“On­ze ba­zen heb­ben zelfs on­ze pas­poor­ten af­ge­no­men”

Ac­tie­voer­ders die tijd­lang kraan in Ho­ve be­zet­ten, ho­pen woens­dag ach­ter­stal­lig loon te krij­gen

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - VOORZIJDE PAGINA - GEERT D’HULSTER

“Ik leef nu al­leen nog voor de­ze jon­gens”, zegt Mo­ham­med Bak, zaak­voer­der van de Ita­li­aan­se fir­ma M&M, die de bouw­vak­kers een job in Bel­gië be­zorg­de. “Zelf ben ik al­les kwijt. Mijn geld, mijn huis in Ita­lië, mijn toe­komst. Ik heb écht niets meer.”

Mo­ham­med Bak was ook de man die na uren on­der­han­de­len tus­sen de hoofd­aan­ne­mer, de vak­bon­den en de ac­tie­voer­ders de­ze laat­sten er­toe kon over­ha­len de ho­ge kraan op een bouw­werf in Ho­ve waar­in ze zich had­den ver­schanst, te ver­la­ten.

“Het ging hun niet al­leen om dat ach­ter­stal­li­ge geld. Ze voel­den dat ze het laat­ste res­tant van hun waar­dig­heid had­den ver­lo­ren en dat was er te veel aan. Er moest ge­woon iets ge­beu­ren. Ik hoop dat de acht jon­gens die ik naar hier heb ge­bracht, woens­dag ef­fec­tief ook hun geld zul­len krij­gen. Al­les bij el­kaar gaat het om een som van 55.000 eu­ro, die over hen zal wor­den ver­deeld. Voor de vijf an­de­ren wordt ho­pe­lijk via de vak­bond een re­ge­ling ge­trof­fen. Per­soon­lijk heb ik aan heel de­ze af­fai­re tus­sen de 25.000 en 30.000 eu­ro ver­lo­ren. Voor mij is dit ein­de ver­haal. Ik heb in Ita­lië niets meer te zoe­ken.”

Op­vang­huis in Lint

“Wij wer­den niet al­leen niet be­taald, we wer­den als bees­ten be­han­deld”, ver­telt Mo­ham­med Ab­del­a­ziz, in het op­vang­huis dat de ge­meen­te Lint de der­tien ar­bei­ders ter be­schik­king heeft ge­steld.

“We wer­den door de Brus­sel­se on­der­aan­ne­mer naar een huis in Za­ven­tem ge­bracht, waar we in er­bar­me­lij­ke om­stan­dig­hei­den on­ze plan moesten trek­ken. De elek­tri­ci­teit werk­te er meer niet dan wel. We kon­den ons niet fat­soen­lijk was­sen, het huis was niet ver­warmd en over­al lag er rom­mel. Echt mens­ont­e­rend!”

Paspoort af­ge­pakt

“Maar dat is nog lang niet al­les”, mengt Mo­ham­med Awad zich in het ge­sprek, na­dat hij eerst een reeks foto’s van het huis in Za­ven­tem heeft ge­toond. “Van zo­dra ze in Brus­sel over on­ze ac­tie hoor­den, heb­ben ze al on­ze spul­len bui­ten­ge­kie­perd, maar niet voor­al­eer ze zich al­le daar aan­we­zi­ge pas­poor­ten en an­de­re iden­ti­fi­ca­tie­pa­pie­ren had­den toe­ge­ëi­gend. De mees­ten van ons heb­ben ge­luk­kig een foto van hun pa­pie­ren in hun gsm zit­ten. Maar er is ons al ver­teld dat het min­stens veer­tig da­gen kan du­ren voor we even­tu­e­le nieu­we do­cu­men­ten in ons be­zit zul­len heb­ben. Wat moe­ten wij in die tus­sen­tijd doen?”

“Dit is nieu­we in­for­ma­tie voor mij”, zegt de Lint­se bur­ge­mees­ter Har­ry De Bra­ban­de­re (N-VA), die de ar­bei­ders even een hart on­der de riem komt ste­ken met de bood­schap dat ze tot woens­dag mo­gen blij­ven en dat ze nog een ex­tra zak­cent­je krij­gen. “Hier moet ik de po­li­tie zo snel mo­ge­lijk van op de hoog­te bren­gen, zo­dat zij een pro­ces-ver­baal kun­nen op­stel­len. Dit zijn bij­zon­der laak­ba­re prak­tij­ken. Je houdt het ei­gen­lijk niet voor mo­ge­lijk dat zul­ke si­tu­a­ties in 2018 nog be­staan. Dat het daar in Brus­sel niet hon­derd pro­cent pluis was, dat had ik al van bij de start be­gre­pen. Toen ik hun vrij­dag­avond vroeg of ze even­tu­eel te­rug naar Brus­sel wil­den, zag ik de angst in hun ogen. Dat hoofd­stuk leek toen al de­fi­ni­tief af­ge­slo­ten. In over­leg met het Ro­de Kruis Ho­ve/Lint en het OCMW heb­ben we dan be­slo­ten dat ze tij­de­lijk in ons door­gaans­huis in Lint-cen­trum moch­ten ver­blij­ven. Daar had­den ze al­le­maal hun ei­gen slaap­plaats, kon­den ze een dou­che ne­men en kre­gen ze een voed­za­me maal­tijd. Op­val­lend wa­ren hier­bij de spon­ta­ne gif­ten van en­ke­le Lin­te­naars, die na een te­le­foon­tje van het Ro­de Kruis met on­der­goed, bo­ven­kle­ding en ver­zor­gings­pro­duc­ten kwa­men af­ge­zakt. De dank­baar­heid van de­ze jon­gens sprak boek­de­len.“

Ita­lië

In­tus­sen is ook de Lint­se on­der­wij­sen jeugd­sche­pen Ali­ce Bru­no ge­ar­ri­veerd. Zij spreekt vloei­end Ita­li­aans en krijgt een stort­vloed van vra­gen en ver­zuch­tin­gen over zich heen. Wat gaat er ge­beu­ren met de vijf jon­gens die mo­men­teel geen iden­ti­teits­pa­pie­ren heb­ben? Moe­ten zij hier blij­ven? Waar kun­nen zij te­recht? Hoe moet het nu ver­der? Veel vra­gen, maar voor­lo­pig nog niet al te veel ant­woor­den.

Voor acht van de der­tien ar­bei­ders is het in­tus­sen een uit­ge­maak­te zaak. Van zo­dra zij hun geld heb­ben, trek­ken zij te­rug naar Ita­lië. Om­dat hun ge­zin er zit, om­dat ze er een wo­ning heb- ben of zicht heb­ben op een an­de­re job. Voor de an­de­ren, net als voor Mo­ham­med Awad, lig­gen de kaar­ten an­ders. Zij ho­pen dat ze hier in Bel­gië kun­nen blij­ven en hier aan werk zul­len ge­ra­ken. Al be­sef­fen zij ook dat er dan eerst werk moet ge­maakt wor­den van de juis­te do­cu­men­ten en/of ver­blijfs­ver­gun­nin­gen.

Bur­ge­mees­ter De Bra­ban­de­re ziet voor som­mi­gen on­der hen wel pro­ble­men. “Over wie niet over de juis­te pa­pie­ren be­schikt, zal de dienst Vreem­de­lin­gen­za­ken zich moe­ten ont­fer­men. Van­daag heeft het Egyp­ti­sche con­su­laat voor de eer­ste keer con­tact ge­had met on­ze po­li­tie­zo­ne He­kla. Zij wil­den we­ten wat nu juist de band van de­ze groep met Egyp­te was. Mis­schien kun­nen zij mee voor de no­di­ge op­los­sin­gen zor­gen”, al­dus nog bur­ge­mees­ter De Bra­ban­de­re, die bij het naar bui­ten­gaan met veel res­pect en dank­baar­heid wordt over­la­den.

Smeek­be­de

Aan het eind van het ge­sprek trekt Mo­ham­med Bak ons nog even aan de mouw. Net bui­ten de voor­deur vraagt hij me of ik bij de bur­ge­mees­ter geen goed woord­je voor hem kan doen. “Ik ben stik­ka­pot. Ik ben echt al­les kwijt. Wat we uit de brand kun­nen sle­pen, gaat in­te­graal naar mijn werk­volk. Voor me­zelf schiet er niets meer over. Mijn brug­gen zijn ver­brand. Mis­schien kan de bur­ge­mees­ter wel een tij­de­lijk adres voor me re­ge­len, zo­dat ik een beet­je op mijn plooi kan ko­men. Van zo­dra ik kan, be­taal ik al­les te­rug. Wat denk je?”, kijkt hij me haast sme­kend aan, voor hij naar zijn mak­kers te­rug­s­jokt.

Har­ry De Bra­ban­de­re Bur­ge­mees­ter Lint ‘‘Toen ik over Brus­sel be­gon, zag ik de angst in hun ogen. ’’

FOTO RR, BFM, VICTORIANO MORENO

Vo­ri­ge week in Brus­sels krot

Vrij­dag op kraan in Ho­ve

Maan­dag in nood­woonst in Lint

De ac­tie­voer­ders in het op­vang­huis in Lint. “Wij heb­ben geen spijt van on­ze ac­tie. Het ging om on­ze waar­dig­heid.“In­zet: Mo­ham­med Bak.

FOTO RR

In Brus­sel leef­den de ar­bei­ders in er­bar­me­lij­ke om­stan­dig­he­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.