“Mijn do­cu over Ant­werp is er niet al­leen voor sup­por­ters”

Re­gis­seur Luk Wyns mikt met bios­coop­do­cu­men­tai­re ‘Ta­ke Us Ho­me’ over laat­ste twee be­wo­gen sei­zoe­nen van R. Ant­werp FC niet al­leen op sup­por­ters

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - VOORZIJDE PAGINA - PATRICK VIN­CENT

Sa­men met Bob De­jongh en Tim Sle­gers re­gis­seer­de Luk Wyns Ta­ke Us Ho­me, een zin­de­ren­de bios­coop-do­cu­men­tai­re over de laat­ste twee sei­zoe­nen van Roy­al Ant­werp FC in de ver­geet­put van het Bel­gisch voet­bal. Groei­en­de hoop, die­pe el­len­de, to­ta­le an­ar­chie én on­ver­wach­te eu­fo­rie, het werd een rol­ler­coas­ter van emo­ties. Er is een beeld uit Ta­ke Us Ho­me dat al da­gen op ons net­vlies staat ge­brand. In de kleed­ka­mer na de ge­won­nen play-off­match op 11 maart in Roe­se­la­re, waar Ant­werp de ti­tel in 1B bin­nen­haal­de, staat Wil­li­am Owu­su bo­ven­op een ta­fel. De min­za­me Gha­ne­se spits staat niet te dan­sen of te brul­len. Nee, ter­wijl over­al rond hem het pan­de­mo­ni­um heerst, legt Owu­su plicht­be­wust de pa­ne­len die re­ser­ve­kee­per An­to­nio Je­zina eer­der in to­ta­le eu­fo­rie uit het pla­fond had ge­sla­gen, te­rug op hun plaats.

Het zijn de­tails als de­ze die de film bo­ven de ge­mid­del­de voet­bal­do­cu­men­tai­re op­til­len. Wyns en zijn crew kre­gen van de club toe­gang tot plek­ken waar de sup­por­ters nooit kun­nen ko­men. “Toen Ge­of­fry Hai­re­mans in de laat­ste mi­nu­ten van de laat­ste com­pe­ti­tie­wed­strijd van vo­rig sei­zoen te­gen Lom­mel de be­slis­sen­de pe­nal­ty scoor­de, wist ik: dit is een film waard”, ver­telt Luk Wyns. “En kor­te tijd la­ter kreeg ik een mail van Vrt­re­gis­seur Bob De­jongh. Hij schreef: ‘Ik ben al ja­ren­lang sup­por­ter van Ant­werp en ik zou een re­por­ta­ge wil­len ma­ken over dit on­waar­schijn­lij­ke sei­zoen’. We zijn sa­men in zee ge­gaan. Ah ja, Bob is én een die­hard Ant­werp­fan én een pro­fes­si­o­nal ge­spe­ci­a­li­seerd in non­fic­tie. Hij kon mij, een fic­tie­ma­ker, per­fect in­wij­den in de kunst van de do­cu­men­tai­re. In zijn vrije tijd heeft hij het ver­haal ge­struc­tu­reerd en ik heb mijn fic­tie-er­va­ring ge­bruikt om er emo­tie aan toe te voe­gen. En ja, we had­den er een ge­wo­ne tvdo­cu­men­tai­re van kun­nen ma­ken, maar het ver­haal van de laat­ste twee jaar was zó sterk en in­druk­wek­kend: op­komst, on­der­gang en on­ver­wacht re­veil na een waan­zin­ni­ge twist. Je had het niet zelf kun­nen ver­zin­nen. En ja, het ge­voel van ver­los­sing na meer dan tien jaar in eer­ste klas­se gaf de door­slag. Dit was té groot en té mooi om te be­per­ken tot een do­cu­men­tai­re van 25 mi­nuut­jes op tv.”

De voor­bije ja­ren was je al­om­te­gen­woor­dig op Ant­werp. Ben je al van kinds af aan fan van de club?

Nee, ik wist wel van het be­staan van Ant­werp af, maar mijn ou­ders wa­ren geen sup­por­ters. Ik heb het dus niet van thuis mee­ge­kre­gen. Voor mij is het pas be­gon­nen toen ik aan het eind van de ja­ren ze­ven­tig op de Stu­dio Her­man Teir­lin­ck kwam en vrien­den me mee­na­men naar de Bo­suil. Maar na mijn stu­dies kon ik bij­na nooit meer gaan kij­ken. Als ac­teur stond ik vrij­dag, za­ter­dag en zon­dag op de plan­ken, eerst in the­a­ter­stuk­ken, la­ter met mijn so­lo­voor­stel­lin­gen. Pas toen ik daar­mee op­ge­hou­den ben, ging ik nog eens kij­ken. Ant­werp speel­de al een tijd in twee­de klas­se. Er za­ten 3.000 of 4.000 fans, die er on­danks het be­lab­ber­de voet­bal toch ge­wel­dig voor aan het gaan wa­ren. Dat was on­ge­zien én aan­ste­ke­lijk. Ik be­gon steeds meer te gaan en de laat­ste drie jaar heb ik zo goed als al­le mat­chen ge­zien, uit en thuis. En zo raak­te ik via een van mijn toen­ma­li­ge sta­gi­airs Tim ‘Pen­nie’ Sle­gers, die nu voor mij werkt maar toen zijn eind­werk over Ant­werp maak­te, be­trok­ken bij RAFC.TV, het on­li­ne­ka­naal van de club. Twee jaar heb­ben we dat ge­daan. Op vrij­wil­li­gers­ba­sis. Een deel van dat werk was de ba­sis voor de film.

Waar­om heb je dat gra­tis ge­daan?

Om­dat ik het ge­voel had dat ik te­rug thuis­kwam. Ik was ge­luk­kig, om­ringd door 15.000 men­sen die pre­cies het­zelf­de wil­len. Vrien­den. De goe­de men­sen die al ja­ren de film­pjes voor RAFC.TV maak­ten, za­gen dat hun werk nu be­ter ge­mon­teerd

en ver­zorgd werd. Ik moest mijn per­so- neel daar­voor vrij­ma­ken. Dat werk heeft me dus veel geld ge­kost, maar daar wil­de ik niet te lang bij stil­staan. Noem het een soort spon­so­ring.

On­der­tus­sen is RAFC.TV over­ge­no- men door de men­sen van Ghe­lam­co Me­dia van de nieu­we Ant­werp­baas Paul Ghey­sens. In hoe­ver­re heeft de club nog mee­ge­werkt aan jul­lie film?

Ze heeft er­voor ge­zorgd dat we de no­di- ge fa­ci­li­tei­ten kre­gen en dat de spe­lers en de staf mee­werk­ten. Ant­werp zorgt er ook mee voor dat de kam­pi­oe­nen­ploeg op de pre­mi­è­re van 5 ok­to­ber zal zijn, ook de ve­le spe­lers die on­der­tus­sen ver­trok­ken zijn. Ik ben be­nieuwd. Het wordt een heu­se re­ü­nie. Ik be­grijp dat de nieu­we ba­zen nu op een an­der ni­veau den­ken, maar de gas­ten die in maart de ti­tel in 1B heb­ben ver­o­verd, zul­len in on­ze har­ten toch al­tijd hel­den blij­ven.

Wie hoop je met de film te be­rei­ken? Is het doel­pu­bliek van Ta­ke Us Ho­me niet te klein?

Wat zeg jíj nu? Ik weet ook wel dat ze in West-vlaan­de­ren niet op de film zit­ten te wach­ten. De film komt dan ook al­leen in Ki­ne­po­lis Ant­wer­pen uit. Maar het le­gi­oen is véél gro­ter dan de 15.000 die nu geen thuis­wed­strijd wil­len mis­sen. Ze heb­ben daar eens on­der­zoek naar ge­daan. Als je men­sen ge­woon vraagt voor wel­ke ploeg ze sup­por­te­ren, los van het feit of ze ooit wil­len gaan kij­ken of niet, zeg­gen er 250.000 ‘Ant­werp’. Die gaan wel­licht niet al­le­maal naar de ci­ne­ma ko­men, maar dat is ons po­ten­ti­eel pu­bliek. En Ant­werp is een enor­me hy­pe aan het wor­den. Ik merk dat over­al. Jon­ge meis­jes die niks van voet­bal ken­nen toe­te­ren op Fa­ce­book hoe­veel ze van Ant­werp hou­den. Al heel mijn pro­fes­si­o­ne­le le­ven word ik op straat her­kend en aan­ge­klampt – men­sen ken­nen me van Langs de

Ka­de, de Fa­mi­lie Bac­kel­jau, Ma­troesj­ka’s of Cri­mi Clowns – maar nog nooit ge­beur­de dat zo dik­wijls als sinds de pro­mo­tie van Ant­werp. In stad en pro­vin­cie word ik nu veel meer ge­as­so­ci­eerd met Ant­werp dan met al mijn vroe­ge­re per­so­na­ges. Ik voel een enor­me dank­baar­heid en har­te­lijk­heid. Men­sen ko­men me spon­taan om­ar­men. En on­ze film gaat de hy­pe nog aan­wak­ke­ren. Men­sen die nu al­leen op tv kun­nen kij­ken om­dat het sta­di­on al­tijd uit­ver­kocht is, gaan ont­dek­ken wat voor fan­tas­ti­sche er­va­ring het te­gen­woor­dig is om een match bij te wo­nen op de Bo­suil. Wat een emo­ti­o­ne­le rol­ler­coas­ter. Je voelt er din­gen die je ner­gens an­ders mee­maakt. Trou­wens, ook niet-sup­por­ters die de film al ge­zien heb­ben, voe­len die span­ning en die emo­tie. Ach­ter­af zei er ie­mand: ‘Ik be­grijp niet waar­om ik ont­roerd ben, maar ik ben het wel’. Als je van sport en emo­ties houdt, ook los van Ant­werp, zul je ook van de­ze film hou­den.

Wat is jouw fa­vo­rie­te mo­ment in de film?

Er is één mo­ment dat ik nooit meer ver­geet. Het mo­ment in de laat­ste com­pe­ti­tie­match van vo­rig sei­zoen wan­neer tien mi­nu­ten voor tijd het nieuws door­dringt dat Roe­se­la­re ge­scoord heeft op Lier­se en Ant­werp plots tóch nog een on­ver­hoop­te kans maakt op de fi­na­le als het nog een goal maakt te­gen Lom­mel. Wat er toen op de Bo­suil ge­beur­de, was on­be­schrijf­lijk. Die mas­sa die als uit één keel de spe­lers voor­uit be­gon te brul­len. El­ke keer dat ik die scè­ne te­rug­zie, krijg ik kip­pen­vel. Je moet we­ten dat ik die avond zelf al voor me­zelf had uit­ge­maakt om met de taxi naar huis te gaan. Ik dacht dat het weer niks zou wor­den. Al­le pin­tjes die ze me van over­al op de ere­tri­bu­ne aan­reik­ten, had ik aan­ge­no­men. Ik had toen maar één doel: me­zelf be­zui­pen, mijn ver­driet ver­drin­ken en dan in mijn bed krui­pen, want we zou­den het toch niet ha­len. En toen kwam de pe­nal­ty van Ge­of­fry Hai­re­mans.

Hai­re­mans is, naast Wim De Dec­ker, de held van de film. Hij staat ook op de af­fi­che. Is hij je fa­vo­rie­te spe­ler?

Ja, en om ver­schil­len­de re­de­nen. Hij is op­ge­groeid in de scha­duw van de Bo­suil, is een jeugd­spe­ler van de club en nu zet hij de lij­nen uit in eer­ste klas­se. Ge­of­fry heeft de droom van el­ke jon­ge voet­bal­ler uit de stad waar­ge­maakt. En mis­schien heb ik wel een klei­ne bij­dra­ge ge­le­verd aan zijn ont­bol­ste­ring.

Hoe­zo?

In het be­gin van dit jaar draai­den we een film­pje met Ge­of­fry voor een an­ti­drugs­cam­pag­ne van de club. ‘Ik ben ver­slaafd aan voet­bal’, heet­te die. In die pe­ri­o­de was Hai­re­mans een bee­tje droef en bit­ter. Door de komst van Fa­ris Ha­roun tij­dens de win­ter­stop was hij zijn ba­sis­plaats kwijt­ge­raakt. Maar toen dat film­pje on­li­ne kwam, werd het met­een gre­tig ge­deeld. Hon­derd­dui­zen­den li­kes. En ie­der­een sprak over Ge­of­fry. Dat deed hem deugd. In de laat­ste match van het sei­zoen te­gen Lom­mel was Ha­roun ge­bles­seerd en mocht Hai­re­mans nog eens star­ten. Het was on­ge­loof­lijk. Hij heerste als een ech­te Ke­vin De Bruy­ne. Over­zicht, door­zicht, ge­ni­a­le pas­ses. Plots was hij de gro­te lei­der. En op een van de be­lang­rijk­ste mo­men­ten in de ge­schie­de­nis van de club eis­te hij de bal op voor die his­to­ri­sche pe­nal­ty en schoot hem ook nog eens prach­tig bin­nen. Na de match zat ik nog na te ge­nie­ten op de tri­bu­ne. Hij zag me zit­ten en gaf me een knuf­fel tus­sen de tra­lies door. Ik zei hem, half om te la­chen: ‘Ik ver­tel aan al mijn vrien­den dat het door mijn film­pje komt dat jij zo’n ge­daan­te­wis­se­ling hebt on­der­gaan’. En hij zei, ver­ras­send: ‘Ik zal u eens iets ver­tel­len: dat ís ook zo’. Al die po­si­tie­ve re­ac­ties op dat film­pje had­den iets te­weeg­ge­bracht in zijn her­se­nen. Ze had­den hem ster­ker en zelf­be­wus­ter ge­maakt en dat zie je ook op het veld. In eer­ste klas­se heeft hij sinds­dien el­ke se­con­de tus­sen de lij­nen ge­staan.

Zo­als el­ke goe­de film heeft ook

Ta­ke Us Ho­me een an­ti­held, in dit ge­val Jo­hn Bi­co. Maar waar­om komt hij, in te­gen­stel­ling tot de an­de­re ont­sla­gen trai­ners Da­vid Ge­vaert en Fred Van­der­biest, niet zelf aan het woord?

Hij was moei­lijk te be­na­de­ren. Maar de op­stand te­gen hem op de tri­bu­ne ver­geet ik nooit meer. Zelfs op de ere­tri­bu­ne. Ik zat vijf stoe­len van hem ver­wij­derd tij­dens zijn laat­ste thuis­wed­strijd te­gen Cer­cle Brug­ge en de ra­zen­de vips ston­den naast mij te tie­ren. Ik dacht: ‘dit wordt knok­ken’. Ge­luk­kig hield Bi­co zelf zich rus­tig. Be­ge­leid door de ste­wards is hij toch vei­lig kun­nen ver­trek­ken.

Je hebt de film uit­voe­rig ge­test bij een paar tien­tal­len sup­por­ters. Waar­om heb je dat ge­daan?

Hun oor­deel was zeer be­lang­rijk. Ik wil­de er ze­ker van zijn dat de film het DNA van Ant­werp voor de vol­le 100% weer­gaf, dat het ge­voel juist zat en dat we het ver­haal ver­tel­den zo­als zij het zelf heb­ben mee­ge­maakt. Ze heb­ben ons nut­ti­ge tips kun­nen ge­ven over klei­ne aan­pas­sin­gen hier en daar en we heb­ben daar re­ke­ning mee ge­hou­den. Het was wel ont­roe­rend om al die stoe­re man­nen sa­men te zien we­nen tij­dens die test­vi­sies. Ze ver­tel­den me ach­ter­af dat ze niet ver­wacht had­den dat ie­mand in een film kon weer­ge­ven wat zij toen voel­den. Ze had­den ook al­le­maal een soort gek­ke her­be­le­ving, als­of ze het voor een twee­de keer li­ve mee­maak­ten. Ze wísten dat Ku­dim­ba­na te­gen Lier­se een bal tus­sen zijn be­nen zou la­ten glip­pen, maar ze wa­ren weer ont­goo­cheld. Ze wísten dat die pe­nal­ty er zou in­gaan, maar ze juich­ten mee als­of het pas ge­beurd was. Toen pas be­sef­te ik dat ik voor veel van die man­nen dé top­mo­men­ten uit hun le­ven in beeld had ge­bracht.

LUK WYNS Re­gis­seur ‘Ta­ke Us Ho­me’ “Als je men­sen ge­woon vraagt voor wel­ke ploeg ze sup­por­te­ren, los van het feit of ze ooit wil­len gaan kij­ken of niet, zeg­gen er 250.000 ‘Ant­werp’. Die gaan wel­licht niet al­le­maal naar de ci­ne­ma ko­men, maar dat is ons po­ten­ti­eel pu­bliek.”

FOTO'S BELGAPLUS, DBA, PATRICK HATTORI

FOTO RR

Luk Wyns met de kam­pi­oe­nen­be­ker.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.