RE­CEN­SIE

De Der­tig Te­no­ren ★★★èè LOHENGRIN ZO 14/10 - DI 23/10 | OPE­RA ANT­WER­PEN | WWW.OPERABALLET.BE

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! -

Ant­wer­pen heeft wat met Wag­ner (18131883). Tot in 1988 werd zijn Par­si­fal er zes­tig jaar lang rond de paas­tijd op­ge­voerd, ter­wijl Lohengrin zelfs ge­si­tu­eerd is in de Schel­de­stad. Toch zijn chau­vi­nis­ten er in Da­vid Al­dens ver­sie van de­ze laat­ste ope­ra aan voor de moei­te. De Ame­ri­kaan­se top­re­gis­seur si­tu­eert Lohengrin niet lan­ger in het Ant­wer­pen van de 10de eeuw, maar in een gro­te Eu­ro­pe­se stad in de ja­ren 30 en 40. Na­ti­o­na­lis­ti­sche ge­voe­lens loe­ren om de hoek bij de grij­ze mas­sa die wei­nig me­de­do­gen voelt voor de ver­oor­deel­de El­sa, die haar broer ver­moord zou heb­ben om haar ge­hei­me ge­lief­de de troon te gun­nen. De­ze rid­der in het wit kwam als uit het niets de Schel­de op­ge­va­ren met een boot­je voort­ge­trok­ken door een zwaan, ver­telt ze. Voor wie het zich af­vraagt, er vloeit geen ri­vier op het po­di­um van Ope­ra Vlaan­de­ren. Bij Al­den ver­schijnt Lohengrin als bij to­ver­slag, na pro­jec­tie van een klap­wie­ken­de zwaan. Hij mag niet ver­tel­len wie hij is of waar hij van­daan komt. Toch weet je dat hij dat zal ver­klap­pen, en dat het mooie lied­je dan wel­licht uit is.

Wag­ner staat er­om be­kend een moei­lij­ke com­po­nist te zijn. Lang van stof ook – Lohengrin duurt bij­na vijf uur – maar in han­den van Al­den ver­loopt de­ze pro­duc­tie soe­pel­tjes. Wars van al­le my­tho­lo­gie fo­cust de re­gis­seur vol­op op wat er speelt tus­sen twee kop­pels. Ener­zijds graaf Frie­d­rich von Tel­ra­mund, die lie­ver zelf op de troon had ge­ze­ten, en zijn door­trap­te vrouw Ortrud. An­der­zijds de zwaan­rid­der en El­sa, bij wie er twij­fels rij­zen om­trent haar ma­gi­sche red­der. Wag­ner helpt de re­gis­seur een hand­je met ma­gi­stra­le du­et­ten. Ja­loe­zie, twij­fel, on­macht, ook van­daag schreeu­wen ge­lief­den de­ze ge­voe­lens nog steeds uit. Al­leen jam­mer dat Bar­ba­ra Ha­ve­man (El­sa), die woens­dag de zie­ke Lie­ne Kin­ca ver­ving, de iet­wat ble­ke te­nor Zo­ran To­dor­o­vich (Lohengrin) voor zich kreeg.

Van te­no­ren ge­spro­ken, ook met je ogen dicht is Lohengrin een ma­gi­stra­le er­va­ring. De pro­duc­tie die door­spekt is met koor­scè­nes doet een be­roep op ne­gen­tien bas­sen en maar liefst 24 te­no­ren. Daar heb­ben zelfs Plá­ci­do Do­min­go, Jo­sé Car­reras en Lu­ci­a­no Pa­va­rot­ti – eer­lang de Drie Te­no­ren – niet van te­rug.

Moet er nog iets ge­zegd van de zwa­nen­vaan­dels uit het laat­ste be­drijf, die wel erg nei­gen naar de exem­pla­ren met ade­laars uit het Der­de Rijk? Of van de ver­kap­te Hit­ler­groet van de mas­sa? In me­ni­ge pro­duc­tie van Lohengrin, be­stem­peld als de fa­vo­rie­te ope­ra van de Führer, wordt er wel naar dat tijd­perk ge­re­fe­reerd. On­te­recht, bij Wag­ner tri­om­feert im­mers niet de eer­zucht, maar de lief­de, en de mu­ziek.

FO­TO ANNEMIE AUGUSTIJNS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.