“Als­of ik op­nieuw een kind ver­lies”

Lies Vueghs uit Schil­de on­troost­baar na­dat chim­pan­see Ju­dy (41) over­lijdt in haar slaap

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - BINNENLAND - DENNIS VAN DAMME

Lies Vueghs (78) uit Schil­de is on­troost­baar. Ju­dy (41), de chim­pan­see die tien jaar als een doch­ter bij haar in­woon­de, is in de nacht van woens­dag op don­der­dag over­le­den. “Een dik­ke week ge­le­den be­zocht ik haar nog. Ze was vro­lijk en speels. En nu is ze er plots niet meer. Het is als­of ik op­nieuw een kind ver­lies”, ver­telt Lies ge­ë­mo­ti­o­neerd.

“De laat­ste keer dat ik Ju­dy zag, was een dik­ke week ge­le­den”, ver­telt Lies Vueghs, na­dat ze woens­dag van de Zoo te ho­ren had ge­kre­gen dat Ju­dy over­le­den was. Ze krijgt het maar met moei­te over haar lip­pen. “Ze was vro­lijk, keek heel de tijd in het rond, ze speel­de, ze vloog naar al­le kan­ten. Ze was de jong­ste niet meer, maar ze was ook niet suk­kel­ach­tig. Woens­dag­och­tend kreeg ik die te­le­foon. Ik kon het niet ge­lo­ven. Het was zo’n schok.”

Wat er juist is mis­ge­lo­pen, weet Lies nog niet. Ze trok gis­ter­en­voor­mid­dag zelf naar de Zoo voor tekst in uit­leg. Niet met de au­to, zo­als ge­woon­lijk, maar met de taxi. Om te rij­den was ze te ge­ë­mo­ti­o­neerd. “Ze kon­den me

Lies Vueghs

‘Ma­ma’ van chim­pan­see Ju­dy

“Al­les aap­te ze na. Als ik stond te strij­ken, nam ze voor­zich­tig het strijk­ij­zer en deed ze me na.”

al­leen ver­tel­len dat ze in haar slaap was ge­stor­ven. Heel vre­dig. Maar voor mij was het niet leuk om haar zo te zien. Het was mijn kind­je, dus het doet pijn om af­scheid van haar te ne­men. Een ja­ren­lan­ge vriend­schap ein­digt hier ab­rupt.”

‘Chim­pan­see­moe­der’

Lies’ ver­haal ging in heel Vlaan­de­ren over de ton­gen na­dat ze in fe­bru­a­ri naar bui­ten was ge­ko­men als ‘chim­pan­see­moe­der’ in het Eén-pro­gram­ma Le­ve de Zoo!.

In een ont­roe­ren­de af­le­ve­ring ver­tel­de Lies hoe Ju­dy in 1979 in haar le­ven kwam. Lies had toen haar oud­ste zoon ver­lo­ren in een au­to-on­ge­luk. Om haar jon­ge­re zoon ge­zel­schap te hou­den, wil­de ze een aap­je voor hem ko­pen als speel­ka­me­raad. Voor 80.000 frank (zo’n 2.000 eu­ro) kocht ze een chim­pan­see van een ver­ko­per in Wes­ter­lo.

“Ju­dy sliep in een mand, zo­als een hond”, ver­tel­de Lies eer­der al aan uw krant. “En maar spe­len met de klei­ne, ze voch­ten om de af­stands­be­die­ning voor de tv. Wan­neer mijn zoon naar school moest, bleef Ju­dy bij mij. En maar kij­ken wat ik deed. Als ik stond te strij­ken, nam ze voor­zich­tig het strijk­ij­zer en deed ze me na. Poet­sen, te­ke­nen: ze aap­te al­les na. Ik geef het toe: het was geen huis­dier, maar een twee­de kind.”

Ju­dy was zin­de­lijk, ze ging zelf naar de wc en veeg­de zelfs haar ei­gen bil­len af. En als ze dorst had, nam ze zelf een glas wa­ter

van de kraan. Ze at veel fruit en af en toe een pak friet. Ach­ter glas

Toen Ju­dy be­gon te pu­be­ren, werd het te moei­lijk om haar bij te hou­den. Lies bracht haar naar de Ant­werp­se Zoo, zo­dat ze haar zou kun­nen blij­ven be­zoe­ken. Ook daar­over ver­tel­de ze in fe­bru­a­ri. Over hoe ze af en toe een traan liet wan­neer ze bij Ju­dy langs­ging. Want met haar eni­ge zoon, voor wie ze Ju­dy kocht, heeft ze geen con­tact meer en Ju­dy zat ach­ter glas. “Ik mis haar wel, zo in huis”, ver­tel­de ze.

Of ze nu, na het over­lij­den van Ju­dy, te­vre­den is dat ze toen haar ver­haal heeft ver­teld?

“Ja­ze­ker”, glim­lacht ze door de tra­nen heen. “Ik heb er veel re­ac­ties op ge­kre­gen, zelfs van men­sen die ik niet per­soon­lijk ken. Ik heb lang ge­twij­feld of ik er wel of niet mee naar bui­ten zou ko­men. Maar ach­ter­af is het goed ge­weest dat ik het heb ge­daan. Nu heb­ben toch weer wat meer men­sen haar le­ren ken­nen. En zo ken­nen ze nu haar éch­te ver­haal.”

FOTO VRT

Lies Vueghs kwam ‘haar’ Ju­dy re­gel­ma­tig be­zoe­ken toen de chim­pan­see in de Zoo ach­ter glas zat.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.