Ghost Roc­kers, geen ‘ghost mu­si­cians’

GHOST ROC­KERS ZA 15/09 - 16/09 | DE SHOP | ANT­WER­PEN | WWW.STU­DIO 100.COM

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! - GUY VAN VLIET

Ze heb­ben drie­hon­derd op­tre­dens in de vin­gers, maar toch noe­men de Ghost Roc­kers zich­zelf geen éch­te mu­zi­kan­ten. Wis­ten zij veel dat de Ket­ne­treeks waar­voor ze in­der­tijd sol­li­ci­teer­den ook op het po­di­um zo po­pu­lair zou wor­den. “Toch spe­len wij on­ze con­cer­ten li­ve”, al­dus het vijf­tal aan de voor­avond van hun al­ler­laat­ste zaal­con­cer­ten, dit week­end in De Shop. De vijf Ghost Roc­kers zit­ten er ont­span­nen bij tij­dens de vo­ca­le re­pe­ti­tie die we vol­gen. Ze ne­men hun num­mers door ter­wijl Ju­an hen be­ge­leidt op gi­taar. In fe­bru­a­ri 2015, toen de po­pu­lai­re Ket­ne­treeks voor het eerst een ver­leng­stuk op het po­di­um kreeg met een reeks uit­ver­koch­te con­cer­ten in de Ant­werp­se club Petrol, ging het er min­der re­laxed aan toe.

“Er ont­stond een storm­loop op tic­kets, en plots kre­gen we een groot in­ter­view in de Ga­zet! We wa­ren bloed­ner­veus. Nu, drie­hon­derd con­cer­ten la­ter, heeft de stress van toen plaats­ge­maakt voor een re­laxed ge­voel”, blikt Ma­rie Ver­hulst te­rug. De mees­te Ghost Roc­kers had­den vóór de se­rie nog nooit een in­stru­ment in han­den ge­had. “Toen we au­di­tie de­den, was er nog geen spra­ke van een po­di­um­band. Al werd ons wel ge­vraagd of we een in­stru­ment be­speel­den. Ik zei dus nee”, ver­volgt bas­sis­te Ma­rie. “Van­daag kan ik nog steeds al­léén de lied­jes van Ghost Roc­kers spe­len. Ik kan geen no­ten le­zen op mijn bas. Ie­mand speelt voor en ik speel na. Zo leer ik de lied­jes.”

Ju­an was de eni­ge met mu­zi­ka­le er­va­ring. “Op de kunst­hu­ma­ni­o­ra haal­de ik mijn di­plo­ma klas­sie­ke gi­taar. Een elek­tri­sche gi­taar was wel nieuw voor mij.”

Toch gaan de vijf Ghost Roc­kers er prat op dat ze hun con­cer­ten li­ve spe­len. “We spe­len al­les zelf, maar er loopt wel een zo­ge­naam­de click­track (die het tem­po aan­geeft, red.) mee”, legt Ju­an uit. “We moe­ten de sound van Ghost Roc­kers vol­waar­dig bren­gen. Voor som­mi­ge num­mers ge­bruik­ten we bij de op­na­mes tot twaalf gi­ta­ren. Als we dat op een po­di­um her­lei­den tot een gi­taar en een bas, dan klinkt dat te dun. Er loopt dus mu­ziek mee, maar wat je op de voor­grond hoort, is wat wij li­ve spe­len. Wij moe­ten dat nog al­tijd uit­leg­gen, maar zo on­ge­woon is dat niet. Ghost Roc­kers doet wat een band als Cold­play ook doet.”

Ex­tra do­sis ste­ro­ï­den

“Net het feit dat we li­ve spe­len, maakt het zo leuk”, vult drum­mer El­in­do aan. “Al zijn we dus geen éch­te mu­zi­kan­ten. We kun­nen tij­dens een con­cert niet plots gaan freesty­len. De show ligt vast.”

Voor de an­de­re band­le­den blijkt Ju­an een rots in de bran­ding. “Hij is de bes­te mu­zi­kant. Kom ik er even niet uit? Ge­woon Ju­an bel­len. Hij kent al­le in­stru­men­ten en kan Ghost Roc­kers op zijn een­tje doen”, lacht Ma­rie.

Ju­an drukt dan ook zijn stem­pel op de laat­ste zaal­con­cer­ten. “Spe­ci­aal voor de­ze ge­le­gen­heid heeft hij zelf iets ge­schre­ven! Of mocht ik die ver­ras­sing nog niet ver­klap­pen?”, lacht zan­ge­res Tin­ne.

De band mag in­tus­sen dan wel veel ki­lo­me­ters op de tel­ler heb­ben, voor hun al­ler­laat­ste zaalop­tre­dens, dit week­end in De Shop, heb­ben ze duch­tig ge­re­pe­teerd. “We gaan voor een show met een ex­tra do­sis ste­ro­ï­den. Nor­maal spe­len we twaalf num­mers tij­dens een show, nu acht­tien. Er zijn num­mers bij die we al drie jaar niet ge­speeld heb­ben. Die moe­ten we op­nieuw in de vin­gers krij­gen. We gaan bij­voor­beeld een heel bij­zon­de­re ver­sie van Puz­zel spe­len”, licht Ju­an een tip van de slui­er. “Won­der­lij­ke We­reld zit er ook te­rug in”, weet Ma­rie. “Dat be­te­kent lek­ker roc­ken. Ik doe niets lie­ver dan als een Dura­cell-ko­nijn over het po­di­um knal­len.” De vijf jon­ge­lui, recht van school in Ghost Roc­kers ge­dropt, wer­den vol­was­sen sa­men met de in­vloed­rij­ke se­rie. “We wa­ren ver­nieu­wend. Mijn sa­lo­pet­te en muts kleur­den de mo­de. De muts hou ik als re­li­kwie, maar sa­lo­pet­tes blijf ik dra­gen, dat zit zo com­for­ta­bel.”

En toet­se­nist Wout werd de eer­ste ho­mo in een jeugd­se­rie van Stu­dio 100. “Maar hij kwam niet echt uit de kast. Hij was ge­woon ho­mo en een kreeg een vriend­je. No big deal”, al­dus Wout. “Weet je wat zo mooi was”, valt El­in­do in. “Tot diep in het ka­tho­lie­ke Vlaan­de­ren kwa­men kin­de­ren naar Wout om te zeg­gen dat ze voor hem een vriend­je wil­den zoe­ken. Als dit de jeugd van te­gen­woor­dig is, komt al­les mis­schien toch nog goed!”

FO­TO EMT

Sel­fie met het pu­bliek: “Ghost Roc­kers doet wat een band als Cold­play ook doet.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.