Leidt Vin­cent Kom­pa­ny, voor­beeld voor de gou­den ge­ne­ra­tie, ons naar brons?

Vin­cent Kom­pa­ny: am­per 32 en toch ‘va­der van een ge­ne­ra­tie’

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - Voorzijde Pagina - KOEN VAN UYTVANGE

Ro­ber­to Mar­ti­nez, Re­né Van­de­rey­c­ken, Marc Wilmots, ja zelfs ‘mis­ter 90 pro­cent’ Ge­or­ges Leek­ens: al­len go­ten ze mee aan de grond­plaat waar de bes­te ge­ne­ra­tie Ro­de Dui­vels óóit op ge­bouwd werd. Maar de gees­te­lij­ke va­der van dit suc­ces is wat ons be­treft Vin­cent Kom­pa­ny, de an­cien van de­ze ge­ne­ra­tie. “Het ont­brak de na­ti­o­na­le ploeg vroe­ger aan voor­beel­den zo­als Kom­pa­ny.”

Het is bon ton om Vin­cent Kom­pa­ny af te zei­ken. Bel­gi­sche jour­na­lis­ten voe­len zich stief­moe­der­lijk be­han­deld, om­dat in­ter­views van The Prin­ce met Bel­gi­sche me­dia nog schaar­ser zijn dan drift­bui­en van ‘goeie peer’ Ro­ber­to Mar­ti­nez. En ploeg­maats von­den ze­ker vroe­ger de so­ci­aal be­wo­gen kijk van Kom­pa­ny op de we­reld pseu­do-in­tel­lec­tu­e­le ‘aan­dachts­zoe­ke­rij’. Maar als we eer­lijk zijn, is de Brus­se­laar ge­woon een heel straf­fe gast. En in on­ze ogen de gees­te­lij­ke va­der van de­ze ge­ne­ra­tie.

Kom­pa­ny de­bu­teer­de voor de Ro­de Dui­vels in 2004 als 17-ja­ri­ge. Hij was toen twee da­gen jon­ger dan Eden Ha­zard was in zijn eer­ste in­ter­land. Ha­zard is ech­ter een aan­val­ler, die zijn mak­ke­lij­ker te bren­gen. In mo­der­ne tij­den is Antho­ny Van­den Bor­re de eni­ge ver­de­di­ger die jon­ger was dan Kom­pa­ny om ons land te ver­te­gen­woor­di­gen. Het was de tijd van Geert De Vlie­ger in doel, van de (toch niet zo) gou­den drie­hoek Son­ck - Mpen­za - Buf­fel, van spe­lers die in het bui­ten­land niet eens al­tijd speel­den en al ze­ker niet tot de ab­so­lu­te top be­hoor­den. Kom­pa­ny maak­te in­druk, maar wek­te ook er­ger­nis. Zijn hor­lo­ge liet het wel­eens af­we­ten - “En al­tijd heeft hij een uit­leg als hij te laat is”, hoor­den we Lu­kaku zeg­gen - en ver­de­di­gend is hij soms over­moe­dig. Zes jaar la­ter, op zijn 23e, draagt hij al de aan­voer­ders­band in een elf­tal dat de blauw­druk van de hui­di­ge na­ti­o­na­le ploeg is. Nog eens twee jaar la­ter pakt hij zijn eer­ste van drie ti­tels in de Pre­mier Le­a­gue. Als eer­ste Belg ooit. Voor Ha­zard, voor Cour­tois en voor De Bruy­ne.

“Als ik niet bij de Ro­de Dui­vels speel­de, had ik van Vin­cent Kom­pa­ny wel een trui­tje ge­had”, ver­tel­de re­cord­in­ter­na­ti­o­nal Jan Ver­tong­hen ons het voor­bije jaar. “Hij heeft een heel be­lang­rij­ke rol ge­speeld in de op­komst van de­ze ge­ne­ra­tie. Hij heeft de klik ge­maakt van re­bel­se jon­gen bij Ham­burg naar een on­ge­loof­lij­ke prof. Toen hij bij Man Ci­ty ging spe­len, was het ge­daan met ze­ve­ren. On­be­wust deed hij ie­der­een be­sef­fen dat we on­ze job se­ri­eus moesten ne­men. Kud­de­ge­drag is door­gaans iets ne­ga­tiefs, maar het kan ook po­si­tief zijn. Ik denk dat we al­le­maal erg be­ïn­vloed zijn door Kom­pa­ny en Ver­mae­len. Die sta­ken er echt bo­ven­uit. Ze heb­ben ons be­smet met hun am­bi­tie. Nu wil ie­der­een de bes­te zijn, kam­pi­oen wor­den, top­sco­rer...

Aan dat soort voor­beel­den ont­brak het de na­ti­o­na­le ploeg vroe­ger. Toen had je jon­gens die er zelfs met hun pet naar gooi­den. Ook dat ge­drag werd on­be­wust ge­ï­mi­teerd.”

Het is wat ana­list Re­né Van­de­rey­c­ken eer­der liet ver­staan: in zijn tijd, am­per tien jaar ge­le­den, be­von­den KBVB en de om­ka­de­ring van de na­ti­o­na­le ploeg zich nog er­gens in de mid­del­eeu­wen. Spe­lers voe­len dat. Geef ze een vin­ger en ze ne­men je arm én je been. Dick Ad­vo­caat krijgt stee­vast al­le lof om­dat hij het voor me­kaar kreeg dat de Dui­vels elk hun ei­gen ka­mer kre­gen - van ma­tras­sen was nog geen spra­ke. Maar zijn het niet voor­al spe­lers als Kom­pa­ny die door hun suc­ces bij Eu­ro­pe­se top­clubs ho­ge­re maat­sta­ven af­dwin­gen?

Van Man­de­la tot Oba­ma

“Ik ver­lies nooit. Of ik win, of ik leer”, zei Nel­son Man­de­la. Het is een ci­taat dat Vin­cent Kom­pa­ny - kind van een po­li­ti­cus en een vak­bonds­vrouw - on­ge­twij­feld met de pap­le­pel in­ge­go­ten kreeg. Zie zijn bles­su­res en de on­men­se­lij­ke reeks re­va­li­da­ties. Toen een Ne­der­land­se jour­na­list vo­ri­ge week nog­al la­che­rig deed over

zijn fy­siek leed - “Ik had jou eer­der wil­len spre­ken, maar tel­kens ik kom, ben jij ge­bles­seerd” - zet­te hij die fijn­tjes op zijn plaats. In­cas­se­ren en te­rug­slaan, zo­als de­ze ge­ne­ra­tie deed na de vo­ri­ge twee tor­nooi­en: nie­mand die dat kunst­je be­ter be­heerst als Kom­pa­ny.

En dat dank­zij slecht ad­vies dat een trai­ner hem ooit gaf. “Schoen­ma­ker, blijf bij

je leest, is de bes­te raad die ik ooit kreeg”, zei de ex-ver­de­di­ger van An­der­lecht. “Om­dat het on­zin is. Als ver­de­di­ger moet je net pro­be­ren meer te doen dan lou­ter te ver­de­di­gen. Daar­om werd ik be­ter.”

Dat is ook Kom­pa­ny’s man­tra als mens. Durf en je zal ver­rijkt wor­den. Durf so­ci­a­le pro­jec­ten op te zet­ten. Durf te on­der­ne­men. Gaan zijn ca­fés fail­liet? Tja, wel­ke on­der­ne­mer maakt het niet mee? Durf stand­pun­ten in te ne­men. Durf in te gaan te­gen de voet­bal­bond. Van de hui­di­ge ge­ne­ra­tie lef­go­zers was hij de eer­ste die zo on­ge­ge­neerd zijn hoofd bo­ven het maai­veld stak. En blééf ste­ken.

Het is zijn na­tuur. Had Kom­pa­ny niet zo vaak met kruk­ken aan de zij­lijn ge­staan, hij was niet al­leen re­cord­in­ter­na­ti­o­nal met pak­weg 140 in­ter­lands, hij zou ook nog aan­voer­der zijn ge­weest. Eden Ha­zard is wel de of­fi­ci­ë­le ka­pi­tein, maar als er met bonds­lui moet wor­den ge­dis­cus­si­eerd over pre­mies, voert Kom­pa­ny het ho­ge woord.

Ploeg­maats bij Ci­ty noem­den hem wel­eens “Oba­ma” en ook bij de Dui­vels was er mis­prij­zen over zijn ego, zijn hoog­dra­vend­heid. Ze­ker na de ‘Ie­der­een Dui­vel’-reeks, dat ge­pro­du­cet werd door het be­drijf­je van Kom­pa­ny, voel­den spe­lers zich ver­ra­den en kreeg zijn on­aan­tast­ba­re ima­go een flin­ke deuk. Kom­pa­ny in­cas­seer­de, maar zet­te door. Van­daag is hij nog steeds niet de po­pu­lair­ste in de kleed­ka­mer, maar het res­pect voor zijn lei­der­schap is er wel. En voor zijn pres­ta­ties: op­per­mach­tig als in zijn bes­te da­gen als ver­de­di­ger von­den we hem in Rus­land niet, maar hij haalt zelfs zon­der matchrit­me de norm van het hoog­ste ni­veau. Hoe­wel hij eer­der al in­si­nu­eer­de dat Rus­land het slot­ak­koord van veer­tien jaar Dui­vel­schap zou wor­den, claimt de Brus­se­laar nu dat hij zich nog pri­ma voelt. “Ik be­paal mijn ein­de he­le­maal zelf”, klonk het vo­ri­ge week. Na­tuur­lij­ke lei­ders zo­als Kom­pa­ny zijn even zeld­zaam als ras­ta­len­ten als Eden Ha­zard. Pas als ze weg zijn, mis je hen.

FO­TO AFP

FO­TO BELGA

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.