“Hoog in die to­ren ben ik pre­cies baas over de he­le stad”

CON­CERT ZO 23/09 OM 16.45U | ABDIJ | MOL-POSTEL | MU­SI­CA-DI­VI­NA.BE

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! - GUN­TER JA­COBS

“Ka­ra­te le­vert Elien fy­siek het gro­te voor­deel op dat ze de zwaar­te van een bei­aard kan over­win­nen.”

Som­mi­ge mu­zi­ka­le ap­pels val­len niet ver van de boom. Elien Van den Broeck (14) uit Meerhout mag zich de jong­ste aan­ge­stel­de bei­aar­dier ter we­reld noe­men. Ach­ter het in­stru­ment van de abdij van Postel treedt ze in de voet­spo­ren van haar va­der. “Maar ik luis­ter net zo goed naar hard­co­re en doe ook ka­ra­te”, lacht de jon­ge tie­ner.

Zeg­gen dat Elien Van den Broeck (14) haar on­ge­wo­ne hob­by met de pap­le­pel heeft bin­nen­ge­kre­gen, is maar een beet­je ge­lo­gen. Haar va­der – bei­aar­dier in Diest, Genk en Peer – is na­me­lijk een laat­bloei­er. “Ik ben pas acht jaar ge­le­den be­gon­nen en in 2013 af­ge­stu­deerd”, lacht Wim Van den Broeck (44). Zijn doch­ter speelt al sinds haar ne­gen­de. “Zij heeft mij tij­dens een con­cert eens be­zig ge­hoord. Toen bracht ik film­mu­ziek uit Pi­ra­tes of the Ca­rib­bean. Dat is voor haar de trig­ger ge­weest. Wat la­ter is ze les gaan vol­gen.” On­der­tus­sen voelt Elien zich thuis ach­ter een bei­aard. Mo­men­teel stu­deert ze aan het Lem­mens­in­sti­tuut in Leu­ven. “Daar zit ik in mijn eer­ste jaar mu­ziek. Na nog drie jaar hu­ma­ni­o­ra wil ik graag ver­der stu­de­ren. Want bei­aard spe­len is meer dan een hob­by”, zegt de jon­ge mu­zi­kan­te, die ook nog les volgt aan de Ko­nink­lij­ke Me­chel­se Bei­aard­school.

Aan haar proef­stuk is ze niet meer toe. Elien heeft al en­ke­le in­ter­na­ti­o­na­le wed­strij­den ge­won­nen en tot in Frankrijk en de Ver­e­nig­de Sta­ten ge­con­cer­teerd. Sinds eind maart is ze of­fi­ci­eel aan­ge­steld als bei­aar­dier van de abdij van Mol-Postel. “Dat vind ik na­tuur­lijk een he­le eer. Daar­voor heeft pa­ter Ivo eerst met mijn pa­pa ge­beld. Dat ik de jong­ste aan­ge­stel­de bei­aar­dier ter we­reld ben, geeft me wel een raar ge­voel. Ik ken er veel an­de­re, on­der meer uit Ame­ri­ka en Noor­we­gen, maar die zijn een stuk ou­der. Leef­tijd­ge­no­ten die bei­aard spe­len, ken ik niet.”

“Voor meis­jes van haar leef­tijd is dit heel uit­zon­der­lijk”, weet pa Wim. “Die aan­stel­ling in Postel brengt be­paal­de ver­plich­tin­gen met zich mee. Daar­voor moet ze een be­paald re­per­toi­re in­stu­de­ren. Dat vraagt een heel en­ga­ge­ment.”

Oe­fen­bei­aard

“Ech­te con­cer­ten mag ik in Postel niet ge­ven”, legt Elien uit. “Wel moet ik zes­tien keer per jaar een be­spe­ling ge­ven. Daar­bij mag ik zelf een re­per­toi­re kie­zen. In­stu­de­ren doe ik thuis, op een oe­fen­bei­aard; daar han­gen geen ech­te klok­ken in.”

Wat haar in een bei­aard aan­spreekt? “De klank van dat gro­te in­stru­ment. En ook hoog in een to­ren zit­ten om de bei­aard te be­spe­len, vind ik leuk. Dan voel ik me pre­cies baas over de he­le stad. Soms ben ik wel be­nieuwd voor wie ik speel, want ik zie mijn pu­bliek niet. Tij­dens con­cer­ten zit­ten men­sen op een luis­ter­plaats, ach­ter­in de abdij. Als ik dan door het raam ga han­gen en wuif, kun­nen we el­kaar zien.”

Het be­spe­len van een bei­aard is be­hoor­lijk fy­siek. Kracht­trai­ning moet ze er niet voor doen, maar ste­vi­ge vuis­ten heeft Elien wel no­dig. “Ik doe ook nog ka­ra­te, dus dat lukt wel”, zegt het meis­je la­chend, goed be­sef­fend dat die com­bi­na­tie best ver­ras­send is. “Ka­ra­te le­vert haar fy­siek het gro­te voor­deel op dat ze de zwaar­te van een bei­aard kan over­win­nen”, merkt Wim. “De bei­aard van Postel is nog vrij licht en laat zich vir­tu­oos be­spe­len. An­de­re in­stru­men­ten we­gen tot 40.000 ki­lo. Om die te be­spe­len, heb je al wel wat kracht in de ar­men no­dig.” “Elien heeft het ge­luk dat ze een goe­de coo­r­di­na­tie tus­sen vuis­ten en voe­ten heeft. De voor­bije ja­ren heeft ze haar ta­lent kun­nen aan­scher­pen. Nu speelt ze al op het ni- veau van bei­aar­diers die bij­na af­stu­de­ren. Pro­fes­si­o­neel biedt dit voor haar per­spec­tie­ven. Als uit­voe­rend mu­zi­kant kan ze in ver­schil­len­de to­rens in Bel­gië en Ne­der­land te­recht of kan ze gaan les­ge­ven”, zegt Wim, die zelf werkt als amb­te­naar op een ge­meen­te­be­stuur.

Hard­co­re

Tij­dens het con­cert in Postel spe­len va­der en doch­ter deels apart, deels vier­han­dig. “We heb­ben al meer­maals sa­men­ge­speeld, on­der meer in Ne­der­land”, zegt Wim. “Voor Mu­si­ca Di­vi­na bren­gen we een uit­ge­brei­de se­lec­tie van Ma­ri­a­lied­jes”, licht Elien toe. “Be­paal­de re­per­toi­res ben ik ge­woon, an­de­re moet ik in­oe­fe­nen. Mijn stijl is Me­chel­se ro­man­tiek; heel klas­siek werk, maar niet nood­za­ke­lijk re­li­gi­eus ge­ïn­spi­reerd.”

Zelf be­na­drukt ze het niet, maar Elien Van den Broeck is geens­zins we­reld­vreemd. Ze weet ook wie tie­ner­ido­len als Ari­a­na Gran­de of Ima­gi­ne Dra­gons zijn. “Ik luis­ter naar al­le soor­ten mu­ziek, van klas­siek tot hard­co­re”, zegt ze. Toch moet ze te­gen voor­oor­de­len op­bok­sen. “Mijn leef­tijd­ge­no­ten vin­den de bei­aard een le­lijk in­stru­ment dat heel saai klinkt. Vo­rig jaar werd ik daar­mee ge­pest. Toen moest ik wel mijn man­ne­tje staan”, be­kent ze.

Haar va­der voor­spelt dat die voor­oor­de­len wel weg­eb­ben. “De bei­aard is vo­rig jaar door Unes­co als cul­tu­reel erf­goed er­kend. Het in­stru­ment be­leeft nu al een beet­je een re­vi­val. Het spe­len van bei­aard­mu­ziek is niet al­tijd ver­bon­den aan een ker­ke­lij­ke si­tu­a­tie, maar kan ook in bel­for­ten. En het re­per­toi­re kan zich uit­strek­ken van mid­del­eeuws tot he­den­daags, van klas­siek tot toe­gan­ke­lij­ke pop. Na­tuur­lijk vind ik het leuk dat Elien dit wil doen. Zo­lang ze er ple­zier aan be­leeft, gaat het haar wel luk­ken.”

FO­TO RR FO­TO RR FO­TO JEF MATTHEE

Aan de slag als ka­ra­te­ka. Met haar pa­pa Wim, ook bei­aar­dier. Elien Van den Broeck (14): “Bei­aard spe­len is meer dan een hob­by.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.