien toe. Zijn re­cept: de on­be­ken­de kant van het be­ken­de weer­ge­ven.

In 1998, bij de her­den­king van de hon­derd­ste ver­jaar­dag van de ge­boor­te van Re­né Mag­rit­te (1898-1967), pak­te het Mu­se­um voor Scho­ne Kun­sten in Brus­sel uit met de groot­ste re­tro­spec­tie­ve ooit. Dat kon, want de in­stel­ling had toen net een fa­bel­alch­tig le­gaat ge­kre­gen van het echt­paar Louis Scu­te­nai­re en Irè­ne Ha­moir, boe­zem­vrien­den en ver­za­me­laars van Mag­rit­te. Uit die col­lec­tie zou la­ter het Mu­sée Mag­rit­te groei­en, dat een per­ma­nen­te chro­no­lo­gi­sche re­tro­spec­tie­ve biedt.

Een nieu­we, nog gro­te­re re­tro­spec­tie­ve hoef­de dus niet meer voor de vijf­tig­ste sterf­da­tum van de groot­ste Bel­gi­sche kun­ste­naar van de twin­tig­ste eeuw. De voor­bije ja­ren von­den bo­ven­dien al tal van Mag­rit­te-ex­po­si­ties plaats die fo­cus­ten op deel­as­pec­ten uit zijn gro­te en ge­va­ri­eer­de oeu­vre. Voor­al de re­la­tie met film, fo­to­gra­fie en fi­lo­so­fie trok de aan­dacht.

Mi­chel Draguet, di­rec­teur van het mu­se­um en sa­men­stel­ler van de­ze Mag­rit­teex­po, be­dacht een op­mer­ke­lij­ke in­vals­hoek. Ge­mak­ke­lijk maak­te hij het zich­zelf niet, want hij koos voor een dia­loog van het werk van Mag­rit­te met dat van Mar­cel Broodt­haers (1924-1976), die er een ei­gen­zin­ni­ge voort­zet­ting van is. Te­ge­lijk laat hij zien hoe ook an­de­re kun­ste­naars als An­dy War­hol, Ro­bert Rau­schen­berg, Jasper Jo­hns en On Ka­wa­ra in­pik­ten op as­pec­ten van Mag­rit­tes werk.

De ex­po­si­tie valt uit­een in ‘veer­tien sta­ties’, die niet al­le­maal even toe­gan­ke­lijk zijn. De ge­wo­ne be­zoe­ker hapt naar adem wan­neer hij pro­beert te be­grij­pen hoe de Fran­se dich­ter Mal­lar­mé Mag­rit­te op het spoor zet­te om een nieu­we di­men­sie te ge­ven aan het sur­re­a­lis­me en hoe Broodt­haers via de tan­dem Mag­rit­te-Mal­lar­mé zijn ein­de­lo­ze spel met taal en be­te­ke­nis ont­wik­kel­de.

Het is niet al­le­maal even hoog­dra­vend. Ge­luk­kig maar, want Mag­rit­te was een weer­ga­lo­ze hu­mo­rist die zijn pu­bliek graag op het ver­keer­de been zet­te. De ten­toon­stel­ling opent met het al­ler­laat­ste schil­de­rij dat de zie­ke­lij­ke Mag­rit­te in 1967 af­werk­te, sig­neer­de en een ti­tel gaf, een avond­lijk land­schap met de maan die door de bo­men schijnt. Al­leen ver­schijnt de maan bij Mag­rit­te voor de boom.

“Ik hou er ook van om bla­de­ren te zien die de maan ver­ber­gen, maar als we kon­den zien wat er ach­ter de maan ligt, dan zou het le­ven ein­de­lijk zin heb­ben”, be­com­men­ta­ri­eer­de de schil­der zijn werk. Als ti­tel be­dacht hij: Het on­be­schre­ven blad. Voor Mi­chel Draguet een ge­droomd uit­gangs­punt: “Je kan elk schil­de­rij van Mag­rit­te zien als een on­be­schre­ven blad dat door an­de­ren in­ge­vuld moet wor­den. Heel veel kun­ste­naars gin­gen met hem aan de slag, van pop­ar­ties­ten tot con­cep­tu­e­le kun­ste­naars.”

Het on­be­schre­ven blad: het laat­ste werk dat Mag­rit­te maak­te, in 1967, opent de ex­po.

Rue Re­né Mag­rit­te Straat van Mar­cel Broodt­haers.

Mar­cel Broodt­haers en Re­né Mag­rit­te. FOTO'S RR

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.