Zo­wel hel­den als slacht­of­fers: dui­kers blik­ken te­rug op be­wo­gen week

HEL­DEN EN SLACHT­OF­FERS Duiksport was nog nooit zo vaak in het nieuws als af­ge­lo­pen we­ken

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - VOORZIJDE PAGINA - BERT PROVOOST

De he­ro­ï­sche red­dings­ac­tie van een jeugd­voet­bal­ploeg in Thai­land. De nood­lot­ti­ge af­loop van het sen­sa­ti­o­ne­le duik­avon­tuur van Ant­wer­pe­naar Marc Slus­z­ny in Frank­rijk. En de­ze week nog een do­de­lijk duikon­geval in Mol. De voor­bije we­ken zorg­de het wel en wee van dui­kers voor een vloed­golf aan nieuws. “Ie­der­een is plots nieuws­gie­rig naar wat wij al­le­maal uit­spo­ken on­der wa­ter”, klinkt het bij de dui­kers aan de Eker­se Put­ten.

Geen krant kon je open­slaan, geen nieuws­uit­zen­ding kon je be­kij­ken zon­der dat het over dui­ken ging. Wie zelf duikt, heeft de ver­ha­len in span­ning ge­volgd en merkt dat zo­wat ie­der­een dat heeft ge­daan. “Mijn me­ter van

82 heeft me daar­straks nog ge­zegd dat ik heel voor­zich­tig moest zijn als ik ging dui­ken”, ver­telt de 13-ja­ri­ge To­be Goossens net voor hij sa­men met zijn moe­der het wa­ter in­duikt in de Eker­se Put­ten, waar we een dag­je tus­sen de dui­kers ver­toe­ven.

“Zelfs mijn 4-ja­ri­ge neef­je wist dat er voet­bal­lers ge­red wa­ren uit een grot in een ver land. Ie­der­een praat nu over dui­ken, zo lijkt het. Zelf heb­ben we de red­ding in Thai­land ook el­ke dag ge­volgd, als een soap. We wa­ren echt eu­fo­risch toen het ge­lukt was om ze al­le­maal te be­vrij­den”, vult ma­ma Lies­bet aan.

De dui­kers aan de Put van Eke­ren heb­ben stuk voor stuk hun hart ver­lo­ren aan hun on­der­wa­ter­avon­tu­ren. Na Thai­land lijkt het als­of de he­le we­reld de dui­kers als hel­den in het hart heeft ge­slo­ten. “Ie­der­een is plots nieuws­gie­rig naar wat dui­kers al­le­maal uit­spo­ken on­der wa­ter”, merk­te ook Ivan Ceup­pens

(64). “De men­sen heb­ben even hard voor de dui­kers in Thai­land ge­sup­por­terd als voor de Ro­de Dui­vels, zo lijkt het soms. Ze heb­ben het ge­volgd als een span­nen­de soap. Zelf ben ik maar een ge­wo­ne dui­ker, zo­als de mees­te an­de­ren hier. Ik zou zo’n red­dings­ac­tie niet tot een goed ein­de kun­nen bren­gen.”

Die­ter Ver­doodt Ant­werp­se dui­ker

‘‘De dui­kers die met ge­vaar voor ei­gen le­ven in de grot zijn ge­gaan, zijn stuk voor stuk hel­den.’’

Het was dan ook niet niets, daar in Thai­land: een jeugd­voet­bal­ploeg zat acht­tien da­gen lang vast in een grot­ten­com­plex van 3,2 ki­lo­me­ter diep na­dat ze in­ge­slo­ten was ge­raakt na he­vi­ge re­gen­bui­en.

“Dat er dui­kers met ge­vaar voor ei­gen le­ven in die grot zijn ge­gaan om die kin­de­ren en hun trai­ner te red­den, dat is uit­zon­der­lijk. Het zijn stuk voor stuk hel­den. We la­zen dat de stro­ming zo sterk was dat ze hun duik­bril dreig­den te ver­lie­zen. En dan moet je nog eens ver­zwak­te kin­de­ren mee­ne­men die niet eens kun­nen zwem­men. Heel straf”, vindt Die­ter Ver­doodt (32) uit Ant­wer­pen.

“Het is vol­gens mij de spec­ta­cu­lair­ste red­dings­ope­ra­tie uit de ge­schie­de­nis. Toch ze­ker de red­ding die we­reld­wijd het meest ge­volgd is. En dan wor­den ze nog eens al­le twaalf ge­red ook, hoe­wel het zeer ge­vaar­lijk was. Denk maar aan de er­va­ren dui­ker die ver­dron­ken is tij­dens de voor­be­rei­din­gen voor de red­ding”, vult duik­part­ner Hans Pin­son (47) uit Boom aan.

Vlie­gen door de grot­ten van Han

De Eker­se Put­ten – er is een klei­ne put van 12 me­ter diep en een gro­te van 20 me­ter – na­bij de Noor­der­laan zijn de be­kend­ste dui­kers­plek in het Ant­werp­se. On­tel­ba­re dui­kers heb­ben er hun eer­ste stap­jes ge­zet. Maar ook er­va­ren dui­kers ko­men er soms trai­nen, om­dat de om­stan­dig­he­den er ide­aal zijn.

Zo ook de er­va­ren grot­dui­ker Ben Van As­selt (37) uit Mort­sel. Het zijn men­sen zo­als hij die in Thai­land met ge­vaar voor ei­gen le­ven door de ge­vaar­lij­ke grot­ten moesten krui­pen. “Of ik zelf ooit al men­sen heb ge­red? Neen. Ik heb wel­eens mee ge­zocht naar ver­mis­te dui­kers op de Oos­ter­schel­de om­dat ik toe­val­lig daar was, maar die men­sen zijn toen niet op tijd ge­von­den. Als ik puur hy­po­the­tisch de vraag zou krij­gen om te hel­pen bij een soort­ge­lij­ke ramp hier in de buurt? Als men­sen echt in nood zijn en ik kan hel­pen, dan denk ik wel dat ik dat doe. Maar dat is mak­ke­lijk ge­zegd op dit mo­ment. Je moet het op dat mo­ment ook écht doen. Ik ben zelf een va­der en ik heb me­zelf be­loofd om nooit over de grens te gaan ...”

Ben be­hoort tot het klei­ne hon­derd­tal land­ge­no­ten die zich grot­dui­ker mo­gen noe­men. “Grot­dui­ken is fan­tas­tisch”, be­zingt hij zijn pas­sie. “Ie­der­een vindt de grot­ten van Han fan­tas­tisch mooi. Stel je nu eens voor dat je door die grot­ten kunt vlie­gen. En dat je zo dus op ma­gi­sche plek­ken komt on­der wa­ter, waar an­de­re men­sen niet kun­nen ge­ra­ken. Dat is grot­dui­ken.”

“Eerst fo­cus­te ik me voor­al op scheeps­wrak­ken, maar nu ben ik he­le­maal be­to­verd door de schoon­heid van eeu­wen­ou­de on­der­wa­ter­grot­ten, die vaak ook nog eens een bui­ten­ge­wo­ne na­tuur­pracht her­ber­gen. Soms zie je een poel­tje lig­gen van een paar me­ter breed en als je er­in kruipt blijk je in een grot uit te ko­men met een ka­the­draal aan ruim­te. Ge­wel­dig is dat.”

“Het na­deel is na­tuur­lijk dat er al­tijd iets bo­ven je hoofd zit en je dus niet zo­maar naar bo­ven kunt als er iets scheelt. Daar hou­den we re­ke­ning mee bij al­les wat we doen. Er is geen on­der­wa­ter­po­li­tie, maar je moet het doen voor je ei­gen vei­lig­heid. Een spe­ci­fie­ke op­lei­ding en veel trai­nen zijn nood­za­ke­lijk. Zo dui­ken we al­tijd met ons drie­ën. En we ge­brui­ken op de heen­weg al­tijd maar een der­de van twee der­den van ons adem­gas. Als dat in­ge­wik­keld klinkt: als we dus pak­weg 210 bar bij ons heb­ben, dan ge­brui­ken we maar on­ge­veer 45 bar en daar­na ke­ren we te­rug, zo­dat we al­tijd ge­noeg bij heb­ben voor on­ver­wach­te si­tu­a­ties en om on­ze bud­dy’s te hel­pen.”

“In grot­ten han­gen ook lij­nen die we als dui­ker kun­nen vol­gen. Die heb­ben ze in Thai­land ook aan­ge­legd. Op split­sin­gen in de grot han­gen we dan kunst­stof mar­ke­rin­gen

met on-

Hans Pin­son Dui­ker uit Boom

‘‘Je kunt tij­dens het dui­ken be­ter con­ser­va­tie­ver den­ken in plaats van net iets te ver te gaan.’’

ze ini­ti­a­len op, coo­kies ge­naamd, zo­dat we al­tijd we­ten van waar we ko­men en waar de dichtst­bij­zijn­de uit­gang is. Je wilt de weg niet ver­lie­zen in zo’n grot­ten­stel­sel.”

Pik­don­ker

On­der­wa­ter­grot­ten zijn per de­fi­ni­tie ook don­ker. Pik­don­ker zelfs. “Als je eens wilt er­va­ren wat to­ta­le duis­ter­nis is, dan moet je je lamp uit­doen in een on­der­wa­ter­grot. Daar­om zijn goe­de lam­pen voor grot­dui­kers heel be­lang­rijk. We heb­ben al­tijd twee re­ser­ve­lam­pen bij. Als ik hoor dat ze in Thai­land door een soort mod­der­stroom moesten dui­ken, dan weet je dat dat niet evi­dent is. Al ge­ven zul­ke lam­pen dan nog al­tijd een soort schijn­sel waar­door je ten­min­ste íéts ziet. Som­mi­ge men­sen wor­den al claus­tro­fo­bisch van de ge­dach­te al­leen al. Als grot­dui­ker mag je dat dus niet zijn.”

“Ik vind het voor­al knap van die kin­de­ren dat ze in die grot­ten heb­ben dur­ven te dui­ken. Dui­kers zijn op­ge­leid om niet te snel te pa­ni­ke­ren, maar die kin­de­ren niet. Ze moesten on­der an­de­re door een si­fon­vor­mi­ge lus die min­der dan een hal­ve me­ter breed was. Daar­voor moesten ze hun duik­vest en duik­fles­sen uit­doen. Ze moesten die dan voor zich hou­den om er­door te kun­nen. On­voor­stel­baar”, zegt de man die als or­tho­pe­da­goog in een in­stel­ling werkt.

Waag­hal­ze­rij

De ex­tre­me duik­ex­pe­di­ties van Ant­wer­pe­naar Marc Slus­z­ny zijn de voor­bije ja­ren ook ge­volgd door zo­wat el­ke dui­ker. En ze­ker ook het nieuws dat hij sinds 28 ju­ni ver­mist is na­dat hij op een uit­zon­der­lij­ke diep­te van 125 me­ter in een on­der­wa­ter­grot was gaan dui­ken in de buurt van het Fran­se Per­pig­nan. Bij de zoek­ac­tie kwam dan ook nog eens een col­le­ga om. “Ik zou zo’n ex­tre­me ex­pe­di­tie nooit doen. No fuc­king way”, zegt Ben eer­lijk. “Die­per dan der­tig me­ter ga ik zel­den. Naar 125 me­ter gaan is cra­zy.”

De an­de­re dui­kers aan de Put van Eke­ren kun­nen hun dub­bel ge­voel ook niet weg­ste­ken als ze over de ver­mis­sing van Slus­z­ny pra­ten. “Je wenst dit nie­mand toe. We wil­len ook niet on­res­pect­vol klin­ken, want dit is heel erg voor ie­der­een die hem goed ken­de. Maar dui­ken staat voor ons ge­lijk met het zo veel mo­ge­lijk uit­slui­ten van al­le mo­ge­lij­ke ri­si­co’s. Waag­hal­ze­rij hoort er voor ons niet bij. Voor ie­der­een ligt die grens an­ders. Maar als je er voor kiest om de grens op te zoe­ken, dan weet je dat het vroeg of laat kan mis­gaan...”

Fiets ook ge­vaar­lijk

Don­der­dag raak­te dan nog be­kend dat er een dag eer­der een 63-ja­ri­ge dui­ker om­ge­ko­men was in het Zil­ver­meer in Mol, ver­moe­de­lijk na­dat hij een hart­aan­val had ge­kre­gen. “Mijn vrouw is drie jaar ge­le­den in Kre­ta ook eens on­wel ge­wor­den na het dui­ken”, zegt Hans Pin­son. “Ze had mar­mer­te­ke­nin­gen op haar buik, een te­ken dat er stik­stof in het spier­weef­sel te­recht was ge­ko­men door PFO, een de­fect in de wand tus­sen de hart­ka­mers waar dui­kers al eens ne­ga­tie­ve ge­vol­gen van kun­nen on­der­vin­den. Het was niet le­vens­be­drei­gend, maar deed wel veel pijn. Ik heb er van ge­leerd dat je nooit op al­les vat hebt. En dat je dus maar be­ter con­ser­va­tie­ver kunt den­ken in plaats van net iets te ver te gaan.” “Je kunt ook ver­on­ge­luk­ken op de fiets. Ik word jaar­lijks me­disch ge­keurd en ga er­van uit dat het dan vei­lig is om te dui­ken. De­ze sport is niet ge­vaar­lij­ker dan iets an­ders, je moet al­leen goed op­let­ten. Net zo­als op de fiets”, zegt Ivan Ceup­pens nog.

Los van al­le aan­dacht van de voor­bije we­ken blijft dui­ken voor de be­oe­fe­naars in de eer­ste plaats een fan­tas­ti­sche sport en hob­by. “Za­lig vis­sen kij­ken en ont­span­nen in het wa­ter, het voelt als een droom”, glun­dert de 13-ja­ri­ge To­be, die zijn moe­der over­tuig­de om mee een op­lei­ding te vol­gen, zo­dat ze sa­men kon­den dui­ken.

Zijn va­der Luc kijkt trots toe. “Ik ben ja­ren naar het voet­bal ge­weest en dan gin­gen zij al­tijd mee. Nu is het mijn beurt om hen te vol­gen bij het dui­ken. Zelf kan ik niet zwem­men, dus blijf ik aan de kant. Wie weet zorgt die ex­tra aan­dacht voor dui­ken er­voor dat nog meer men­sen de stap dur­ven zet­ten. Als ik de ver­ha­len van mijn vrouw en zoon hoor, dan lijkt het al­les­zins de moei­te.”

Ben Van As­selt

Dui­ker uit Mort­sel ‘‘Dui­kers zijn op­ge­leid om niet te snel te pa­ni­ke­ren, maar die Thai­se kin­de­ren niet.’’

FO­TO JAN VAN DER PER­RE FO­TO'S DENISS @EUROPECAVEDIVING.COM, REU­TERS

Die­ter en Hans de­len de me­ning van zo­wat de he­le we­reld: de dui­kers die de Thai­se kin­de­ren red­den zijn hel­den. Dui­kers in de hoofd­rol: Marc Slus­z­ny en een van de Thai­se hel­den.

Er­va­ren grot­dui­ker Ben: “Zeg­gen dat je in een soort­ge­lij­ke si­tu­a­tie ook zou hel­pen is na­tuur­lijk mak­ke­lijk.”

Luc ziet hoe zijn vrouw Lies­bet en zoon To­be ge­nie­ten van het dui­ken. “Wie weet zorgt die ex­tra aan­dacht voor de sport er­voor dat nog meer men­sen de stap dur­ven zet­ten.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.