25 jaar pri­ma bal­le­ri­na

GISELLE DI 16/10 - ZA 10/11 | OPE­RA GENT & ANT­WER­PEN | WWW.OPERABALLET.BE

Gazet van Antwerpen Metropool Stad - - DOEN! - ILSE DEWEVER

Met het af­scheid van Aki Sai­to, en la­ter op het sei­zoen Wim Van­les­sen, ver­liest Bal­let Vlaan­de­ren twee ico­ni­sche dan­sers. De Ja­pan­se die af­zwaait met de ti­tel­rol in Giselle geeft straks les aan de Ko­nink­lij­ke Bal­let­school. “Ik werd er met open ar­men ont­van­gen en ben blij dat ik er mijn ken­nis nu kan door­ge­ven.” 1974-1991: jeugd in Ja­pan

“Op mijn ze­ven­de ben ik be­gin­nen te dan­sen. Mijn zus deed ook bal­let en ik was voor­al ver­liefd op haar pak­jes. Zo­als me­nig meis­je, zag ik bal­let veel­eer als een hob­by, goed voor twee les­sen per week. Maar rond mijn tien­de spoor­den mijn leer­krach­ten me aan wed­strij­den te dan­sen. Zo leer­de ik me­zelf uit te da­gen. Op mijn zes­tien­de won ik een be­lang­rijk bal­let­con­cours in Ja­pan. Maar mijn ou­ders von­den dat ik al ge­noeg had ge­danst, en dat het tijd werd om me op ho­ge­re stu­dies te con­cen­tre­ren. Net toen be­gon ik er­van te dro­men om pro­fes­si­o­neel te dan­sen. Ze­ker toen ik de be­lang­rij­ke Prix de Lausan­ne won, waar een scho­ling in Eu­ro­pa aan vasthing. Mijn ou­ders hiel­den hun hart vast, maar ik wou mijn kans wa­gen. Hoe­wel ik er aan­van­ke­lijk meer voor voel­de om school te lo­pen in Pa­rijs, be­zweek ik voor het aan­bod van de Ko­nink­lij­ke Bal­let­school. Di­rec­tri­ce Ma­ri­nel­la Pa­ne­da gaf me het ge­voel dat men er goed voor mij zou zor­gen.”

1991-1994: op­lei­ding Ko­nink­lij­ke Bal­let­school

“Toen ik in Ant­wer­pen aan­kwam, sprak ik geen woord En­gels. Dat eer­ste jaar was ik voor­al nieuws­gie­rig. Al­les was nieuw, en ik leer­de Wim Van­les­sen ken­nen. Wim was een jon­gen van hier: erg ge­ta­len­teerd, niet al te groot, en met een­zelf­de ener­gie. Ei­gen­lijk zag

Ma­ri­nel­la in mij de per­fec­te dans­part­ner voor hem. Zo heb­ben Wim en ik op school al sa­men le­ren dan­sen. On­ze eer­ste ja­ren bij wat toen nog Ko­nink­lijk

Bal­let van Vlaan­de­ren heet­te, dan­sten we niet zo vaak sa­men, maar la­ter weer wel. Cho­re­o­gra­fen en het pu­bliek be­merk­ten de klik tus­sen ons. Dan­sen met Wim voelt ver­trouwd. In het bal­let zijn we sa­men ge­groeid, we spre­ken de­zelf­de dans­taal en zijn ook pri­vé goe­de maatjes. Toch bouw­den we ook los van el­kaar een car­ri­è­re uit.”

1994-2015: glo­rie­ja­ren bij Bal­let Vlaan­de­ren

“Na de Bal­let­school was het niet zo­zeer de be­doe­ling om in Ant­wer­pen te blij­ven dan­sen, maar toen­ma­lig di­rec­teur Ro­bert Den­vers bood me als tie­ner een con­tract aan dat ik niet kon wei­ge­ren: ik kon met­een bij het Bal­let be­gin­nen als halfsolist. Zo­als el­ke am­bi­ti­eu­ze dan­ser, bleef ik uit­kij­ken naar kan­sen in het bui­ten­land, maar toen Ka­thryn Ben­netts aan het roer kwam, kon zij me er van over­tui­gen in Ant­wer­pen te blij­ven als prin­ci­pal. Zij heeft me voor­al ar­tis­tiek la­ten groei­en.”

“Op ar­tis­tiek vlak koes­ter ik in Ant­wer­pen voor­al de bal­let­ten In the Midd­le So­me­what Ele­va­ted en Ar­ti­fact van Wil­li­am For­sy­the, One­gin van Jo­hn Cran­ko en Slee­ping Beau­ty van Mar­cia Hay­dée. Op per­soon­lijk vlak ben ik voor­al ge­roerd door de ma­nier waar­op ik hier zo vlug in de ar­men werd ge­slo­ten. België is, hoe klein ook, heel open­min­ded. Er kwa­men re­gel­ma­tig aan­bie­din­gen van el­ders, maar op het eind won dit ge­zel­schap al­tijd. Bal­let Vlaan­de­ren voel­de van lang­som meer als mijn thuis.”

2015-2018: een fan­tas­tisch slot­ak­koord

“In mijn car­ri­è­re heb ik wel va­ker aan stop­pen ge­dacht, maar toen ik in 2015 na een bles­su­re ge­o­pe­reerd moest wor­den, dacht ik de­fi­ni­tief een kruis te ma­ken over mijn dans­car­ri­è­re. Het was Le­na De Meer­leer, voor­ma­lig al­ge­meen di­rec­teur van Ope­ra & Bal­let Vlaan­de­ren, die me daar­van weer­hield. Stop­pen door een bles­su­re zou me een slecht ge­voel be­zor­gen, zei ze. Dat ze dat deed, vond ik on­ge­loof­lijk. Ie­der an­der zou er­van pro­fi­te­ren om me als ou­de­re dan­ser dan maar met­een aan de deur te zet­ten. Ge­luk­kig kon ik na de ope­ra­tie de draad weer op­pik­ken als dan­se­res. Ar­tis­tiek di­rec­teur Si­di Lar­bi Cher­ka­o­ui deed me het voor­stel om af te zwaai­en met de ti­tel­rol in Giselle. Als klas­siek dan­ser hou ik erg van dat bal­let, maar de Brits-Ben­gaal­se cho­re­o­graaf Akram Khan zet het in een an­der licht. Hij trans­for­meert het be­dro­gen boe­ren­meis­je in een on­af­han­ke­lij­ke ar­beid­ster in een kle­ding­fa­briek in Bang­la­desh. Nu ben ik blij dat Si­di Lar­bi me voor de­ze pro­duc­tie heeft la­ten zwich­ten. Al­le tools die ik als klas­siek dan­se­res op­ge­bouwd heb kan ik er­in ten­toon­sprei­den en ook men­taal kan ik diep gaan. Hoe­veel ik er ook voor heb moe­ten op­ge­ven, gro­te bal­let­ten heb­ben me veel bij­ge­bracht over het le­ven. In dans er­vaar je op twee uur een heel le­ven.”

Na 2018: dank­baar als le­ra­res

Net zo­als dan­sen toe­val­lig op mijn pad is ge­ko­men, was dat ook met les­ge­ven zo. Men gaf me in Ant­wer­pen ook op dat vlak kan­sen, ter­wijl stil­aan tot me door­drong dat do­ce­ren me wel lag. En dus ga ik straks les­ge­ven aan de Ko­nink­lij­ke Bal­let­school. Ik werd er met open ar­men ont­van­gen, en ben blij dat ik mijn ken­nis nu kan door­ge­ven. Waar ik bui­ten dan­sen nog van houd? Kle­ren! Kle­ren heb­ben me ver­leid om bal­let te dan­sen, en zo nu en dan vind ik de tijd mijn ei­gen out­fits te naai­en.”

“Er kwa­men re­gel­ma­tig aan­bie­din­gen van el­ders, maar op het eind won dit ge­zel­schap al­tijd. Bal­let Vlaan­de­ren voel­de steeds meer als thuis.”

FO­TO KLAARTJE LAMBRECHTS

Aki Sai­to zwaait na 25 jaar af als prin­ci­pal van Bal­let Vlaan­de­ren.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.