Vaert wel en­de le­vet sco­ne

HA­LEN/SCHERPENHEUVEL-ZICHEM

Het Belang van Limburg - - Nieuws - Sue SO­MERS

Toen Geert Hae­se­voets op zijn 54ste ziek werd, voel­de hij zich aan­van­ke­lijk triest, ont­red­derd, zelfs boos: waar­om moest hij dit mee­ma­ken? Maar uit­ein­de­lijk vond hij niet dat hij een pech­vo­gel was. Zijn le­ven werd hel­der­der en hij be­leef­de het in­ten­ser. Kun­nen er­va­ren wel­ke men­sen hem graag za­gen, bleek voor hem de es­sen­tie van het le­ven. Vaak zijn het in de­ze ru­briek be­roeps­om­schrij­vin­gen, plaats­aan­dui­din­gen of iet­wat bi­zar­re, op zijn minst op­mer­ke­lij­ke be­zig­he­den die tot een por­tret lei­den. Niets van dat in het over­lij­dens­be­richt van Geert Hae­se­voets: hier is het de foto die ons doet blij­ven han­gen.

We zien een man die te­gen een azuur­blau­we ach­ter­grond, wel­licht op va­kan­tie, to­taal ont­span­nen en met de han­den bo­ven het hoofd ge­vou­wen, la­chend in de lens kijkt. Met een blik die lijkt te zeg­gen: dìt is het, hier voel ik me op mijn ge­mak. “Fijn dat het zo op­valt”, re­a­geert zijn we­du­we Cris Reek­mans. “De foto werd ge­no­men op on­ze laat­ste va­kan­tie, toen we Ve­ne­tië en het Garda­meer be­zoch­ten. Geert en ik leer­den Ita­lië ken­nen in 2010, toen on­ze doch­ter er trouw­de. Dat was een van de hoog­te­pun­ten in ons le­ven: een in­tie­me plech­tig­heid, met al­leen de ou­ders en de ge­tui­gen als aan­we­zi­gen. De twee we­ken die we er toen wa­ren, heb­ben we heel in­tens be­leefd. We wil­den graag te­rug, en vo­ri­ge zo­mer was het zo­ver.”

Droom­plek

Wat Geert en Cris niet wis­ten, was dat Geert toen al on­ge­nees­lijk ziek was. “Niets dat daar­op wees”, al­dus Cris. “Als we gin­gen wan­de­len, liep Geert voor­op en moest ik aan­klam­pen. Geert had wel al een tijd­je last van gal­ste­nen en toen hij na on­ze va­kan­tie in Ita­lië op con­tro­le ging, bleek hij pan­cre­as­kan­ker te heb­ben. Toch was er geen pa­niek: het ge­zwel zat op een goe­de plaats, waar de dok­ters het zon­der enig pro­bleem kon­den weg­snij­den.” Maar tij­dens het voor­on­der­zoek ver­tel­den rönt­gen­fo­to’s een an­der ver­haal: het ge­zwel in Geerts pan­cre­as bleek een uit­zaai­ing te zijn van een zeer agres­sie­ve long­kan­ker die zich ook al in Geerts bij­nie­ren en schou­ders had ge­nes­teld.

“On­ze we­reld stort­te in”, zegt Cris. “Geert en ik had­den net een nieuw huis la­ten bou­wen op on­ze droom­plek in Scherpenheuvel, waar­door we al­le­bei dich­ter bij ons werk kwa­men te wo­nen. Het huis was er­op voor­zien om oud in te wor­den, met bre­de deur­ope­nin­gen en al­le ge­mak. On­ze doch­ter Britt, die ar­chi­tec­te is, had het huis he­le­maal naar on­ze wen­sen ont­wor­pen.”

Cris nam on­be­taald ver­lof om voor haar man te zor­gen. “Dat was in het be­gin niet no­dig, maar het was de be­doe­ling om nog te ge­nie­ten van on­ze tijd sa­men. We zou­den gaan rei­zen, maar Geerts ge­zond­heids­toe­stand liet zelfs dat niet meer toe. We heb­ben ons moe­ten con­cen­tre­ren op de klei­ne din­gen: de re­gen die viel, de zon die plots be­gon te schij­nen, de vrien­den die er voor ons wa­ren. Het sa­men­zijn met mijn doch­ter, schoon­zoon en hun twee kin­de­ren, op wie Geert erg fier was. Hij wil­de voor hen een ech­te opa zijn.”

Maat­schap­pe­lijk kwets­ba­ren

Geert en Cris leer­den el­kaar ken­nen in 1995. Cris was toen al we­du­we, haar eerste echt­ge­noot stierf in een ver­keers­on­ge­val. “Ik woon­de met mijn doch­ter in Be­rin­gen, Geert had net een huis ge­kocht in Has­selt, dat nog he­le­maal ge­verfd moest wor­den. We heb­ben ja­ren­lang een latre­la­tie ge­had, maar uit­ein­de­lijk is Geert bij mij ko­men wo­nen in Be­rin­gen.” Geert stu­deer­de voor re­gent Ne­der­lands-En­gels-Duits, maar om­dat hij geen werk vond als leer­kracht, ging hij aan de slag in de so­ci­a­le sec­tor, on­der meer bij Ri­mo Lim­burg. Geert zet­te zich voor­al in voor men­sen die het moei­lijk had­den om een huis te vin­den op de re­gu­lie­re wo­ning­markt. Pre­cies die be­kom­mer­nis bracht hem naar zijn vol­gen­de job, op de dienst Wo­nen van de pro­vin­cie Vlaams-Bra­bant, waar hij mee struc­tu­ren uit­werk­te voor maat­schap­pe­lijk kwets­ba­ren. La­ter ver­huis­de hij naar de dienst Fi­nan­ci­ën.

“Ac­tie­ve hob­by’s had hij niet”, zegt Cris. “We gin­gen vaak sa­men wan­de­len en on­der­hiel­den con­tact met ver­schil­len­de vrien­den­groe­pen. Maar voor de rest was Geert graag op zijn ge­mak. Hij las veel, was graag op de hoog­te van de ac­tu­a­li­teit. El­ke dag las hij Het Be­lang van Lim­burg en vul­de hij de su­do­ku in. Zelfs toen we naar Vlaams-Bra­bant ver­huis­den, stond Geert er­op dat het abon­ne­ment op Het Be­lang bleef door­lo­pen.”

Geert was gek op rei­zen. “El­ke keer als we te­rug­kwa­men van een reis, wil­de hij met­een de vol­gen­de boe­ken. Dan had hij iets om naar uit te kij­ken, ook al was het maar een week­end­je”, al­dus Cris. Zo ging Geert ook om met zijn long­kan­ker: door zich­zelf doe­len te stel­len op kor­te ter­mijn, hield hij zich staan­de. “Hij leef­de van maand tot maand, van week tot week. In de goe­de we­ken van zijn che­mo­the­ra­pie pro­beer­den we er al­tijd een week­end op uit te trek­ken. Zijn laat­ste wens was dat hij kon le­ven tot 6 ok­to­ber, dan zou hij zijn ver­jaar­dag nog mee­ma­ken. Maar dat is niet ge­lukt.”

On­ver­bid­de­lij­ke scheids­rech­ter

Geert stierf op de pal­li­a­tie­ve af­de­ling van het Jes­sa Zie­ken­huis in Has­selt. “Hij is lang strijd­vaar­dig ge­weest en is al­tijd po­si­tief ge­ble­ven. Dat heeft zijn le­ven ver­lengd, want de dok­ters had­den hem aan­van­ke­lijk geen jaar meer ge­ge­ven”, zegt Cris. Maar een maand ge­le­den was het op. “Twee da­gen voor hij stierf, heeft Geert een se­da­tie­spuit ge­vraagd die hem werd toe­ge­diend toen hij in mijn ar­men lag.”

Dat hij per­soon­lijk af­scheid heeft kun­nen ne­men, be­te­ken­de veel voor Geert. Tij­dens zijn ziek­te had hij ge­merkt hoe­ver ie­mands sym­pa­thie echt reikt. “Kan­ker is een on­ver­bid­de­lij­ke scheids­rech­ter”, schreef hij in zijn af­scheids­brief, die op de door hem ge­re­gis­seer­de be­gra­fe­nis werd voor­ge­le­zen. “Som­mi­ge ka­me­ra­den wor­den vrien­den, som­mi­ge vrien­den wor­den ka­me­ra­den, of in het slecht­ste ge­val vreem­den.”

Zijn le­ven werd hel­der­der, en daar­door kon hij het in­ten­ser be­le­ven, con­clu­deer­de Geert. “Ik zou een an­der mens zijn ge­weest als ik niet ziek was ge­wor­den. Ik moest niet meer be­zig zijn met din­gen of men­sen die me niet meer in­te­res­seer­den. Uit­ein­de­lijk heb ik het ge­voel ge­kre­gen dat ik ge­noeg ge­leefd heb.”

Zijn laat­ste woor­den: “Vaert wel en­de le­vet sco­ne”.

FOTO HBVL

Geert Hae­se­voets is tij­dens zijn ziek­te lang strijd­vaar­dig ge­weest en po­si­tief ge­ble­ven. Die hou­ding, al­dus zijn we­du­we, heeft hem lan­ger in le­ven ge­hou­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Belgium

© PressReader. All rights reserved.