“Ik ben ge­stor­ven op ma­nie­ren waar­bij Al Capo­ne ver­bleekt”

Hoe on­ze me­de­wer­ker de zan­ger van de fout­ste sin­gle ooit op het spoor kwam

Gazet van Antwerpen Wass & Dender - - ALGEMEEN - STE­FAN LAENEN

Lief­ste, ik heb aids. Een sin­gle uit de kroch­ten van de Vlaam­se mu­ziek, be­reikt een cult­sta­tus. Ver­za­me­laars betalen grof geld voor een exem­plaar van het vi­nyl­schijf­je. De zan­ger, ene Mar­co Reyn­ders uit He­r­enthout, lijkt van de aard­bo­dem ver­dwe­nen. Nie­mand weet wat er van Mar­co is ge­wor­den. Nie­mand, be­hal­ve on­ze me­de­wer­ker Ste­fan Laenen.

Jan Del­vaux, ou­de Nieu­we Snaar Jan De Smet, gi­ta­rist Mau­ro Paw­low­ski: ze zijn het er al­le­drie over eens: Lief­ste, ik heb aids is de hei­li­ge graal voor ver­za­me­laars van cu­ri­eus vi­nyl. “Het is een num­mer dat al­le mi­se­rie over­treft”, schreef Paw­low­ski ooit in Hu­mo. “Het is een episch par­lan­do uit het hier­na­maals. Een zelf­moord­brief op vi­nyl, wie be­denkt zo­iets?”

Mar­co Reyn­ders dus. Wer­ke­lijk al­les aan de sin­gle is fout. Op de hoes zit Mar­co aan een bar in een hi­la­risch jeans­pak. Via een ver­re voor­lo­per van Pho­to­shop is ach­ter een gor­dijn een exo­ti­sche da­me toe­ge­voegd. Reyn­ders houdt een brief in de hand: een af­scheids­brief waar­in hij uit­legt waar­om hij zich­zelf van het le­ven be­rooft. Hij is se­ro­po­si­tief. De ly­rics zijn tra­gi­ko­misch. “Denk er­aan, aids is do­de­lijk”, klinkt het in het re­frein. Met op de B-kant een ka­ra­o­ke­ver­sie voor wie uit vol­le borst wil mee­zin­gen. Nu ja, zin­gen. Reyn­ders doet zijn ding in een waar­lijk unie­ke par­lan­do­stijl.

Des­tijds brak de sin­gle nau­we­lijks pot­ten, nu is hij een ver­za­mel­ob­ject. Al­leen weet nie­mand waar Mar­co Reyn­ders uit­hangt. Die mys­te­ri­eu­ze ver­dwij­ning fas­ci­neert mij en mijn com­pag­non Jef Aerts. Eén aan­kno­pings­punt heb­ben we: we ko­men al­le­bei uit He­r­enthout, ooit zijn woon­plaats.

Hand­tas­te­lij­ke Je­zus

Ver­moord, zelf­moord, in de ge­van­ge­nis … Ie­der­een in He­r­enthout heeft een the­o­rie over het lot van Mar­co. In al die the­o­rie­ën blijkt een grond van waar­heid te zit­ten, maar er komt ook veel ge­rod­del aan te pas. “De toen­ma­li­ge BRT zond in 1986 on­ze car­na­vals­stoet een­ma­lig li­ve uit”, her­in­nert Aerts zich. “Al­le ogen wa­ren ge­richt op Mar­co, die met zijn groep een evo­ca­tie zou bren­gen van Het Laat­ste Avond­maal. Nu zijn er wei­nig hei­li­ge huis­jes in het car­na­val, maar Mar­co’s he­re Je­zus was nog­al van het hand­tas­te­lij­ke ty­pe. De open­ba­re om­roep kreeg mas­sa’s bo­ze brie­ven.”

Een spoor van do­den

Mar­co Reyn­ders, Mak­ke van de Se­ca, Mar­co Po­lo … On­ze mys­te­ri-

Marc Hey­len

Ali­as zan­ger Mar­co Reyn­ders ‘‘Er kwam geen eind aan mijn mi­se­rie, tot ik een ad­ver­ten­tie zag in de Frut. Sinds­dien volgt het ene tro­pi­sche oord het an­de­re op.’’

eu­ze vriend heeft ve­le ali­as­sen. Zijn pas­poort ver­meldt Marc Hey­len en zo lo­pen er he­laas dui­zen­den rond. Een lo­gi­sche stap is dus om men­sen op te zoe­ken uit zijn vroe­ge­re en­tou­ra­ge. Zo her­in­nert zan­ge­res Mi­cha Ma­rah zich hem vaag als een iet­wat bij­zon­de­re vo­gel, in de mar­ge van de show­bizz. De Rot­ter­dam­se zan­ge­res Dee De­ni­se – met wie Mar­co het du­et zong – wordt lie­ver niet her­in­nerd aan de sa­men­wer­king. Fa­mi­lie van Mar­co scheept ons af.

Mar­co Reyn­ders was een tijd­lang ma­na­ger van Flash, een wei­nig suc­ces­vol­le boys­band. Hou­se­pi­o­nier Pe­ter Slag­huis – be­kend als Hi­t­hou­se van de mil­joe­nen­hit Jack to the Sound of the Un­der­ground – pro­du­ceer­de het eer­ste num­mer van Flash, maar reed zich te plet­ter te­gen een boom. La­ris­sa Ceu­le­mans, die la­ter door­breekt met Def Da­mes Do­pe, zingt mee op die eer­ste sin­gle. Tijd­schrift Joe­pie sug­ge­reer­de des­tijds een re­la­tie tus­sen Mar­co en La­ris­sa, maar daar blijkt niets van aan.

Na vier wei­nig suc­ces­vol­le sin­gles viel de for­ma­tie uit­een. Groeps­lid DC, een ali­as voor Da­vid Cor­ne­lis, kwam ook uit He­r­enthout. Da­vid was een loo­k­a­li­ke van Ja­son Do­no­van. Een jon­gen met knap­pe looks dus, maar hij raak­te he­laas op het

fou­te spoor. Hij over­leed op kerst­avond 2008. Het lijkt echt als­of Mar­co am­per ge­tui­gen uit zijn ver­le­den ach­ter­laat.

Hal­lo, Aid­s­te­le­foon?

In een bij­na wan­ho­pi­ge po­ging bel­len we met de Aid­s­te­le­foon. De hoes ver­meldt: ‘Ten voor­de­le van StAG’, de voor­ma­li­ge Stich­ting Aids Ge­zond­heids­zorg. De or­ga­ni­sa­tie duikt in haar ar­chie­ven en vindt brief­wis­se­ling met Reyn­ders. De toen­ma­li­ge sa­men­wer­king liep niet van een lei­en dak­je. Zo zet­te Reyn­ders een ver­keerd te­le­foon­num­mer op zijn hoes en van het be­loof­de geld za­gen ze nooit een cent. Al­licht om­dat Lief­ste, ik heb aids nooit een gro­te hit was.

Elk spoor loopt dood. Tot ik op een avond veel tijd heb en op Fa­ce­book de vrien­den­lijs­ten van Mar­co’s fa­mi­lie screen. Na uren scrol­len bots ik bij één fa­mi­lie­lid plots op Marc Hey­len. Mijn hart maakt een klein spron­ge­tje. Het profiel van de Marc in kwes­tie toont een man die ver­dacht veel op Mar­co Reyn­ders lijkt, wel­is­waar met der­tig jaar meer op de tel­ler. Klein pro­bleem: de­ze Marc woont in Thai­land. Op goed ge­luk een vlieg­tuig rich­ting Pat­taya ne­men, lijkt me een te gro­te gok. Dus stuur ik een vriend­schaps­ver­zoek, ver­ge­zeld van de per­ti­nen­te vraag: “Bent u Mar­co Reyn­ders?”

En­ke­le uren la­ter is het ver­zoek ge­ac­cep­teerd en de vraag be­ant­woord. “Ja­ze­ker. Wat wilt u van mij?” We sky­pen. In het holst van de nacht, want er ligt een he­mels­breed tijd­ver­schil tus­sen He­r­enthout en Pat­taya. “Hoe heeft u mij in he­melsBel­pop­ken­ner naam ge­von­den? Dat was niet de be­doe­ling.”

Reyn­ders blijkt ver­eerd als we hem ver­tel­len dat zijn lied in het thuis­land een cult­sta­tus ge­niet. “Dan is het na zo­veel ja­ren toch nog een hit. Toen niet, het was een hit ge­weest als ik Will Tu­ra had ge­he­ten. Naam­be­kend­heid be­te­kent al­les in dit vak. Leer mij het show­bizz­we­reld­je ken­nen. Ik was ja­ren­lang ma­na­ger, pro­du­cer, re­por­ter en pre­sen­ta­tor op meer dan zes­tig vrije ra­dio’s.”

Khum Marc

Waar­om hij Bel­gië ver­liet? “Dank­zij Ga­zet van Ant­wer­pen. Eind ja­ren ’90 zat ik zwaar in de shit. Ik ver­loor mijn in­kom­sten door een echt­schei­ding, deur­waar­ders na­men mijn ra­dio­ma­te­ri­aal in be­slag en door fou­te vrien­den maak­te ik schul­den. Een nieu­we re­la­tie mis­luk­te, de rech­ter leg­de vol­le­dig be­slag op mijn loon en ik kreeg een ern­stig au­to-on­ge­val. Er leek geen eind te ko­men aan mijn mi­se­rie. Plots viel

mijn oog op een ad­ver­ten­tie in de Frut: “Wer­ken en wo­nen in de zon?” Het was een bit­ter kou­de de­cem­ber en ik trok naar de mee­ting in het chi­que Ant­werp­se Ho­tel De Key­ser. Twee we­ken la­ter werk­te ik in het he­te Te­ne­ri­fe als ti­me­sha­re­ver­ko­per. Het ene tro­pi­sche oord volg­de het an­de­re op, en zo ver­toef ik nu al en­ke­le ja­ren in het pa­ra­dij­se­lij­ke Thai­land.”

“Hier ben ik Khum Marc, wat mijn­heer be­te­kent. Mijn vriend is veer­tig jaar jon­ger, maar hier is dat nor­maal. Ho­mo­sek­su­a­li­teit was in de ja­ren ’90 in Vlaan­de­ren nog een ta­boe. Ik sol­li­ci­teer­de voor een job bij de po­li­tie, slaag­de voor al­le proe­ven maar liep de job mis toen de com­mis­sa­ris werd in­ge­licht over mijn ge­aard­heid. Voor der­ge­lij­ke kwaad­spre­ke­rij ben ik uit Bel­gië gaan lo­pen.”

Ge­zon­de voe­ding

Wat met de ge­ruch­ten dat hij is ge­vlucht? “Ik hoor­de die ook. Ik zou zijn ge­stor­ven op een ma­nier waar­bij de dood van Al Capo­ne ver­bleekt (lacht). Ik zat een tijd­je in de ge­van­ge­nis en ik on­der­nam een zelf­moord­po­ging, maar dat is al­le­maal ver­le­den tijd. Ik werk nu met ge­zon­de voe­ding, ik reis veel en ik am­bi­eer een car­ri­è­re in de film.”

Zit er een co­me­back als zan­ger in? “Dat niet. Ik droom stie­kem van een car­ri­è­re als pre­sen­ta­tor of co­me­di­an. Mijn hu­mor kan tip­pen aan die van Phi­lip­pe Geu­bels. Ik volg de Vlaam­se me­dia via het in­ter­net. Ik weet vlug­ger dat er een band op de E313 ligt, dan dat ik weet wat hier in Thai­land ge­beurt. Aan de kwaad­spre­kers van wel­eer maak ik geen woor­den meer vuil. Aan al­le an­de­re fans die ik ooit met mijn ta­len­ten mocht en­ter­tai­nen, zeg ik: dank! U was een ge­wel­dig pu­bliek!”

Het boek Herenthit, ge­schie­de­nis van

de He­r­enthout­se pop­ge­schie­de­nis is voor 15 eu­ro ver­krijg­baar via het He­r­enthout­se ge­meen­te­be­stuur.

FO­TO RR

Mar­co Reyn­ders – ech­te naam: Marc Hey­len – kon (bij­na) elk spoor ach­ter zich wis­sen.

FO­TO RR

Mar­co zal niet snel heim­wee krij­gen in Thai­land. Hij heeft er zo­waar een lo­kaal ato­mi­um ge­von­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.